Rozwód w Holandii

Zakończenie małżeństwa w Holandii jest z reguły sprawą sądową. Rozwiązanie małżeństwa wymaga złożenia wniosku przez prawnika, orzeczenia sądu i, ostatecznie, zarejestrowania tego orzeczenia w rejestrze stanu cywilnego. Nie ma ustawowego okresu separacji, który musi upłynąć przed złożeniem wniosku, ani wymogu udowodnienia winy któregokolwiek z małżonków. Wokół tego rdzenia leżą ustalenia, które zazwyczaj mają największe znaczenie w praktyce: dzieci, dom rodzinny, emerytura, alimenty i podział majątku wspólnego.

To, które przepisy mają zastosowanie w konkretnym przypadku, zależy od obywatelstwa, miejsca stałego zamieszkania, daty i miejsca zawarcia małżeństwa, małżeńskiego ustroju majątkowego, obecności dzieci oraz wszelkich elementów międzynarodowych. Poniżej opisano ogólne ramy rozwodu w Holandii, procedurę od początku do końca oraz kwestie, na które należy zwrócić szczególną uwagę, jeśli jeden lub oboje małżonkowie nie są Holendrami.

Najważniejsze punkty na pierwszy rzut oka

• Tylko sąd holenderski może rozwiązać małżeństwo; nie ma rozwodu czysto administracyjnego.
• Petycję musi złożyć: advocaatnawet jeśli oboje małżonkowie w pełni się na to zgadzają.
• Jedyną podstawą rozwodu jest nieodwracalny rozkład pożycia małżeńskiego; winy nie trzeba udowadniać.
• Nie ma minimalnego czasu trwania małżeństwa ani wymaganego okresu separacji przed złożeniem wniosku.
• Wspólna petycja jest szybsza i tańsza, a zazwyczaj nie wymaga przeprowadzenia rozprawy, w przeciwieństwie do petycji jednostronnej.
• Plan rodzicielski jest wymagany w przypadku, gdy dzieci są małoletnie i podlegają wspólnej władzy rodzicielskiej.
• Małżeństwa zawarte od 1 stycznia 2018 r. podlegają ograniczonej wspólności majątkowej; wcześniejsze małżeństwa podlegają ogólnej wspólności majątkowej, chyba że ustalono warunki przedmałżeńskie.
• Rozwód staje się skuteczny dopiero po zarejestrowaniu małżeństwa w rejestrze małżeństw, co musi nastąpić w ciągu sześciu miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia.

Podstawa prawna rozwodu w prawie holenderskim

Holenderskie prawo rozwodowe uznaje jedną przyczynę: trwały rozkład pożycia małżeńskiego, znany w języku niderlandzkim jako „duurzame ontwrichting” . Artykuł 1:151 holenderskiego kodeksu cywilnego opisuje to jako sytuację, w której małżeństwo uległo rozkładowi do tego stopnia, że ​​dalsze wspólne pożycie nie jest już uzasadnione. W Holandii obowiązuje system bez orzekania o winie, co oznacza, że ​​do uzyskania rozwodu nie jest konieczne udowodnienie cudzołóstwa, niegospodarności finansowej ani trudnego charakteru. Zachowanie w trakcie trwania małżeństwa może jednak mieć znaczenie dla kwestii rozstrzyganych w toku postępowania, takich jak alimenty, ustalenia dotyczące dzieci, podział majątku i kwestie dowodowe.

W praktyce próg jest niski. Jeśli jeden z małżonków twierdzi, że doszło do rozpadu małżeństwa, sąd zazwyczaj nie będzie wymagał dowodu konkretnego zdarzenia, a zatem rozwód rzadko jest uniemożliwiany przez małżonka, który nie wyraża na to zgody. Sąd nadal rozpatruje pozew i wszelkie zarzuty proceduralne. Niechętny małżonek może realistycznie kwestionować konsekwencje, co sprawia, że ​​rozwód staje się długotrwałym i kosztownym procesem, a nie niemożliwym.

