Ontbinding van overeenkomst: rozwiązanie umowy w Holandii

Ontbinding van overeenkomst to holenderski termin prawny oznaczający rozwiązanie umowy z powodu niewykonania zobowiązania przez drugą stronę. Artykuł 6:265 holenderskiego kodeksu cywilnego (Burgerlijk Wetboek, BW) przyznaje każdej stronie umowy to prawo w przypadku niewykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie zobowiązania jest tak drobne lub nietypowe, że nie uzasadnia rozwiązania umowy. Rozwiązanie umowy działa w czasie: zwalnia obie strony z odpowiedzialności za to, co ma nastąpić, i przekształca to, co już zostało wykonane, w zobowiązanie do odstąpienia od umowy.

Co oznacza ontbinding van overeenkomst w prawie holenderskim

Rozwiązanie umowy to jeden z rozwiązań prawnych, jakie holenderskie prawo umów oferuje wierzycielowi, którego druga strona nie wywiązuje się z umowy, nie płaci lub nie dostarcza czegoś, co jest niezgodne z umową. Takie zaniedbanie to tzw. tekortkoming in de nakoming , w praktyce nazywane zwykle wanprestatie . Wierzyciel może wybrać: zażądać wykonania umowy, zawiesić swoje zobowiązania, dochodzić odszkodowania lub rozwiązać umowę. Rozwiązanie umowy jest najpoważniejszym z nich, ponieważ kończy stosunek handlowy i jest jedynym, który wymaga zwrotu tego, co już otrzymał.

Warto rozróżnić trzy sposoby rozwiązania umowy, ponieważ mają one zupełnie inne konsekwencje. Rozwiązanie ( ontbinding ) odpowiada na błąd, który wystąpił w trakcie obowiązywania ważnej umowy. Unieważnienie ( vernietiging ) odpowiada na wadę w momencie zawarcia umowy, taką jak oszustwo, przymus lub podstawowy błąd, i powoduje unieważnienie umowy z mocą wsteczną. Rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem ( opzegging ) po prostu powoduje wygaśnięcie trwającej umowy na przyszłość i nie wymaga żadnego błędu. Wybór niewłaściwego instrumentu jest jedną z najczęstszych przyczyn odrzucenia roszczenia, dlatego warto jasno określić, który z nich faktycznie jest wymagany w danej sytuacji. Nasz przegląd elementów ważnej umowy wyjaśnia, kiedy umowa jest ważnie zawarta.

Rozwiązanie umowy na podstawie artykułu 6:269 BW nie ma mocy wstecznej. Umowa nie jest traktowana tak, jakby nigdy nie istniała; ulega rozwiązaniu z chwilą rozwiązania, a strony są zobowiązane do zwrotu tego, co już przeszło w ręce innego właściciela.

Brak mocy wstecznej ma praktyczne konsekwencje, które łatwo przeoczyć. Klauzule, które mają obowiązywać po rozwiązaniu umowy, takie jak zobowiązanie do zachowania poufności, wybór prawa właściwego, klauzula arbitrażowa czy klauzula karna, pozostają w mocy po rozwiązaniu umowy. Podobnie jest z umownym ograniczeniem odpowiedzialności, chyba że powołanie się na nie byłoby niedopuszczalne w danych okolicznościach. Rozwiązanie umowy nie zwalnia zatem z każdego zobowiązania, które zaciągnąłeś; zwalnia Cię ono z zobowiązań, które nadal należało wykonać.

Kiedy naruszenie uzasadnia rozwiązanie

Próg określony w artykule 6:265 ust. 1 Kodeksu cywilnego (BW) jest niższy, niż większość zakłada. Główną zasadą jest, że każde niewykonanie zobowiązania uprawnia drugą stronę do rozwiązania umowy. Wyjątek, tzw. formuła tenzij , polega na tym, że rozwiązanie umowy nie jest możliwe, gdy niewykonanie zobowiązania, ze względu na swój szczególny charakter lub niewielkie znaczenie, nie uzasadnia rozwiązania ze wszystkimi jego konsekwencjami. Sąd Najwyższy potwierdził w 2018 r., że regułę i wyjątek należy interpretować łącznie jako jeden test: pytanie brzmi, czy naruszenie, w zestawieniu z dalekosiężnymi skutkami rozwiązania, jest na tyle poważne, aby je uzasadniać. Nie ma oddzielnej przeszkody poza tym wagą.

