Zrozumienie procesu przymusowej ugody w restrukturyzacji zadłużenia
Dłużnik, który nie jest już w stanie spłacić swoich niespłaconych długów, ma kilka możliwości. Może złożyć wniosek we własnym imieniu upadłość lub wystąpić o dopuszczenie do ustawowego układu restrukturyzacji zadłużenia. Wierzyciel może również złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości swojego dłużnika. Zanim dłużnik zostanie przyjęty do WSNP (ustawa o restrukturyzacji zadłużenia osób fizycznych), będzie musiał przejść procedurę polubowną. W procesie tym podejmuje się próbę polubownego rozwiązania sporu ze wszystkimi wierzycielami. Jeżeli co najmniej jeden wierzyciel nie wyrazi zgody, dłużnik może zwrócić się do sądu o wymuszenie na wierzycielach odmawiających zgody na ugodę.
Obowiązkowe rozliczenie
Przymusowe rozstrzygnięcie jest uregulowane w artykule 287a Ustawy o upadłości. Wierzyciel musi złożyć wniosek o przymusowe rozstrzygnięcie do sądu w tym samym czasie, co wniosek o przyjęcie do WSNP. Następnie wszyscy odmawiający wierzyciele są wzywani na rozprawę. Następnie możesz złożyć pisemną obronę lub możesz przedstawić swoją obronę podczas rozprawy. Sąd oceni, czy mogłeś rozsądnie odmówić ugody polubownej. Dysproporcja między Twoim interesem w odmowie a interesami dłużnika lub innych wierzycieli dotkniętych tą odmową zostanie wzięta pod uwagę.
Jeśli sąd uzna, że nie mogłeś rozsądnie odmówić zgody na porozumienie w sprawie uregulowania długu, wniosek o nałożenie przymusowej ugody zostanie uwzględniony. Następnie będziesz musiał wyrazić zgodę na zaproponowaną ugodę, a następnie będziesz musiał zaakceptować częściową spłatę swojego roszczenia. Ponadto, jako odmawiający wierzyciel, zostaniesz zobowiązany do zapłaty kosztów postępowania. Jeśli przymusowa ugoda nie zostanie nałożona, zostanie ocenione, czy Twój dłużnik może zostać dopuszczony do restrukturyzacji długu, przynajmniej tak długo, jak długo dłużnik podtrzymuje wniosek.
Czy jako wierzyciel musisz wyrazić zgodę?
Punktem wyjścia jest to, że masz prawo do pełnej spłaty swojego roszczenia. Dlatego w zasadzie nie musisz zgadzać się na częściową płatność lub (polubowną) umowę płatniczą.
Rozpatrując wniosek, sąd weźmie pod uwagę różne fakty i okoliczności. Sędzia często ocenia następujące aspekty:
- propozycja jest dobrze i rzetelnie udokumentowana;
- propozycja restrukturyzacji zadłużenia została oceniona przez niezależną i ekspercką stronę (np. miejski bank kredytowy);
- wystarczająco jasno określono, że oferta jest krańcem, do którego dłużnika należy uznać pod względem finansowym;
- alternatywa polegająca na upadłości lub restrukturyzacji zadłużenia daje dłużnikowi pewne perspektywy;
- alternatywa polegająca na upadłości lub restrukturyzacji zadłużenia oferuje wierzycielowi pewne perspektywy: jakie jest prawdopodobieństwo, że wierzyciel odmawiający otrzyma taką samą lub większą kwotę?
- prawdopodobne jest, że przymusowa współpraca przy spłacie długu zakłóca konkurencję dla wierzyciela;
- istnieje precedens dla podobnych przypadków;
- jaka jest waga interesu finansowego wierzyciela w pełnej zgodności;
- jaka część całkowitego długu przypada na wierzyciela odmawiającego zgody;
- wierzyciel odmawiający stoi samotnie obok innych wierzycieli wyrażających zgodę na uregulowanie długu;
- wcześniej doszło do polubownego lub przymusowego uregulowania długu, które nie zostało odpowiednio wdrożone. [1]
Przykład podano tutaj, aby wyjaśnić, jak sędzia bada takie przypadki. W sprawie przed Sądem Apelacyjnym w Den Bosch [2] uznano, że oferta złożona przez dłużnika wierzycielom w ramach ugody polubownej nie mogła być uznana za skrajną, co do której można by rozsądnie oczekiwać, że będzie on w stanie finansowo sprostać. Ważne było zauważenie, że dłużnik był wciąż stosunkowo młody (25 lat) i, częściowo z powodu tego wieku, miał zasadniczo wysoki potencjalny potencjał zarobkowy. Byłby również w stanie ukończyć staż w krótkim okresie.
W tej sytuacji należało się spodziewać, że dłużnik będzie w stanie znaleźć płatną pracę. Rzeczywiste oczekiwania dotyczące zatrudnienia nie zostały uwzględnione w oferowanej umowie ugody w sprawie zadłużenia. W rezultacie nie można było właściwie określić, jakie rezultaty przyniesie ustawowa ścieżka restrukturyzacji zadłużenia. Ponadto dług odmawiającego wierzyciela, DUO, stanowił znaczną część całkowitego długu. Sąd apelacyjny był zdania, że DUO mogło zasadnie odmówić zgody na polubowne załatwienie sprawy.
Ten przykład służy wyłącznie do celów ilustracyjnych. Były też inne okoliczności. To, czy wierzyciel może odmówić wyrażenia zgody na ugodę, różni się w zależności od przypadku. To zależy od konkretnych faktów i okoliczności. Masz do czynienia z przymusową ugodą? Skontaktuj się z jednym z prawników pod adresem Prawo & Więcej. Mogą przygotować dla Ciebie obronę i pomóc Ci podczas rozprawy.
[1] Sąd Apelacyjny w Hertogenbosch, 9 lipca 2020 r., ECLI: NL: GHSHE: 2020: 2101.
[2] Sąd Apelacyjny s-Hertogenbosch 12 kwietnia 2018 r., ECLI: NL: GHSHE: 2018: 1583.