Wyjaśnienie uznawania i wykonywania orzeczeń zagranicznych
W wielu krajowych i międzynarodowych umowach handlowych często mają tendencję do organizowania arbitrażu w celu rozstrzygania sporów biznesowych. Oznacza to, że sprawa zostanie przydzielona arbitrowi, a nie sędziemu sądu krajowego. Aby wykonanie orzeczenia arbitrażowego zostało zakończone, wymagane jest, aby sędzia kraju wykonania wydał exequatur. Exequatur oznacza uznanie orzeczenia arbitrażowego i jest równe orzeczeniu prawnemu, może być egzekwowane lub wykonywane.
Zasady uznawania i wykonywania zagranicznych orzeczeń są regulowane w Konwencji Nowojorskiej. Konwencja ta została przyjęta przez konferencję dyplomatyczną Organizacji Narodów Zjednoczonych 10 czerwca 1958 r. w Nowym Jorku. Konwencja ta została zawarta przede wszystkim w celu uregulowania i ułatwienia procedury uznawania i wykonywania zagranicznych orzeczeń prawnych między państwami umawiającymi się.
Obecnie konwencja nowojorska liczy 159 państw-stron
Jeśli chodzi o uznanie i wykonanie na podstawie artykułu V (1) Konwencji nowojorskiej, sędzia ma prawo do dyskrecjonalnej władzy w wyjątkowych przypadkach. Zasadniczo sędzia nie ma prawa badać ani oceniać treści orzeczenia sądowego w sprawach dotyczących uznania i wykonania. Istnieją jednak wyjątki w odniesieniu do poważnych wskazań istotnych wad orzeczenia sądowego, tak że nie można go uznać za uczciwy proces.
Inny wyjątek od tej reguły ma zastosowanie, jeśli jest wystarczająco prawdopodobne, że w przypadku uczciwego procesu doprowadziłoby to również do zniszczenia orzeczenia sądowego. Następujący ważny przypadek Wysokiej Rady ilustruje, w jakim stopniu wyjątek ten może być stosowany w codziennej praktyce. Głównym pytaniem jest, czy orzeczenie arbitrażowe, które zostało zniszczone przez rosyjski sąd prawny, może nadal przejść procedurę uznania i wykonania w Holandii.
Sprawa dotyczy rosyjskiego podmiotu prawnego, który jest międzynarodowym producentem stali o nazwie OJSC Novolipetsky Metallurgichesky Kombinat (NLMK). Producent stali jest największym pracodawcą w rosyjskim regionie Lipieck. Większość akcji spółki należy do rosyjskiego biznesmena VS Lisina. Lisin jest również właścicielem portów przeładunkowych w Petersburgu i Tuapse.
Lisin zajmuje wysokie stanowisko w rosyjskiej spółce państwowej United Shipbuilding Corporation, a także ma udziały w rosyjskiej spółce państwowej Freight One, która jest spółką kolejową. Na podstawie umowy kupna, która obejmuje postępowanie arbitrażowe, obie strony zgodziły się na kupno i sprzedaż akcji NLMK Lisin do NLMK.
Po sporze i opóźnionych płatnościach ceny zakupu w imieniu NLKM, Lisin postanawia wnieść sprawę do Międzynarodowego Sądu Arbitrażowego przy Izbie Handlowo-Przemysłowej Federacji Rosyjskiej i żąda zapłaty ceny zakupu akcji, która według niego wynosi 14,7 mld rubli. NLMK twierdzi w swojej obronie, że Lisin otrzymał już zaliczkę, co oznacza, że kwota ceny zakupu zmieniła się na 5,9 mld rubli.
W marcu 2011 r. Przeciwko Lisin wszczęto postępowanie karne w sprawie podejrzenia oszustwa w ramach transakcji akcji z NLMK, a także w sprawie podejrzenia o wprowadzenie w błąd przez sąd arbitrażowy w sprawie przeciwko NLMK. Skargi nie doprowadziły jednak do wszczęcia postępowania karnego.
Sąd arbitrażowy, do którego trafiła sprawa pomiędzy Lisinem a NLMK, skazał NLMK na zapłatę pozostałej kwoty ceny zakupu w wysokości 8,9 rubla i odrzucił pierwotne roszczenia obu stron. Cena zakupu została następnie obliczona na podstawie połowy ceny zakupu przez Lisina (22,1 mld rubli) i wartości obliczonej przez NLMK (1,4 mld rubli). W odniesieniu do zaliczki sąd skazał NLMK na zapłatę 8,9 mld rubli.
Odwołanie się od decyzji Sądu Arbitrażowego nie jest możliwe, a NLMK domaga się, na podstawie wcześniejszych podejrzeń o oszustwo popełnione przez Lisina, zniszczenia orzeczenia arbitrażowego Sądu Arbitrażowego miasta Moskwy. Roszczenie to zostało scedowane, a orzeczenie arbitrażowe zostanie zniszczone.