Z brzmienia tego przepisu wynikają dwie kwestie. Po pierwsze, ciężar dowodu spoczywa na stronie sprzeciwiającej się rozwiązaniu umowy: to strona, która nie wywiązała się z umowy, musi argumentować i udowodnić, że uchybienie jest zbyt błahe, aby skorzystać z tego środka zaradczego. Po drugie, ocena dokonywana jest na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w tym charakteru umowy, rozmiaru uchybienia w stosunku do całości świadczenia, możliwości jego naprawienia, strat wierzyciela oraz zachowania strony, która nie wywiązała się z umowy, gdy problem się ujawnił.

W praktyce komercyjnej awarie przekraczające próg wyglądają zazwyczaj następująco:

• dostawca dostarcza maszyny, które nie spełniają uzgodnionych specyfikacji i nie mogą zostać dostosowane do specyfikacji w rozsądnym terminie;
• kupujący pozostawia znaczną część ceny niezapłaconą pomimo wielokrotnych żądań;
• wykonawca rezygnuje z prac lub wykonuje je tak wadliwie, że dokończenie pracy oznacza konieczność rozpoczęcia jej od nowa;
• Dostawca usług dostarcza raport lub oprogramowanie, które nie nadaje się do wykorzystania w celu, jaki obie strony miały na myśli.

Do uchybień, które zazwyczaj nie skutkują rozwiązaniem umowy, należą: kilkudniowe opóźnienie, gdy czas nie grał roli, wada kosmetyczna w dobrze wykonanej dostawie lub niedobór w marginalnej części dużej umowy. W takich przypadkach proporcjonalne środki zaradcze to obniżenie ceny, odszkodowanie lub zawieszenie wykonania umowy do czasu usunięcia problemu. Koncepcję tę można znaleźć w naszym słowniku dotyczącym naruszenia umowy.

Co sama umowa mówi o rozwiązaniu

Zanim skorzystasz z przepisów ustawowych, zapoznaj się z umową i ogólnymi warunkami umowy, które mają do niej zastosowanie. Strony w obrocie gospodarczym często wyłączają lub ograniczają prawo do rozwiązania umowy, uzależniają je od określonego terminu wykonania lub zastrzegają rozwiązanie umowy na określony czas. Klauzule te są zasadniczo ważne między przedsiębiorcami, a rozwiązanie umowy ogłoszone z ich naruszeniem nie będzie ważne. W umowach konsumenckich pole manewru jest znacznie mniejsze: klauzula pozbawiająca konsumenta prawa do rozwiązania umowy znajduje się na ustawowej czarnej lub szarej liście niedozwolonych postanowień umownych w artykułach 6:236 i 6:237 Kodeksu cywilnego (BW) i może zostać unieważniona. Jeśli Twoje dokumenty standardowe są starsze niż kilka lat, warto je sprawdzić w naszym przewodniku po ogólnych warunkach umowy.

Postawienie drugiej strony w stan niewypłacalności w pierwszej kolejności

W większości przypadków nie można od razu rozwiązać umowy. Artykuł 6:265 ust. 2 Kodeksu cywilnego (BW) uzależnia prawo do rozwiązania umowy od zwłoki dłużnika ( verzuim ), chyba że świadczenie stało się trwale lub tymczasowo niemożliwe. Zwłoka nie powstaje samoistnie z upływem terminu; co do zasady musi zostać stwierdzona pisemnym zawiadomieniem, zgodnie z art. 6:82 BW.

Ważne zawiadomienie o zwłoce spełnia dwa cele. Precyzyjnie określa, czego druga strona nie zrobiła, i wyznacza rozsądny termin, w którym musi ona nadal działać. To, co uznaje się za rozsądny termin, zależy od zakresu prac: kilka dni na zapłatę, więcej na naprawę wymagającą części lub podwykonawców. Zbyt krótki termin nie unieważnia zawiadomienia, ale sąd odczyta je tak, jakby rozsądny termin został wyznaczony, a rozwiązanie umowy będzie przedwczesne, jeśli podejmiesz działania przed jego upływem. Wyślij zawiadomienie na piśmie na adres wskazany w umowie i zachowaj dowód nadania. Nasze praktyczne wyjaśnienie dotyczące zawiadomienia o zwłoce określa, co powinno zawierać takie pismo.

