Wyrok skazujący a Twoje prawo do pobytu w Holandii

W przypadku cudzoziemca w Holandii sprawa karna ma dwa, a nie jeden skutek: wyrok wydany przez sąd karny oraz to, co Urząd Imigracji i Naturalizacji (IND) zrobi z jego zezwoleniem na pobyt. Drugie rozwiązanie jest często poważniejsze i jest rozpatrywane oddzielnie, przez inny organ, na podstawie innych kryteriów. Niniejszy artykuł wyjaśnia: skalę ruchomą, odmowę i cofnięcie zezwolenia, ochronę przysługującą obywatelom UE, status niepożądany i zakazy wjazdu, wpływ na naturalizację oraz kwestię równowagi na mocy art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

Dwie decyzje, dwie władze

Sąd karny orzeka o winie i karze, a nie o możliwości pozostania w kraju. Utrata miejsca zamieszkania jest konsekwencją administracyjną, nakładaną przez IND ze względu na porządek publiczny ( openbare orde ). Uprawnienia te znajdują się w Ustawie o cudzoziemcach z 2000 r. (Vreemdelingenwet 2000): artykuły 18 i 19 dotyczące odmowy przedłużenia i cofnięcia zezwolenia na pobyt stały na czas określony, artykuły 21 i 22 dotyczące zezwolenia na pobyt stały oraz artykuł 32 dotyczący zezwolenia na azyl. Są one określone w Dekrecie o cudzoziemcach z 2000 r. (Vreemdelingenbesluit 2000), głównie w artykułach 3.86 i 3.98.

Oto trzy konsekwencje. Uniewinnienie zazwyczaj kończy ryzyko imigracyjne, ale skazanie nie oznacza automatycznie utraty prawa pobytu: IND nadal musi stosować własne kryteria. IND zazwyczaj działa w oparciu o prawomocny wyrok skazujący ( onherroepelijk ), więc apelacja wpływa na harmonogram imigracyjny. Decyzja o uniknięciu rozprawy nadal może być ważna: nakaz karny wydany przez prokuratora ( strafbeschikking ) nie jest neutralny. Wytyczne dotyczące wdrożenia ustawy o cudzoziemcach (Vreemdelingencirculaire) traktują nakaz karny, który przyjąłeś bezwarunkowo, tak samo jak wyrok skazujący, który stał się prawomocny.

Co waży IND

IND nie waży samego przestępstwa. Bierze pod uwagę dwie liczby: sumę bezwarunkowych wyroków pozbawienia wolności i porównywalnych środków orzeczonych wobec Ciebie oraz długość Twojego legalnego pobytu. Na tę sumę mogą wpływać: zatrzymanie na podstawie nakazu hospitalizacji, prace społeczne zamienione na zatrzymanie, krótkie wyroki kumulowane latami oraz przestępstwa popełnione za granicą.

Skala przesuwna (glijdende schaal)

Skala ruchoma w artykule 3.86 Dekretu o cudzoziemcach z 2000 r. łączy te dwie liczby: im dłużej legalnie zamieszkujesz, tym surowszy wyrok musi zostać wydany, zanim Twoje zezwolenie zostanie odrzucone lub cofnięte. Skala ta waży okres legalnego pobytu, w kategoriach od zera do trzech lat, od trzech do dziesięciu lat i powyżej dziesięciu lat, w stosunku do długości kary pozbawienia wolności lub nieodwołalnie orzeczonego nakazu prac społecznych. Składa się z trzech części. Jedna dotyczy przestępstw zagrożonych ustawową karą pozbawienia wolności krótszą niż sześć lat; druga, ze znacznie niższymi progami, dotyczy przestępstw zagrożonych ustawową karą pozbawienia wolności wynoszącą sześć lat lub więcej; trzecia dotyczy recydywy, gdzie wyroki skazujące są ważone łącznie, a progi są ponownie niższe.

Tabela przedstawia tylko wybrane przedziały. Skala w artykule 3.86 Dekretu o cudzoziemcach z 2000 r. przebiega w rocznych krokach do dziesięciu lat legalnego pobytu, dlatego zawiera również przedziały między przedstawionymi tutaj – cztery do pięciu, sześć do siedmiu i osiem do dziewięciu lat – każdy z własnymi progami. Zawsze należy korzystać z aktualnego skonsolidowanego tekstu artykułu, aby wybrać przedział, który Państwa dotyczy.