Kto może złożyć wniosek o rozwód w Holandii

Jurysdykcja jest określana przez prawo europejskie, a konkretnie przez rozporządzenie 2019/1111, powszechnie nazywane rozporządzeniem Bruksela II-ter. Artykuł 3 określa szereg alternatywnych podstaw. Sądy holenderskie mają jurysdykcję między innymi w następujących sytuacjach: gdy oboje małżonkowie mają stałe miejsce zamieszkania w Holandii, gdy mieszka tam pozwany, gdy małżonkowie ostatnio mieszkali razem, a jedno z nich nadal mieszka, gdy powód mieszkał w Holandii przez co najmniej rok bezpośrednio przed złożeniem pozwu lub gdy powód posiadający obywatelstwo holenderskie mieszka w Holandii od sześciu miesięcy. Wspólne obywatelstwo obojga małżonków stanowi odrębną podstawę, co oznacza, że ​​dwoje obywateli holenderskich może się rozwieść, nawet jeśli żadne z nich nie mieszka w Holandii.

Miejsce zawarcia małżeństwa nie stanowi samo w sobie podstawy jurysdykcji, a małżeństwo zawarte za granicą może zostać rozwiązane przez sąd holenderski. W przypadku gdy rozporządzenie nie ma zastosowania, ponieważ żadne państwo członkowskie nie ma jurysdykcji na jego podstawie, pozostałe holenderskie przepisy proceduralne określają, czy sąd holenderski może rozpatrzyć sprawę.

Jurysdykcja i prawo właściwe to odrębne kwestie. Zgodnie z rozporządzeniem 1259/2010, znanym jako Rzym III, małżonkowie mogą pisemnie uzgodnić prawo właściwe dla ich rozwodu; w przypadku braku takiego wyboru zazwyczaj stosuje się prawo ich wspólnego miejsca zwykłego pobytu. Dlatego też sąd holenderski w większości przypadków zastosuje holenderskie prawo rozwodowe do pary mieszkającej w Holandii, niezależnie od jej obywatelstwa. Prawo właściwe dla majątku małżeńskiego, emerytur i alimentów jest ustalane na podstawie różnych instrumentów i może być prawem innego kraju, dlatego wynik w sprawie o odszkodowanie może różnić się od wyniku samego rozwodu. Szczególne trudności związane ze sprawą transgraniczną opisano w naszym artykule na temat międzynarodowego rozwodu w Holandii.

Petycja wspólna lub petycja jednostronna

Istnieją dwie drogi do tego samego rezultatu. W przypadku wspólnego pozwu małżonkowie osiągają porozumienie, albo za pośrednictwem jednego prawnika reprezentującego oboje, albo za pośrednictwem mediatora rozwodowego, i składają jeden pozew wraz z podpisaną ugodą. Mediacja jest formą negocjacji, a nie substytutem procedury: wszelkie uzgodnienia powinny zostać zweryfikowane prawnie przed podpisaniem, a sam pozew musi być w każdym przypadku złożony przez adwokata. Ponieważ nie ma sporu, zazwyczaj nie odbywa się rozprawa, a sąd rozstrzyga na podstawie dokumentów.

W przypadku pozwu jednostronnego jeden z małżonków składa pozew, a drugiemu zostaje on formalnie doręczony. Pozwany może przyjąć pozew, w którym to przypadku sprawa może zostać szybko rozstrzygnięta, lub złożyć odpowiedź na pozew i, w granicach określonych w regulaminie, zgłosić roszczenia wzajemne dotyczące alimentów, dzieci lub podziału majątku. Sąd wyznaczy następnie rozprawę. Jeśli w trakcie postępowania konieczne będą ustalenia, można wnioskować o zastosowanie środków tymczasowych dotyczących korzystania z domu, tymczasowych alimentów oraz miejsca zamieszkania dzieci.

Procedura rozwodowa krok po kroku

Pierwszym krokiem jest konsultacja z prawnikiem specjalizującym się w sprawach rozwodowych , który oceni jurysdykcję i obowiązujące prawo oraz doradzi w wyborze drogi postępowania. Pomocne będzie dostarczenie dokumentów tożsamości, aktu małżeństwa, aktów urodzenia dzieci, aktualnych dokumentów potwierdzających dochody, przeglądu majątku i długów oraz ewentualnych warunków umowy przedmałżeńskiej. Na podstawie tych materiałów można dokonać wyboru między pozwem wspólnym a jednostronnym.

Następnie sporządza się wniosek, do którego w postępowaniu wspólnym dołącza się ugodę i plan rodzicielski. Wniosek składa się w sądzie rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania wnioskodawcy; w Holandii jest jedenaście sądów rejonowych. Opłata sądowa jest ustalana przez rząd i corocznie waloryzowana, a dla osób o niskich dochodach obowiązuje stawka obniżona.