Zawiadomienie o niewykonaniu zobowiązania nie jest formalnością, którą należy pośpieszyć. Określa ono moment rozpoczęcia naliczania odsetek ustawowych, rozpoczyna bieg terminu naliczania odszkodowania za szkody spowodowane opóźnieniem i jest dokumentem, który sąd odczyta w pierwszej kolejności, oceniając, czy rozwiązanie umowy było uzasadnione.

Kiedy nie jest wymagane zawiadomienie o niewykonaniu zobowiązania

Artykuł 6:83 BW wymienia sytuacje, w których niewywiązanie się z umowy następuje bez uprzedzenia. Są trzy i są one wyczerpujące:

• termin wyznaczony w umowie lub ustawie upływa bez wykonania, a termin ten miał pełnić funkcję ścisłego odcięcia (a fatale termin);
• zobowiązanie powstaje z czynu niedozwolonego lub polega na zapłacie odszkodowania za niewykonanie zobowiązania i nie jest niezwłocznie wykonane;
• wierzyciel musi wywnioskować z oświadczenia dłużnika, że ​​dłużnik nie wywiąże się ze zobowiązania.

Oprócz tego, sam artykuł 6:265 ust. 2 BW znosi wymóg trwałej lub czasowej niemożności wykonania umowy: jeśli przedmiot umowy uległ zniszczeniu lub firma cateringowa nie pojawiła się na weselu, nie ma już czego żądać. Sądy są w tej kwestii ostrożne. Data w umowie nie jest automatycznie terminem ostatecznym ; staje się nim tylko wtedy, gdy strony zamierzały go przegapić, aby wywołać taki skutek. W razie wątpliwości należy mimo wszystko wysłać wypowiedzenie. Kosztuje ono jeden dzień i eliminuje najczęstszą skuteczną obronę przed rozwiązaniem umowy.

Rozwiązanie pozasądowe lub sądowe

Prawo holenderskie oferuje dwie drogi, a artykuł 6:267 BW sprawia, że ​​pierwsza z nich jest niezwykle prosta. Rozwiązanie następuje poprzez pisemne oświadczenie strony uprawnionej do rozwiązania; nie jest wymagany nakaz sądowy. Oświadczenie złożone drogą elektroniczną jest możliwe, jeżeli druga strona wyraźnie wskazała, że ​​jest w stanie się z nią skontaktować w ten sposób. Jest to rozwiązanie pozasądowe, tzw. buitengerechtelijke ontbinding , i jest standardową drogą w sprawach handlowych.

Oświadczenie powinno jednoznacznie stwierdzać, że umowa zostaje rozwiązana, określać umowę, opisywać przyczynę niewykonania zobowiązania i odwoływać się do poprzedzającego ją zawiadomienia o niewykonaniu zobowiązania oraz podawać datę, od której rozwiązanie staje się skuteczne. Nie wahaj się. Pismo, które jedynie informuje o rozważanym rozwiązaniu umowy lub łączy rozwiązanie z ciągłym żądaniem wykonania umowy, sugeruje argument, że w rzeczywistości nigdy niczego nie rozwiązałeś.

Drugą drogą jest wiążąca decyzja sądu: wnosi się do sądu o rozwiązanie umowy. Jest to rozsądny wybór w przypadku spornych faktów, gdy wysokość kwoty roszczenia uzasadnia pewność orzeczenia lub gdy wymaga tego prawo. W przypadku umów najmu lokali mieszkalnych nie ma takiej możliwości: artykuł 7:231 BW zastrzega możliwość rozwiązania umowy najmu lokalu mieszkalnego przez sąd, więc wynajmujący nie może tego zrobić w drodze listu. Umowy o pracę podlegają odrębnym zasadom, omówionym poniżej.

Częściowe rozpuszczenie i zawieszenie

Rozwiązanie umowy nie jest rozwiązaniem typu „wszystko albo nic”. Artykuł 6:270 BW dopuszcza częściowe rozwiązanie umowy, które proporcjonalnie zmniejsza wzajemne zobowiązania zamiast całkowitego rozwiązania umowy. Jeśli dostawca dostarczył cztery z pięciu maszyn prawidłowo, można rozwiązać umowę w odniesieniu do piątej i utrzymać resztę umowy. Sądy zazwyczaj przychylają się do tej decyzji, ponieważ jest to proporcjonalna reakcja na częściową awarię.