Dwa kryteria są ważniejsze niż liczby. Po pierwsze, po dziesięciu latach legalnego pobytu IND zasadniczo nie będzie już odmawiać przedłużenia ani cofać zezwolenia ze względu na porządek publiczny. Wyjątek jest wąski, ale realny: przestępstwa określone w artykule 22b Kodeksu karnego (Wetboek van Strafrecht) oraz przestępstwa z ustawy o opium, za które grozi kara pozbawienia wolności do sześciu lat lub więcej. To właśnie sprawia, że ​​wyroki skazujące za narkotyki są tak niebezpieczne dla cudzoziemców przebywających długo. W wyroku z 16 marca 2023 r. (ECLI:NL:RVS:2023:1071) Wydział Sądownictwa Administracyjnego Rady Stanu podtrzymał decyzję o cofnięciu stałego zezwolenia z dziesięcioletnim zakazem wjazdu mężczyźnie, który przybył jako dziecko i legalnie przebywał od 1981 r., właśnie dlatego, że jego przeszłość mieściła się w zakresie tego wyjątku.

Po drugie, skala to próg, a nie decyzja: jej przekroczenie umożliwia wycofanie się, ale nie jest zgodne z prawem. Nadal konieczna jest indywidualna ocena, a w przypadku zaangażowania w życie rodzinne, poniższe ćwiczenie równowagi.

Skala została zaostrzona i objęta osobami, które już tu są

Skala jest znacznie bardziej rygorystyczna niż pokolenie temu: progi zostały obniżone w poszczególnych przedziałach, test recydywy został uproszczony, tak aby wystarczą trzy przestępstwa, a ochrona przyznawana osobom o bardzo długim pobycie została zawężona do artykułu 22b i wyjątku z ustawy o opium. Tego rodzaju zaostrzenie ma zastosowanie zasadniczo do osób mieszkających już w momencie wejścia w życie tej zmiany oraz do czynów popełnionych przed jej wejściem w życie. Długi pobyt w oparciu o starszą skalę nie gwarantuje ochrony, jaką ona zapewniała. Skala w obecnej formie pochodzi z nowelizacji artykułu 3.86 Dekretu o cudzoziemcach z 2000 r., która weszła w życie w 2012 r. i jest stosowana prospektywnie: wycofanie się z kraju orzeczone po wejściu w życie tej zmiany jest porównywane ze skalą obowiązującą wówczas, nawet jeśli skazania, na podstawie których się ono opiera, są starsze. Rada Stanu konsekwentnie przyjmuje to podejście, argumentując, że momentem zastosowania skali jest decyzja, a nie przestępstwo.

Pobyt stały i status rezydenta długoterminowego UE

Zezwolenie na pobyt stały jest silniejsze niż zezwolenie na pobyt czasowy, ale nie jest nietykalne. Można go odmówić na podstawie artykułu 21 Ustawy o cudzoziemcach z 2000 r. i cofnąć na podstawie artykułu 22, przy czym skala uchyleń stosowana jest na podstawie artykułu 3.98 Dekretu o cudzoziemcach z 2000 r. Urodzenie w Holandii również nie stanowi żadnej ochrony. W wyroku z dnia 18 października 2022 r. (ECLI:NL:RVS:2022:2984), który dotyczył mężczyzny urodzonego w Holandii w 1988 r. i posiadającego zezwolenie na pobyt stały od 2001 r., Rada Stanu przyjęła w zasadzie, że takie zezwolenie może zostać cofnięte, jednocześnie uchylając decyzję, ponieważ Sekretarz Stanu zbyt słabo uzasadnił faktycznie powołaną przesłankę, a mianowicie, że posiadacz przeniósł swoje główne miejsce zamieszkania za granicę. Lekcja ta jest warta oddzielenia od wyniku: zezwolenie na pobyt stały jest podatne zarówno na cofnięcie z powodu naruszenia porządku publicznego, jak i na cofnięcie z innych przyczyn, a przedłużająca się nieobecność, w tym nieobecność w areszcie za granicą, jest jedną z nich.

