Blog

Prawo upadłościowe i jej procedury

Wcześniej napisaliśmy blog o okolicznościach, w których można ogłosić upadłość i jak działa ta procedura. Oprócz upadłości (uregulowanej w tytule I), ustawa o upadłości (w języku niderlandzkim Faillissementswet, dalej zwana „Fw”) obejmuje dwie inne procedury. Mianowicie: moratorium (tytuł II) oraz program restrukturyzacji zadłużenia osób fizycznych (tytuł III, znany również jako ustawa o restrukturyzowaniu zadłużenia osób fizycznych lub w języku niderlandzkim Mokre Schuldsanering Natuurlijke Personen „WSNP”). Jaka jest różnica między tymi procedurami? W tym artykule wyjaśnimy to.

Bankructwo

Przede wszystkim Fw reguluje procedurę upadłościową. Postępowanie to pociąga za sobą generalne zajęcie całego majątku dłużnika na rzecz wierzycieli. Dotyczy dochodzenia roszczeń zbiorowych. Chociaż wierzyciele zawsze mają możliwość indywidualnego dochodzenia roszczeń poza upadłością na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (w języku niderlandzkim Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering lub „Rv”), nie zawsze jest to opcja pożądana społecznie. Wdrożenie mechanizmu dochodzenia roszczeń zbiorowych pozwala zaoszczędzić wiele odrębnych postępowań o uzyskanie tytułu wykonawczego i jego egzekucję. Ponadto majątek dłużnika jest sprawiedliwie dzielony między wierzycieli, w przeciwieństwie do regresu indywidualnego, w którym nie ma kolejności pierwszeństwa.

Ustawa zawiera szereg przepisów dotyczących tej procedury zbiorowego dochodzenia roszczeń. W przypadku ogłoszenia upadłości dłużnik traci zbycie i zarządzanie majątkiem (spadkiem), który można odzyskać zgodnie z art. 23 Fw. Ponadto wierzyciele nie mają już możliwości samodzielnego dochodzenia roszczeń, a wszystkie zajęcia dokonane przed ogłoszeniem upadłości zostają anulowane (art. 33 Fw). Jedyną możliwością, aby wierzyciele w upadłości mogli uzyskać spłatę swoich wierzytelności, jest poddanie tych wierzytelności weryfikacji (art. 26 Fw). Powołuje się likwidatora likwidatora, który decyduje o weryfikacji oraz zarządza masą i rozliczeniem na rzecz współwierzycieli (art. 68 Fw).

Zawieszenie płatności

Po drugie, FW oferuje inną procedurę: zawieszenie płatności. Procedura ta nie ma na celu podziału dochodów dłużnika jak upadłość, ale ich utrzymanie. Jeśli nadal możliwe jest wyjście z kryzysu i tym samym uniknięcie bankructwa, to jest to możliwe dla dłużnika tylko wtedy, gdy faktycznie zachowa swój majątek. Dłużnik może zatem ubiegać się o moratorium, jeśli nie znajduje się w sytuacji, w której przestał spłacać swoje długi, ale jeśli przewiduje że będzie w takiej sytuacji w przyszłości (art. 214 Fw).

Jeżeli wniosek o moratorium zostanie uwzględniony, dłużnik nie może być zmuszony do zapłaty roszczeń objętych moratorium, egzekucja zostaje zawieszona, a wszystkie zajęcia (zabezpieczające i wykonalne) zostają anulowane. Ideą, która się za tym kryje, jest to, że poprzez zmniejszenie presji jest miejsce na reorganizację. Jednak w większości przypadków się to nie udaje, ponieważ nadal istnieje możliwość egzekucji roszczeń z pierwszeństwem (np. w przypadku prawa zatrzymania lub prawa zastawu lub hipoteki). Wniosek o moratorium może wywołać dzwony alarmowe dla tych wierzycieli, a tym samym zachęcić ich do nalegania na zapłatę. Ponadto dłużnik ma możliwość reorganizacji swoich pracowników tylko w ograniczonym zakresie.

Restrukturyzacja zadłużenia osób fizycznych

Trzecia procedura w Fw, restrukturyzacja zadłużenia osób fizycznych, jest podobna do procedury upadłościowej. Ponieważ firmy są rozwiązywane w wyniku zakończenia postępowania upadłościowego, wierzyciele nie mają już dłużnika i nie mogą uzyskać swoich pieniędzy. Oczywiście nie dotyczy to osoby fizycznej, co oznacza, że ​​niektórzy dłużnicy mogą być ścigani przez wierzycieli do końca życia. Dlatego po pomyślnym zakończeniu dłużnik może rozpocząć z czystym kontem postępowanie restrukturyzacyjne.

Czysta karta oznacza, że ​​niespłacone długi dłużnika zamieniają się w zobowiązania naturalne (art. 358 Fw). Nie są one egzekwowalne przez prawo, więc mogą być postrzegane jako zwykłe zobowiązania moralne. W celu uzyskania tego czystego konta ważne jest, aby dłużnik dołożył jak największego wysiłku w trakcie trwania układu, aby zebrać jak największe dochody. Duża część tego majątku jest następnie likwidowana, podobnie jak w postępowaniu upadłościowym.

Wniosek o restrukturyzację zadłużenia zostanie przyjęty tylko wtedy, gdy dłużnik działał w dobrej wierze w ciągu pięciu lat poprzedzających wniosek. W ocenie tej bierze się pod uwagę wiele okoliczności, w tym to, czy długi lub brak spłaty są naganne, oraz zakres wysiłku włożonego w spłatę tych długów. Dobra wiara jest również ważna w trakcie postępowania i po jego zakończeniu. W przypadku braku dobrej wiary w trakcie postępowania, postępowanie może zostać zakończone (art. 350 ust. 3 Fw). Dobra wiara na zakończenie i po zakończeniu postępowania jest również warunkiem wstępnym przyznania i utrzymania czystego konta.

W tym artykule przedstawiliśmy krótkie wyjaśnienie różnych procedur w Fw. Z jednej strony istnieją procedury likwidacyjne: ogólna procedura upadłościowa oraz procedura restrukturyzacji zadłużenia, która dotyczy tylko osób fizycznych. W postępowaniu tym majątek dłużnika jest likwidowany zbiorowo na rzecz współwierzycieli. Z drugiej strony dochodzi do zawieszenia postępowania płatniczego, które poprzez „wstrzymanie” zobowiązań płatniczych wobec niezabezpieczonych wierzycieli może umożliwić dłużnikowi uporządkowanie jego spraw, a tym samym uniknięcie ewentualnego bankructwa. Czy masz pytania dotyczące Fw i procedur, które zapewnia? Następnie prosimy o kontakt Law & More. Nasi prawnicy specjalizują się w prawie upadłościowym i chętnie Ci pomogą!

Udostępnij