Po wniesieniu pozwu, pozwany w sprawie jednostronnej ma zazwyczaj sześć tygodni na złożenie odpowiedzi na pozew. W przypadku małoletnich dzieci, sąd bada plan rodzicielski i może zaangażować Radę ds. Opieki nad Dzieckiem i Ochrony Dziecka. Po rozprawie sąd zwołuje rozprawę, jeśli uzna ją za konieczną. Dzieci w wieku dwunastu lat i starsze mają możliwość przedstawienia swoich poglądów sędziemu, a młodsze dzieci mogą być wysłuchane według uznania sądu. Sąd następnie wydaje orzeczenie o rozwiązaniu małżeństwa i orzeka o wszelkich spornych konsekwencjach.

Decyzja nie kończy jeszcze małżeństwa. Oboje małżonkowie mają trzy miesiące na odwołanie się, a rozwód staje się skuteczny dopiero po wpisaniu decyzji do rejestru małżeństw w gminie, w której małżeństwo zostało zawarte. Artykuł 1:163 Kodeksu Cywilnego wymaga, aby rejestracja nastąpiła w ciągu sześciu miesięcy od uprawomocnienia się decyzji, a nie w ciągu sześciu miesięcy od daty jej wydania, i stanowi, że decyzja traci moc, jeśli ten termin upłynie, co w praktyce oznacza konieczność ponownego złożenia wniosku o rozwód. Za zgodą obu stron można podpisać akt zrzeczenia się prawa do odwołania, co umożliwia niemal natychmiastową rejestrację. Rejestr ludności jest aktualizowany w wyniku tej rejestracji; decydujący jest wpis do rejestru małżeństw.

Dokumenty, których potrzebujesz

Niezależnie od wybranej drogi, petycja musi zawierać stały zestaw dokumentów. Zebranie ich na wczesnym etapie to najprostszy sposób na skrócenie czasu, ponieważ brakujący fragment może opóźnić rozpatrzenie sprawy o tygodnie.

• Oryginał odpisu z rejestru małżeństw wydanego przez gminę, w której zawarto związek małżeński
• Wyciąg z bazy danych akt osobowych (basisregistratie personen) dla każdego z Was
• Kopie aktów urodzenia dzieci poniżej 18 roku życia
• Przegląd majątku, długów i uprawnień emerytalnych zgromadzonych w trakcie małżeństwa
• Umowa przedmałżeńska lub partnerska, jeżeli ją zawarliście

Umowa ugody i plan rodzicielski

Umowa ugody, czyli echtscheidingsconvenant , to dokument, w którym małżonkowie zapisują swoje ustalenia: sposób podziału majątku i długów, kwestię alimentów i ich warunki, los domu i kredytu hipotecznego oraz sposób rozliczenia praw emerytalnych. Nie jest ona obowiązkowa, ale rozwód bez niej pozostawia sądowi rozstrzygnięcie otwartych punktów i naraża obie strony na spory nawet po latach. Jeżeli sąd włączy umowę do swojego orzeczenia, przyjęte przez niego warunki nabywają wykonalności orzeczenia sądowego; postanowienia, które pozostają poza orzeczeniem, wiążą strony na mocy umowy, a ich skutki zależą od sposobu ich sformułowania.

Plan rodzicielski jest obowiązkowy w przypadku, gdy małoletnie dzieci pozostają pod wspólną władzą rodzicielską. Kodeks postępowania cywilnego nakłada na rodziców obowiązek ustalenia, gdzie każde z dzieci będzie głównie mieszkać, jak będzie podzielona opieka i kontakty, w jaki sposób będą się konsultować i informować wzajemnie oraz w jaki sposób będą pokrywane koszty utrzymania dzieci. Wniosek złożony bez planu rodzicielskiego musi wyjaśnić, dlaczego osiągnięcie porozumienia okazało się niemożliwe, w przeciwnym razie może zostać uznany za niedopuszczalny. W praktyce sądy częściej wzywają rodziców do uzupełnienia planu lub kierują sprawę do Rady ds. Opieki nad Dzieckiem i Ochrony Dziecka, niż odrzucają wniosek od razu. Rozwód sam w sobie nie zmienia władzy rodzicielskiej: oboje rodzice zachowują wspólną władzę rodzicielską, a wyłączna władza jest przyznawana tylko w ograniczonych okolicznościach przewidzianych przez prawo. Zasady dotyczące władzy rodzicielskiej i miejsca zamieszkania są bardziej szczegółowo wyjaśnione w naszym przewodniku po przepisach dotyczących opieki nad dziećmi w Holandii.