Istnieje również krok przed rozwiązaniem umowy, który często stanowi lepszy ruch otwierający. Zgodnie z artykułami 6:262 i 6:263 Kodeksu Cywilnego (BW) możesz zawiesić własne wykonanie umowy, gdy druga strona nie wykonuje jej lub gdy masz uzasadnione obawy, że jej nie wykona. Zawieszenie umowy zachowuje nienaruszalność umowy, wywiera presję handlową na drugą stronę i chroni Twoją pozycję w czasie, gdy wysyłasz zawiadomienie o niewykonaniu zobowiązania. Zawieszenie musi być proporcjonalne do niewykonania zobowiązania i powinieneś jasno określić, że zawieszasz umowę i dlaczego.

Co się dzieje po rozwiązaniu umowy

Artykuł 6:271 BW określa skutek. Rozwiązanie umowy zwalnia obie strony z zawartych w niej zobowiązań, a w odniesieniu do wszystkiego, co już zostało wykonane, tworzy obowiązek rozwiązania umowy, tzw. ongedaanmakingsverbintenis . Towary i pieniądze wracają, a każda ze stron może wstrzymać się z własnym zwrotem do czasu wykonania umowy przez drugą stronę. Żadna ze stron nie ma prawa zatrzymać korzyści z umowy, od której właśnie odstąpiła.

Kiedy cofnięcie jest niemożliwe

Świadczenia, których nie można zwrócić w naturze, rozliczane są w pieniądzu. Artykuł 6:272 BW zastępuje obowiązek odstąpienia od umowy obowiązkiem zapłaty wartości tego, co zostało otrzymane w momencie odbioru. Malarz nie może usunąć farby ze ściany, a konsultant nie może odwołać udzielonej porady, więc pytanie brzmi, ile to świadczenie było dla Ciebie warte. W przypadku, gdy świadczenie nie było zgodne z umową, wartość jest ograniczona wartością tego, co zostało faktycznie dostarczone, a nie uzgodnioną ceną. Dlatego źle wykonana usługa często skutkuje bardzo skromną rekompensatą, a czasami jej brakiem.

Szkody na dodatek do rozwiązania

Rozwiązanie umowy i odszkodowanie mają charakter kumulatywny, a nie alternatywny. Artykuł 6:277 BW uprawnia stronę rozwiązującą umowę do odszkodowania za stratę poniesioną w wyniku niewykonania umowy i jej rozwiązania. Obejmuje to różnicę między uzgodnioną ceną a kosztem transakcji zastępczej, zmarnowane wydatki i utracony zysk, który można udowodnić. Nie obejmuje ono strat, których można było w uzasadniony sposób uniknąć, i jest pomniejszane w zakresie, w jakim Twoje własne zachowanie przyczyniło się do szkody. Zachowaj dowody: oferty od dostawców zastępczych, korespondencję dotyczącą wady oraz dokładny wykaz faktycznie poniesionych kosztów.

Specjalne reżimy: sprzedaż konsumencka, najem i zatrudnienie

W wielu dziedzinach zasady ogólne ustępują miejsca zasadom szczegółowym, a te szczegółowe zasady zazwyczaj ograniczają, a nie rozszerzają prawo do rozwiązania.

Sprzedaż konsumencka

W przypadku sprzedaży konsumenckiej kupujący nie może od razu odstąpić od umowy. Artykuł 7:22 BW narzuca hierarchię roszczeń: konsumentowi przysługuje najpierw roszczenie o naprawę lub wymianę, a dopiero gdy jest to niemożliwe, odrzucone, nadmiernie uciążliwe lub niewykonane w rozsądnym czasie i bez znacznych niedogodności, powstaje prawo do odstąpienia od umowy lub obniżenia ceny. Rozwiązanie umowy jest również wyłączone, gdy niezgodność jest zbyt drobna, aby uzasadniać odstąpienie od umowy. Ponadto artykuł 7:23 ust. 1 BW wymaga, aby konsument powiadomił sprzedawcę w ciągu dwóch miesięcy od wykrycia wady w przypadku sprzedaży konsumenckiej rzeczy ruchomej; ta konkretna zasada dwóch miesięcy nie ma zastosowania do zakupu domu, w którym kupujący musi złożyć reklamację w rozsądnym terminie, ustalonym na podstawie okoliczności.

