Kryptowaluta: prawne i unijne aspekty prawne technologii rewolucyjnej
Wprowadzenie
Światowy wzrost i rosnąca popularność kryptowaluty doprowadziły do pytania o regulacyjne aspekty tego nowego zjawiska finansowego. Waluty wirtualne są wyłącznie cyfrowe i są zorganizowane za pośrednictwem sieci znanej jako blockchain, która jest księgą online, która prowadzi bezpieczny rejestr każdej transakcji w jednym miejscu. Nikt nie kontroluje łańcucha bloków, ponieważ łańcuchy te są zdecentralizowane na każdym komputerze z portfelem Bitcoin. Oznacza to, że żadna instytucja nie kontroluje sieci, co oczywiście oznacza istnienie wielu ryzyk finansowych i prawnych.
Startupy Blockchain wykorzystały Initial Coin Offerings (ICO) jako sposób na zdobycie wczesnego kapitału. ICO to oferta, dzięki której firma może sprzedawać publiczne tokeny w celu finansowania operacji i realizacji innych celów biznesowych. [1] ICO również nie podlegają określonym przepisom ani agencjom rządowym. Ten brak regulacji wzbudził obawy o potencjalne ryzyko, na jakie narażeni są inwestorzy. W rezultacie zmienność stała się problemem. Niestety, jeśli inwestor straci środki w trakcie tego procesu, nie ma ustandaryzowanego sposobu postępowania w celu odzyskania utraconych pieniędzy.
Wirtualne waluty na poziomie europejskim
Ryzyko związane z używaniem wirtualnej waluty powoduje konieczność regulacji Unii Europejskiej i jej instytucji. Jednak regulacje na poziomie Unii Europejskiej są dość złożone, ze względu na zmieniające się ramy regulacyjne UE i niespójności regulacyjne w poszczególnych państwach członkowskich.
Na razie waluty wirtualne nie są regulowane na poziomie UE i nie są ściśle nadzorowane ani nadzorowane przez żaden organ publiczny UE, mimo że uczestnictwo w tych systemach naraża użytkowników na ryzyko kredytowe, płynności, operacyjne i prawne. Oznacza to, że organy krajowe muszą rozważyć, czy zamierzają uznać, sformalizować i uregulować kryptowalutę.
Wirtualne waluty w Holandii
Zgodnie z holenderską ustawą o nadzorze finansowym (FSA) pieniądz elektroniczny oznacza wartość pieniężną przechowywaną elektronicznie lub magnetycznie. Ta wartość pieniężna jest przeznaczona do wykonywania transakcji płatniczych i może być używana do dokonywania płatności na rzecz innych stron niż ta, która wydała pieniądz elektroniczny.[2] Walut wirtualnych nie można zdefiniować jako pieniądza elektronicznego, ponieważ nie są spełnione wszystkie kryteria prawne.
Jeśli kryptowaluty nie można prawnie zdefiniować jako pieniądza lub pieniądza elektronicznego, to jak można ją zdefiniować? W kontekście holenderskiej ustawy o nadzorze finansowym kryptowaluta jest tylko środkiem wymiany. Każdy ma swobodę angażowania się w handel barterowy, dlatego zezwolenie w formie licencji nie jest wymagane. Minister finansów wskazał, że rewizja formalnej definicji prawnej pieniądza elektronicznego nie jest jeszcze pożądana, biorąc pod uwagę ograniczony zakres bitcoina, stosunkowo niski poziom akceptacji i ograniczony związek z gospodarką realną. Podkreślił, że konsument ponosi wyłączną odpowiedzialność za ich wykorzystanie.[3]
Według holenderskiego sądu okręgowego (Overijssel) i holenderskiego ministra finansów wirtualna waluta, taka jak Bitcoin, ma status środka wymiany. [4] W apelacji sąd holenderski uznał, że bitcoiny można zakwalifikować jako przedmioty sprzedane, o których mowa w artykule 7:36 DCC. Holenderski Sąd Apelacyjny stwierdził również, że bitcoiny nie mogą być kwalifikowane jako prawny środek płatniczy, a jedynie jako środek wymiany. Z kolei Europejski Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że bitcoiny powinny być traktowane jako środek płatniczy, pośrednio sugerując, że bitcoiny są podobne do prawnego środka płatniczego. [5]
Podsumowanie
Ze względu na złożoność regulacji kryptowalut można założyć, że Trybunał Sprawiedliwości UE będzie musiał być zaangażowany w wyjaśnianie terminologii. W przypadku państw członkowskich, które zdecydowały się dostosować terminologię inaczej niż w prawodawstwie UE, trudności mogą pojawić się w związku z interpretacją zgodną z prawodawstwem UE. Z tej perspektywy konieczne jest zalecenie państwom członkowskim, aby podczas wdrażania prawodawstwa do prawa krajowego stosowały się do terminologii prawodawstwa UE. prawo.
Pełna wersja tego białej księgi jest dostępna za pośrednictwem tego łącza.
Kontakt
Jeśli po przeczytaniu tego artykułu masz pytania lub komentarze, skontaktuj się z panem Ruby van Kersbergen, prawnikiem w Law & More przez [email chroniony]lub pan Tom Meevis, prawnik w Law & More przez [email chroniony]lub zadzwoń pod numer +31 (0)40-3690680.
[1] C. Bovaird, ICO vs. IPO: What's the Difference ?, Bitcoin Market Journal, wrzesień 2017.
[2] Ustawa o nadzorze finansowym, ust. 1: 1
[3] Ministerie van Financiën, Beantwoording van kamervragen over het gebruik van en toezicht op nieuwe digitale betaalmiddelen zoals de bitcoin, grudzień 2013.
[4] ECLI: NL: RBOVE: 2014: 2667.
[5] ECLI: EU: C: 2015: 718.