Status rezydenta długoterminowego UE zapewnia dodatkową ochronę na mocy dyrektywy 2003/109/WE. Artykuł 6 zezwala na odmowę przyznania statusu ze względu na porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne wyłącznie po rozważeniu wagi przestępstwa, zagrożenia, jakie dana osoba stanowi, czasu pobytu oraz powiązań z danym krajem. Artykuł 12 idzie dalej: rezydent długoterminowy może zostać wydalony tylko wtedy, gdy stanowi rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenie. Jest to bardziej rygorystyczne niż proste arytmetyczne zastosowanie skali ruchomej i warto się na to zdecydować. IND nie może zatem rozstrzygnąć sprawy wyłącznie na podstawie arytmetyki: w przypadku zastosowania artykułu 12 musi przeprowadzić indywidualną ocenę porządku publicznego, w której rozważone zostaną waga przestępstwa, czas pobytu oraz powiązania osobiste, ściśle według wytycznych Trybunału Sprawiedliwości.

Obywatele UE i członkowie ich rodzin: inny test

Jeśli jesteś obywatelem państwa członkowskiego UE lub EOG albo Szwajcarii, lub członkiem rodziny osoby korzystającej z prawa do swobodnego przemieszczania się, skala ruchoma nie ma zastosowania. Twoja sytuacja jest regulowana dyrektywą 2004/38/WE, wdrożoną dekretem o cudzoziemcach z 2000 r. Artykuł 27 określa punkt odniesienia: środek podyktowany względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego musi opierać się wyłącznie na Twoim osobistym zachowaniu, a to zachowanie musi stanowić „rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa”. Wcześniejsze wyroki skazujące same w sobie nie stanowią podstaw. Słowo „ aktualne” w dużej mierze załatwia sprawę: wcześniejszy wyrok skazujący, po którym nastąpiło ustabilizowanie zachowania, stanowi słabą podstawę do wydalenia obywatela UE, nawet jeśli przekroczyłby skalę ruchomą w przypadku obywatela państwa trzeciego. Artykuł 28 dodaje stopniowaną ochronę:

• w przypadku każdego obywatela UE organ musi wziąć pod uwagę długość pobytu, wiek, stan zdrowia, sytuację rodzinną i ekonomiczną, integrację społeczną i kulturową oraz powiązania z krajem pochodzenia;
• obywatel UE posiadający prawo stałego pobytu może zostać wydalony wyłącznie poważny ze względu na porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne;
• obywatel UE zamieszkujący w państwie przyjmującym przez ostatnie dziesięć lat oraz osoba niepełnoletnia mogą zostać wydaleni wyłącznie tryb rozkazujący ze względów bezpieczeństwa publicznego.

W sprawie Land Baden-Württemberg przeciwko Tsakouridis (sprawa C-145/09, wyrok z 23 listopada 2010 r.) Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że „nadrzędne względy bezpieczeństwa publicznego” wymagają szczególnie wysokiego stopnia powagi, że zorganizowany handel narkotykami może co do zasady spełniać te kryteria, a nawet kara pięciu lat więzienia nie może automatycznie uzasadniać wydalenia: zagrożenie musi być rozważone w kontekście integracji, dzieciństwa w państwie przyjmującym i więzów rodzinnych. Artykuł 33 dodaje, że wydalenie nie może być orzeczone jako kara połączona z karą pozbawienia wolności.

Oświadczenie o niepożądanym statusie i zakaz wjazdu

Utrata pozwolenia i zakaz powrotu to dwie różne rzeczy. Prawo holenderskie przewiduje dwa instrumenty dotyczące adwokatury, a to, który z nich otrzymasz, zależy głównie od Twojego obywatelstwa i statusu.

Dziesięcioletni zakaz wjazdu jest najczęściej powiązany z decyzją o cofnięciu pobytu wydaną na podstawie wyroku skazującego i dlatego osoby, które zakładają, że mogą wrócić później, mylą się. Oba zakazy można uchylić, składając wniosek do IND. Tymczasowe uchylenie zakazu można uzyskać ze względu na ważne okoliczności rodzinne, w celu złożenia zeznań lub uczestnictwa we własnym postępowaniu karnym. Ostateczne uchylenie zakazu wjazdu jest zazwyczaj rozważane dopiero po spędzeniu znacznej części tego okresu poza Holandią i udokumentowaniu dobrego zachowania w innym miejscu. Oświadczenie o niepożądanym pobycie jest uchylane, jeśli jego utrzymanie byłoby sprzeczne z Konwencją lub jeśli później zostanie wydane zezwolenie.