Co trzeba uregulować finansowo

W przypadku małżeństw zawartych 1 stycznia 2018 r. lub później obowiązuje ograniczona wspólność majątkowa: aktywa i długi nabyte w trakcie małżeństwa są dzielone, podczas gdy majątek przedmałżeński, darowizny i spadki pozostają osobiste. Małżeństwa zawarte przed tą datą podlegają starej ogólnej wspólności majątkowej, w której prawie wszystko jest wspólne, chyba że warunki przedmałżeńskie zostały uzgodnione przed notariuszem. Warunki przedmałżeńskie mogą być również zawarte lub zmienione w trakcie małżeństwa, a wiele zależy wówczas od tego, czy jakakolwiek klauzula ugody w nich zawarta była faktycznie stosowana przez lata; w przypadku gdy okresowa klauzula ugody nigdy nie została zawarta, zgromadzony majątek może nadal wymagać podziału, tak jakby wspólność istniała. Przedsiębiorstwa, udziały i długi rodzą własne pytania dotyczące wyceny i podziału. W przypadku par międzynarodowych rozporządzenie 2016/1103 określa właściwe prawo majątkowe małżeńskie dla małżeństw zawartych 29 stycznia 2019 r. lub później w państwach członkowskich UE uczestniczących w nim; w przypadku wcześniejszych małżeństw decydujące znaczenie mogą mieć starsze normy kolizyjne lub wybór prawa dokonany w danym momencie.

Emerytura zgromadzona w trakcie małżeństwa jest zasadniczo wyrównana, przy czym każdy z małżonków ma prawo do połowy kwoty zgromadzonej przez drugiego małżonka w tym okresie. Emerytura zgromadzona przed zawarciem małżeństwa nie podlega wyrównaniu, a renta dla osoby pozostającej przy życiu jest traktowana oddzielnie jako specjalna renta dla partnera. Małżonkowie mogą uzgodnić inne ustalenia w umowie przedmałżeńskiej lub w porozumieniu ugodowym. Powiadomienie administratora emerytury w ciągu dwóch lat od rozwodu pozwala każdej ze stron na otrzymanie należnej jej części bezpośrednio z funduszu; jeśli ten okres nie zostanie wykorzystany, samo prawo do emerytury nie przepada, lecz musi zostać uregulowane między byłymi małżonkami, co jest znacznie bardziej uciążliwe.

Małżonek, który nie posiada wystarczających środków własnych, może ubiegać się o alimenty . W przypadku postępowań wszczętych 1 stycznia 2020 r. lub później standardowy okres wynosi połowę długości trwania małżeństwa, maksymalnie pięć lat, ale wyjątki mają znaczenie. Jeżeli małżeństwo trwało dłużej niż piętnaście lat, a beneficjent osiągnie wiek emerytalny w ciągu dziesięciu lat, alimenty mogą być pobierane do osiągnięcia tego wieku. Jeżeli gospodarstwo domowe obejmuje dzieci poniżej dwunastego roku życia, alimenty mogą być pobierane do ukończenia przez najmłodsze dwunastego roku życia. Zasada przejściowa ma zastosowanie do beneficjentów urodzonych 1 stycznia 1970 r. lub wcześniej, których małżeństwo trwało dłużej niż piętnaście lat. To, który system ma zastosowanie, zależy zatem od daty złożenia wniosku, długości małżeństwa oraz wieku stron i dzieci. Alimenty dla małżonka są odliczane dla płatnika i opodatkowane jako dochód po stronie beneficjenta.

Alimenty na dziecko oblicza się na podstawie wytycznych Expertgroep Alimentatienormen, zwanych również normami Trema, które uwzględniają potrzeby dziecka w stosunku do możliwości finansowych każdego z rodziców i uwzględniają rzeczywisty udział każdego z nich w opiece. Obowiązek ten obowiązuje do ukończenia przez dziecko osiemnastego roku życia i trwa jako obowiązek współfinansowania kosztów utrzymania i nauki do ukończenia dwudziestego pierwszego roku życia, kiedy to jest on należny bezpośrednio młodemu dorosłemu. Alimenty nie podlegają odliczeniu przez osobę płacącą ani opodatkowaniu u odbiorcy.