Umowy o pracę

Pracodawca nie może rozwiązać umowy o pracę listownie ani powoływać się na ogólne przepisy dotyczące umów, aby obejść ochronę przed zwolnieniem. Holenderskie prawo dotyczące zwolnień określa drogę rozwiązania umowy w zależności od przyczyny zwolnienia. W przypadku zwolnienia z przyczyn ekonomiczno-biznesowych oraz długotrwałej niezdolności do pracy pracodawca potrzebuje uprzedniej zgody UWV, a następnie składa wypowiedzenie. Z wszystkich innych przyczyn, w tym niezadowalającego wykonania pracy, naruszonego stosunku pracy i zawinionego zachowania, pracodawca zwraca się do sądu rejonowego ( kantonrechter ) o rozwiązanie umowy na podstawie art. 7:671b BW, z jednej z przyczyn wymienionych w art. 7:669 LID 3 BW. Pracownik, który chce odejść, może zwrócić się do sądu o rozwiązanie umowy na podstawie art. 7:671c BW. Obie strony mogą oczywiście uzgodnić rozwiązanie umowy na mocy ugody (vaststellingsovereenkomst), co w rzeczywistości kończy zdecydowaną większość holenderskich stosunków pracy.

W przypadku inicjatywy pracodawcy, pracownikowi przysługuje co do zasady odprawa przejściowa ( transitievergoeding ) na mocy art. 7:673 BW. Odprawa naliczana jest od pierwszego dnia zatrudnienia, więc przysługuje nawet po zakończeniu umowy w okresie próbnym, a jej maksymalna wysokość jest ustalana ustawowo i corocznie waloryzowana przez Ministra Spraw Społecznych i Zatrudnienia. Szczegółowe informacje na temat odprawy przejściowej i zwolnienia w okresie próbnym można znaleźć na naszych stronach poświęconych odprawie przejściowej i zwolnieniu w okresie próbnym , a nasz artykuł o okresie wypowiedzenia i wypowiedzeniu umowy omówiono okresy obowiązujące w przypadku wypowiedzenia.

Terminy, dowody i błędy, które kosztują sprawy

Dwa terminy rozstrzygają więcej sporów dotyczących rozwiązania umowy niż ich meritum. Pierwszym z nich jest obowiązek wniesienia skargi określony w artykule 6:89 BW: wierzyciel, który nie wniesie sprzeciwu w rozsądnym terminie po stwierdzeniu wady wykonania umowy lub po chwili, w której powinna ona zostać zasadnie stwierdzona, traci wszelkie środki odwoławcze w odniesieniu do tej wady, w tym rozwiązania umowy. To, co uznaje się za rozsądne, zależy od umowy i od tego, jak szybko można było wykryć wadę, ale milczenie nigdy nie jest bezpieczne. Drugim terminem jest przedawnienie. Zgodnie z artykułem 3:311 BW roszczenie prawne o rozwiązanie umowy wygasa po upływie pięciu lat od dnia, w którym wierzyciel dowiedział się o uchybieniu, a w każdym razie po upływie dwudziestu lat od jego wystąpienia. Artykuł 6:268 BW łagodzi ten skutek: po przedawnieniu roszczenia podstawa rozwiązania umowy może nadal być podniesiona jako zarzut przeciwko żądaniu wykonania umowy.

Błędy, które najczęściej widzimy, są możliwe do uniknięcia. Strony rozwiązują się bez uprzedniego wysłania zawiadomienia o niewypłacalności i odkrywają w sądzie, że dłużnik nigdy nie zalegał z płatnością. Rozwiązują się z powodu rzeczywistego, ale skromnego zaniedbania i spotykają się z obroną tenzij . Wysyłają pismo, które łączy rozwiązanie z propozycją kontynuacji, pozostawiając sytuację prawną niejasną. Zapominają, że rozwiązanie zobowiązuje je do zwrotu tego, co otrzymały, a co już odsprzedały lub wykorzystały. Albo pomijają klauzulę w swoich ogólnych warunkach umowy, która uzależniała rozwiązanie od dłuższego okresu naprawczego niż ten, który im przyznano.

Krótka lista kontrolna pomoże utrzymać porządek w aktach: odnotuj na piśmie uchybienie natychmiast po jego zauważeniu, wyślij zawiadomienie o niewypłacalności z realistycznym terminem, złóż wniosek o rozwiązanie umowy w oddzielnym, jednoznacznym liście, zabezpiecz dowody poniesionej straty i zachowaj wszystko, co masz do zwrotu. Jeśli kontrahent znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, działaj szybko: rozwiązanie umowy z osobą zmierzającą do niewypłacalności jest warte znacznie mniej niż terminowe roszczenie o wykonanie umowy lub odpowiednio zabezpieczona ugoda.