Artykuł 8 EKPC: równowaga życia rodzinnego

W przypadku gdy wycofanie się z kraju lub zakaz wjazdu kolidowałyby z życiem rodzinnym lub prywatnym, artykuł 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka wymaga przeprowadzenia analizy równowagi. Kryteria te pochodzą z wyroku Boultif przeciwko Szwajcarii (nr 54273/00, 2 sierpnia 2001 r.) i zostały rozszerzone w sprawie Üner przeciwko Holandii (nr 46410/99, Wielka Izba, 18 października 2006 r.). Organ musi rozważyć:

• charakter i waga przestępstwa;
• długość pobytu w kraju, z którego ma nastąpić wydalenie;
• czas, jaki upłynął od popełnienia przestępstwa i Twoje zachowanie od tego czasu;
• narodowości osób, których to dotyczy;
• Twoja sytuacja rodzinna, w tym długość związku małżeńskiego i inne wskaźniki prawdziwego życia rodzinnego, a także to, czy Twój partner wiedział o przestępstwie na początku związku;
• czy są dzieci i jaki jest ich wiek;
• trudności, z jakimi będzie musiał się zmierzyć Twój partner i dzieci w kraju docelowym, a także dobro i dobro dzieci; i
• trwałość Twoich więzi społecznych, kulturalnych i rodzinnych z krajem przyjmującym i krajem docelowym.

Sądy holenderskie stosują te kryteria bezpośrednio. W wyroku z 14 stycznia 2021 r. (ECLI:NL:RVS:2021:68) Rada Stanu podtrzymała decyzję o cofnięciu pozwolenia i dwuletnim zakazie wjazdu nałożonym na mężczyznę urodzonego w Holandii, stosując skalę ruchomą wraz z czynnikami Boultif i Üner ; powtarzające się wykroczenia i słabe więzi z krajem pochodzenia zdecydowanie przemawiały przeciwko niemu. Sprawa ta obala dwa przeciwstawne złudzenia: że urodzenie się w Holandii jest gwarantem, a długa historia automatycznie prowadzi do śmierci. Decydujące jest ważenie, a czas, jaki upłynął od ostatniego wykroczenia, wraz z nienagannym zachowaniem, należy do nielicznych czynników, na które ma się wpływ. W przypadku gdy przestępstwa zostały popełnione, gdy był Pan nieletni, sprawa Maslov przeciwko Austrii (nr 1638/03, Wielka Izba, 23 czerwca 2008 r.) dodatkowo przemawia za Pana sprawą: aby uzasadnić wydalenie osiadłego migranta, który popełnił przestępstwa jako nieletni i spędził większą część dzieciństwa i młodości w państwie przyjmującym, konieczne są bardzo poważne powody.

Naturalizacja i wnioski o silniejsze zezwolenie

Wyrok skazujący blokuje również drogi wyjścia z niepewnego statusu. Zgodnie z artykułem 9 Ustawy Królestwa o obywatelstwie holenderskim (Rijkswet op het Nederlanderschap), naturalizacja zostaje odrzucona, jeżeli na podstawie Twojego zachowania istnieją poważne podstawy, by podejrzewać, że stanowisz zagrożenie dla porządku publicznego, moralności publicznej lub bezpieczeństwa Królestwa. IND stosuje to poprzez Handleiding Rijkswet op het Nederlanderschap, który działa w okresie rehabilitacyjnym od czterech do pięciu lat poprzedzających wniosek o przestępstwa rozstrzygnięte nakazem kary ( strafbeschikking ), grzywną lub nakazem prac społecznych: jeśli taka sankcja została nałożona w tym okresie lub postępowanie jest w toku, wniosek zostaje odrzucony, a okres biegnie od nowa. Handleiding ustala progi: pojedyncza sankcja finansowa w wysokości 900 euro lub więcej; kilka sankcji w wysokości 450 euro lub więcej, każda o łącznej wartości 1,350 euro lub więcej; pojedynczy nakaz prac społecznych w wymiarze 36 godzin lub więcej; kilka nakazów wykonania prac społecznych w wymiarze 18 godzin lub więcej, każdy o łącznym wymiarze 54 godzin lub więcej; oraz wyroki pozbawienia wolności, w zawieszeniu lub nie.

Porządek publiczny może być również podstawą do odmowy wydania stałego zezwolenia lub statusu długoterminowego rezydenta UE, zatem skazanie może skutkować wydaniem zezwolenia na pobyt stały, które IND weryfikuje przy każdym odnowieniu.