Dom rodzinny i kredyt hipoteczny

Dom rodzinny często determinuje tempo całego rozwodu. Małżonek, który mieszkał w domu, może domagać się dalszego korzystania z niego przez sześć miesięcy po zarejestrowaniu rozwodu, ale jest to tymczasowe prawo do korzystania i nie mówi nic o własności. Jeśli nieruchomość jest wspólną własnością, musi zostać sprzedana lub przejęta przez jednego z małżonków, a jeśli dom jest wynajmowany, jeden z małżonków może zwrócić się do sądu o przydzielenie najmu. Przejęcie nieruchomości zależy od zgody kredytodawcy hipotecznego na zwolnienie drugiego małżonka z odpowiedzialności solidarnej. Sąd może orzec, kto może korzystać z domu i jak podzielić majątek, ale nie może zmusić banku do udzielenia tego zwolnienia; decyzja należy do kredytodawcy i w dużej mierze zależy od dochodów. Oprócz tego pojawiają się kwestie tego, kto ponosi odsetki od kredytu hipotecznego w trakcie postępowania, co się dzieje w przypadku dodatniego lub ujemnego kapitału własnego oraz jakie są konsekwencje podatkowe wybranego rozwiązania.

Ile trwa rozwód i ile kosztuje

Bezsporny wspólny pozew z zawartą ugodą może zostać rozpatrzony w ciągu kilku tygodni, gdy tylko formalności zostaną dopełnione, a proces od pierwszego spotkania do rejestracji często trwa od dwóch do trzech miesięcy. Sporny rozwód to zupełnie inna sprawa: zazwyczaj trwa od sześciu miesięcy do roku, a sprawy dotyczące wyceny przedsiębiorstwa, majątku transgranicznego lub sporu o dzieci mogą trwać znacznie dłużej. Są to wskazania zaczerpnięte z praktyki, a nie z okresów ustawowych, a ujawnienie informacji finansowych, wyceny, usługi świadczone za granicą, dowody biegłych lub konflikt o dzieci mogą je znacznie wydłużyć. Przyjrzymy się bliżej harmonogramowi rozwodów.

Koszty podlegają tej samej logice. Wspólny rozwód prowadzony przez jednego prawnika lub mediatora wiąże się z jedną opłatą i jedną opłatą sądową, podczas gdy sprawa sporna generuje dwa zestawy honorariów adwokackich, a w przypadku konieczności sporządzenia wyceny lub sporządzenia opinii biegłych, dodatkowe koszty. Poniższe kwoty mają charakter orientacyjny, a nie są wyceną, a rzeczywisty koszt konkretnego rozwodu zależy od wartości przedmiotu sporu.

Aktualne opłaty sądowe i stawki opłat komorniczych są publikowane przez władzę sądowniczą i rząd i zmieniają się co roku, dlatego warto sprawdzić obowiązującą stawkę w chwili składania pozwu.

Rozwód w Holandii dla obcokrajowców i ekspatów

Znaczna część rozwodów rozpatrywanych w Holandii dotyczy co najmniej jednego małżonka spoza Holandii, a te przypadki rodzą wątpliwości, czy rozwód czysto krajowy jest słuszny. Rozwód orzeczony przez sąd holenderski jest zazwyczaj uznawany w innych państwach członkowskich UE bez dodatkowych formalności. Uznanie w innych państwach członkowskich podlega prawu kraju, w którym wniesiono o uznanie i może wymagać odrębnej procedury, a także legalizacji lub apostille oraz tłumaczenia przysięgłego. To samo dotyczy małżeństwa zawartego za granicą: wymagania holenderskiego sądu w postaci zaświadczenia, legalizacji i tłumaczenia zależą od kraju pochodzenia i samego dokumentu. Rozwód orzeczony za granicą może z kolei zostać uznany w Holandii, pod warunkiem że sąd zagraniczny miał jurysdykcję na podstawie przepisów holenderskiego prawa prywatnego międzynarodowego, a procedura spełniała podstawowe standardy rzetelności.