Często zadawane pytania dotyczące rozwiązania umowy

Czy mogę rozwiązać umowę ustnie?

Nie. Artykuł 6:267 BW wymaga złożenia oświadczenia w formie pisemnej, a w formie elektronicznej tylko wtedy, gdy druga strona jest w ten sposób osiągalna. Rozmowa telefoniczna może stanowić dowód złożenia reklamacji, ale nie powoduje rozwiązania umowy. Należy to zawrzeć w liście lub e-mailu, w którym należy jasno określić rozwiązanie umowy i zachować dowód nadania.

Jaka jest różnica między rozwiązaniem a unieważnieniem małżeństwa?

Rozwiązanie ( ontbinding ) to środek zaradczy na wypadek uchybienia, które nastąpiło w czasie obowiązywania ważnej umowy i działa od dnia rozwiązania. Unieważnienie ( vernietiging ) narusza zawarcie umowy, na przykład z powodu oszustwa, przymusu, nadużycia okoliczności lub istotnego błędu, i powoduje jej unieważnienie z mocą wsteczną, tak jakby nigdy nie została zawarta. Konsekwencje są różne: po unieważnieniu wszystkie świadczenia zostały wykonane bez podstawy prawnej, natomiast po rozwiązaniu strony są zobowiązane do wzajemnego naprawienia szkody na podstawie art. 6:271 i następnych Kodeksu cywilnego (BW).

Czy zawsze muszę wysłać zawiadomienie o zaległości?

Zazwyczaj tak, ponieważ prawo do odstąpienia od umowy zależy od niewywiązania się dłużnika ze zobowiązania. Możesz pominąć zawiadomienie, jeśli upłynął ścisły termin umowny lub ustawowy, gdy obowiązek zapłaty odszkodowania lub wynika z czynu niedozwolonego i nie jest natychmiast spełniony, gdy dłużnik poinformował Cię, że nie wykona zobowiązania lub gdy wykonanie stało się niemożliwe. Te wyjątki są interpretowane wąsko, więc jeśli sytuacja nie jest oczywista, wyślij zawiadomienie.

Czy mogę domagać się odszkodowania i jednocześnie rozwiązać umowę?

Tak. Artykuł 6:277 BW przyznaje stronie rozwiązującej roszczenie o odszkodowanie za stratę spowodowaną rozwiązaniem umowy zamiast jej wykonaniem, oprócz wzajemnych zobowiązań do jej rozwiązania. Udowodnij stratę konkretnymi kwotami; sąd nie zasądzi odszkodowania ryczałtowego na podstawie samego roszczenia.

Co się stanie, jeśli druga strona zakwestionuje moje rozwiązanie?

Pozasądowe rozwiązanie umowy wchodzi w życie z chwilą dotarcia oświadczenia do drugiej strony, ale jego ważność można zweryfikować później. Jeśli druga strona kwestionuje je i nadal domaga się wykonania umowy, spór zazwyczaj trafia do sądu cywilnego, który rozstrzyga z mocą wsteczną, czy istniały przesłanki uzasadniające rozwiązanie umowy. To ryzyko jest głównym powodem, dla którego należy odpowiednio przygotować akta sprawy przed wysłaniem pisma, a nie dopiero po jego wysłaniu.

W jaki sposób Law and More może pomóc

Rozwiązanie umowy to decyzja o trudnych do odwrócenia konsekwencjach, a różnica między rozwiązaniem, które jest trwałe, a takim, które nie przynosi rezultatu, zazwyczaj leży w przygotowaniu: odpowiednim uzasadnieniu, właściwym zawiadomieniu, właściwym sformułowaniu i właściwym momencie. Nasi prawnicy specjalizujący się w prawie umów oceniają, czy uchybienie warunkuje rozwiązanie umowy, sporządzają zawiadomienie o niewykonaniu zobowiązania i oświadczenie, a następnie wnoszą sprawę do sądu lub bronią Państwa przed rozwiązaniem ogłoszonym przez drugą stronę. Jeśli Państwa umowa nie jest realizowana, prosimy o kontakt. Law and More aby omówić Twoje stanowisko.