Co się dzieje w praktyce

• Zawiadomienie o zamiarze (voornemen). Przed podjęciem decyzji negatywnej IND wysyła pisemne zawiadomienie, w którym przedstawia swoje zamiary i powody, w tym sposób obliczenia kary i zastosowaną skalę kar.
• Widok (zienswijze). Masz krótki termin na pisemną odpowiedź. To najważniejszy dokument w aktach: to właśnie w nim kwestionuje się obliczenia i Boultif oraz Üner czynniki muszą być udokumentowane za pomocą dokumentów dotyczących pokrewieństwa i dzieci, świadectw szkolnych, dowodów medycznych, dowodów pracy i materiałów dotyczących twoich powiązań.
• Decyzja. Decyzję podejmuje IND, często łącząc wycofanie z decyzją o powrocie i zakazem wjazdu.
• Sprzeciw i odwołanie. W zależności od decyzji trasa jest zastrzeżeniem (sprzeciw) do IND, a następnie odwołać się do sądu rejonowego lub odwołać się bezpośrednio, a następnie odwołać się do Rady Stanu. Ustawa o cudzoziemcach z 2000 r. ustanawia własne, krótsze terminy: co do zasady cztery tygodnie zamiast sześciu tygodni, jak w przypadku Awb, oraz jeden tydzień w przypadkach przewidzianych w ustawie, w tym w przypadku decyzji w sprawie wniosków o azyl wydanych w trybie skróconym i w sprawach o zatrzymanie (art. 69 Vw 2000). To, czy wniesienie sprzeciwu lub odwołania pozwala na pozostanie w Holandii w trakcie rozpatrywania sprawy, również nie podlega ogólnej zasadzie prawa administracyjnego; jest regulowane przez Ustawę o cudzoziemcach z 2000 r. i różni się w zależności od rodzaju decyzji, dlatego należy to sprawdzić w każdym przypadku. W przeciwnym razie należy złożyć oddzielny wniosek o zabezpieczenie tymczasowe (wstępny nakaz) jest potrzebne.

Najważniejsze: skoordynować pracę obu prawników od pierwszego dnia

Prawie każda możliwa do uniknięcia utrata miejsca zamieszkania ma to samo źródło: sprawa karna została poprowadzona rozsądnie na własnych zasadach, ale katastrofalnie pod względem imigracyjnym, ponieważ nikt nie zapoznał się z obydwoma aktami naraz.

Powód jest arytmetyczny. IND liczy bezwarunkową część wyroku. Strategia obrony, która zamienia krótszy wyrok całkowity na dłuższy bezwarunkowy element, może być wygraną w sądzie karnym i katastrofą dla IND. Podobnie może być zaakceptowanie wyroku nakazowego w celu uniknięcia rozprawy, uzgodnienie wyroku tuż powyżej progu kary lub przyznanie się do kolejnego drobnego przestępstwa w celu zamknięcia sprawy, gdy liczba przestępstw wskazuje na recydywę. Zarzut również ma znaczenie: to, czy wyrok skazujący mieści się w ramach artykułu 22b lub wyjątku z ustawy o opium, może decydować o tym, czy dziesięć lat pobytu w więzieniu będzie Cię chronić. W praktyce:

• Powiedz swojej adwokat zajmujący się obroną w sprawach karnych na pierwszej rozmowie kwalifikacyjnej powiedz, że nie jesteś Holendrem, jaki masz status i od kiedy;
• przed zaakceptowaniem jakiegokolwiek wyroku skazującego, orzeczenia o karze lub ugody w sprawie wyroku należy zlecić prawnikowi specjalizującemu się w sprawach imigracyjnych przejrzenie akt sprawy;
• należy wziąć pod uwagę w obliczeniach: całkowity wyrok bezwarunkowy, ustawowy maksymalny wymiar kary, liczbę przestępstw, liczbę lat legalnego pobytu;
• zachować dowody życia rodzinnego i integracji od samego początku, a nie w pośpiechu, gdy tylko nadejdzie zawiadomienie o zamiarze; i
• nie opuszczaj Holandii ani nie zgadzaj się na dobrowolny wyjazd bez wcześniejszego poinformowania o tym fakcie.

Law & More ma prawo karne i prawo imigracyjne pod jednym dachem Eindhoven oraz Amsterdam, i działa w języku angielskim. Jeśli zostałeś wezwany, aresztowany, zaproponowano Ci karę pieniężną lub wysłano zawiadomienie o zamiarze, moment na rozpatrzenie obu pytań jednocześnie jest teraz, a nie po zakończeniu postępowania karnego.