Rozwód może również wpłynąć na zezwolenie na pobyt wydane w celu wspólnego zamieszkania z partnerem. To, czy tak się stanie i z jakim skutkiem, zależy od rodzaju zezwolenia, długości legalnego pobytu i indywidualnych okoliczności; niezależne zezwolenie może być dostępne po upływie odpowiedniego okresu, a w sytuacjach przemocy domowej obowiązują odrębne zasady. Ponieważ konsekwencje te mogą pojawić się szybko po zarejestrowaniu rozwodu, najlepiej przeanalizować sytuację przed złożeniem pozwu, a nie dopiero po jego złożeniu.

W przypadku, gdy w grę wchodzą dzieci i jeden z rodziców chce wyjechać za granicę, wymagana jest zgoda drugiego rodzica sprawującego władzę rodzicielską lub zgoda sądu, która może ją zastąpić. Przewiezienie dziecka za granicę bez tej zgody może być równoznaczne z uprowadzeniem dziecka za granicę, co wiąże się z koniecznością przeprowadzenia pilnej procedury i czego należy unikać za wszelką cenę.

Mediacje, rozwody w drodze porozumienia i separacje od stołu i łoża

Nie każdy rozwód musi być rozstrzygany w walce. Mediacja pozwala obojgu małżonkom negocjować warunki z neutralnym specjalistą, a następnie złożyć wniosek wspólnie, co jest szybsze i znacznie tańsze. Mediator ułatwia negocjacje, zamiast doradzać którejkolwiek ze stron w zakresie jej praw, dlatego wynik powinien zostać poddany ocenie prawnej przed podpisaniem. Rozwód w trybie współpracy opiera się na podobnym podejściu, w którym każda ze stron otrzymuje osobne porady, a czasami uczestniczy w nim ekspert finansowy lub coach. Jeśli para chce się rozstać, ale nie chce rozstać się z powodu religijnych lub finansowych powodów, separacja od stołu i łoża oferuje formalną drogę, która nie narusza samego małżeństwa.

Rozwiązanie zarejestrowanej spółki partnerskiej

Zarejestrowany związek partnerski nie rozwiązuje się w taki sam sposób jak małżeństwo. Jeżeli oboje partnerzy zgadzają się co do wszystkich konsekwencji i nie mają małoletnich dzieci pozostających pod ich wspólną władzą, związek partnerski może zostać rozwiązany pisemną umową podpisaną przez oboje partnerów i kontrasygnowaną przez prawnika lub notariusza, która następnie jest rejestrowana w gminie. Sąd nie jest zaangażowany w sprawę. W przypadku małoletnich dzieci lub braku porozumienia między partnerami, postępowanie sądowe przebiega tak samo jak w przypadku rozwodu. W zakresie alimentów, podziału majątku i wyrównania emerytur, zarejestrowani partnerzy są traktowani tak samo jak małżonkowie.

PYTANIA I ODPOWIEDZI

Uzyskiwanie porad we właściwym momencie

Decyzje o największym ciężarze finansowym w przypadku rozwodu zapadają zazwyczaj w pierwszych tygodniach, zanim zostanie złożony jakikolwiek wniosek: czy rozwód ma być prowadzony wspólnie, czy jednostronnie, co zrobić z domem, czy konieczne są środki tymczasowe i co podpisać. Porada na tym etapie jest znacznie bardziej przydatna niż ta, która została już zawarta po zawarciu ugody. Law & More doradza w sprawach rozwodowych, alimentacyjnych, ustaleń rodzicielskich i podziału majątku, w tym w sprawach z elementem międzynarodowym. Pracuje między innymi w języku niderlandzkim i angielskim.

Niniejszy artykuł zawiera ogólne informacje na temat postępowania rozwodowego w Holandii. Terminy, koszty i konsekwencje prawne zależą od okoliczności faktycznych danej sprawy oraz od zaangażowanych sądów i organów, a podsumowane tutaj zasady mogą ulec zmianie. Nie należy zakładać, że ogólny opis automatycznie odnosi się do konkretnej sytuacji, zwłaszcza gdy w grę wchodzą dzieci, działalność gospodarcza, emerytura, nieruchomość, element międzynarodowy lub zezwolenie na pobyt, i nie zastępuje on porady dotyczącej okoliczności faktycznych Państwa własnej sprawy.

Powiązane czytanie

• Ukryta moc umów przedmałżeńskich
• Umowy przedmałżeńskie i finansowe konsekwencje rozwodu
• Umowa o wspólnym pożyciu czy małżeństwo: najważniejsze różnice
• Macierzyństwo zastępcze w Holandii i Europie