Lisin nie toleruje tego i chce wykonać nakaz zabezpieczenia udziałów posiadanych przez NLMK w jej własnym kapitale NLMK international BV w Amsterdam. Zniszczenie tego wyroku uniemożliwiło ubieganie się o nakaz ochrony w Rosji. Dlatego Lisin złożył wniosek o uznanie i wykonanie orzeczenia arbitrażowego. Jego wniosek został odrzucony.
Na podstawie Konwencji nowojorskiej przyjętą praktyką jest, że właściwy organ kraju, w którego systemie prawnym wydano orzeczenie arbitrażowe (w tym przypadku sądy powszechne Rosji), rozstrzyga w ramach krajowego systemu prawnego. prawo, o zniszczeniu orzeczeń arbitrażowych. Zasadniczo sąd wykonawczy nie jest uprawniony do oceny tych orzeczeń arbitrażowych. Sąd w postępowaniu interlocutory uważa, że orzeczenie arbitrażowe nie może zostać wykonane, ponieważ już nie istnieje.
Lisin wniosła apelację od tego wyroku w Amsterdam Sąd Apelacyjny. Trybunał uważa, że co do zasady zniszczony wyrok sądu polubownego zwykle nie będzie brany pod uwagę przy uznaniu i wykonaniu, chyba że jest to przypadek wyjątkowy. Wyjątkiem jest przypadek, gdy istnieją silne przesłanki wskazujące na to, że w orzeczeniu sądów rosyjskich brak jest istotnych wad, przez co nie można tego uznać za sprawiedliwy proces. ten Amsterdam Sąd Apelacyjny nie traktuje tej konkretnej sprawy jako wyjątku.
Lisin wniosła kasację od tego wyroku. Zdaniem Lisina sąd nie docenił również uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych sądowi na podstawie art. V ust. 1 lit. e), który bada, czy orzeczenie o zagładzie zagranicznej może unieważnić procedurę wykonania orzeczenia arbitrażowego w Niderlandach. Wysoka Rada porównała autentyczną angielską i francuską wersję tekstu Konwencji. Obie wersje wydają się zawierać inną interpretację dotyczącą uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych sądowi. Angielska wersja artykułu V (1) (e) stwierdza, co następuje:
- Uznania i wykonania orzeczenia można odmówić, na wniosek strony, przeciwko której się go wzywa, tylko jeżeli strona ta dostarczy właściwemu organowi, w którym występuje się o uznanie i wykonanie, dowód, że:
(...)
- e) Orzeczenie nie stało się jeszcze wiążące dla stron albo zostało uchylone lub zawieszone przez właściwy organ kraju, w którym lub na podstawie którego wydano orzeczenie, prawo z czego ta nagroda została przyznana.”
Francuska wersja artykułu V (1) (e) stwierdza, co następuje:
„1. La Recnaissance et l'exécution de la zdanie ne seront odmawia, sur requête de la partie contre laquelle elle est invoquée, que si cette partie fournit à l'autorité compétente du pays où la recnaissance et l'exécution sont demandées la preuve:
(...)
- e) Que la sent n'est pas encore devenue obligatoire pour les party ou a été annulée ou suspendue par une autorité compétente du pays dans lequel, ou d'après la loi duquel, la zdanie a été rendue.
Uznaniowość wersji angielskiej („można odmówić”) wydaje się szersza niż wersja francuska („ne seront refusées que si”). Wysoka Rada znalazła wiele różnych interpretacji w innych źródłach dotyczących prawidłowego stosowania konwencji.
Wysoka Rada próbuje wyjaśnić różne interpretacje, dodając własne interpretacje. Oznacza to, że uprawnienia dyskrecjonalne można zastosować tylko wtedy, gdy istnieje podstawa odmowy zgodnie z Konwencją. W tym przypadku chodziło o podstawę odmowy dotyczącą „zniszczenia orzeczenia arbitrażowego”. Lisin musi udowodnić na podstawie faktów i okoliczności, że podstawa odmowy jest bezzasadna.
Wysoka Rada w pełni podziela pogląd Sądu Apelacyjnego. Według High Court, przypadek szczególny może mieć miejsce tylko wtedy, gdy zniszczenie orzeczenia arbitrażowego jest oparte na podstawach, które nie są zgodne z podstawami odmowy przewidzianymi w art. V ust. 1. Chociaż holenderskiemu sądowi przyznaje się uprawnienia dyskrecjonalne w przypadku uznania i wykonania, nadal nie występuje on o wydanie orzeczenia w sprawie zniszczenia w tym konkretnym przypadku. Sprzeciw Lisin nie ma szans powodzenia.
Ten wyrok Najwyższej Rady daje jasną interpretację, w jaki sposób należy interpretować art. V ust. 1 konwencji nowojorskiej w przypadku uznania uznaniowego przyznanego sądowi podczas uznawania i wykonywania wyroku o zniszczeniu. Krótko mówiąc, oznacza to, że tylko w szczególnych przypadkach zniszczenie wyroku może zostać unieważnione.