Krótko mówiąc: przestępstwa narkotykowe w Holandii są ścigane na podstawie ustawy o opium (Opiumwet), która dzieli substancje na Listę I (narkotyki twarde) i Listę II (narkotyki miękkie). Używanie narkotyków samo w sobie nie jest przestępstwem; ich posiadanie, produkcja, handel, transport, import i eksport już tak. Polityka tolerancji, znana jako gedoogbeleid, jest polityką ścigania, a nie prawem. Po aresztowaniu policja może przetrzymać osobę na dziewięć godzin, a następnie do dwóch lub trzech dni w areszcie policyjnym, zanim sędzia rozpatrzy sprawę.
Ściganie przestępstw narkotykowych w Holandii opiera się na dwóch zbiorach przepisów: Ustawie o opium, która określa, co jest zakazane i jak surowo karane, oraz Kodeksie postępowania karnego (Wetboek van Strafvordering), który reguluje aresztowanie, terminy zatrzymania i proces. To, o co zostaniesz oskarżony, zależy od substancji, jej ilości i tego, co w aktach jest napisane o twojej roli. Polityka tolerancji nie rozstrzyga tej kwestii; wiąże ona wyłącznie Prokuraturę i może zostać uchylona.
Czego tak naprawdę zabrania ustawa opiumowa
Ustawa działa na podstawie dwóch załączonych list. Lista I zawiera substancje, które ustawodawca uznaje za niosące niedopuszczalne ryzyko, między innymi kokainę, heroinę, MDMA, amfetaminę i LSD. Lista II zawiera produkty konopne i szereg środków uspokajających. Artykuł 2 określa czyny zabronione dla Listy I, a artykuł 3 określa je dla Listy II, w niemal identycznym brzmieniu: przygotowywanie, przetwarzanie, sprzedaż, dostarczanie, dostarczanie, transport, wytwarzanie, import, eksport oraz samo posiadanie substancji. Ten ostatni, aanwezig hebben, jest zarzutem w większości przypadków i nie wymaga posiadania.
Samo używanie jest celowo pomijane w ustawie, ponieważ holenderska polityka traktuje problematyczne używanie przede wszystkim jako kwestię zdrowia publicznego. Nie oznacza to jednak, że użytkownik jest poza zasięgiem prawa karnego, ponieważ prawie zawsze ma przy sobie substancję, a jej posiadanie jest przestępstwem. Polityka tolerancji zmniejsza tę lukę w przypadku małych ilości miękkich narkotyków, ale jest ona zawarta w wytycznych dotyczących ścigania (Aanwijzing Opiumwet), a nie w ustawie, i jest stosowana bardziej rygorystycznie w niektórych regionach niż w innych. Nasz przewodnik po holenderskim ustawodawstwie narkotykowym zawiera listy i pełną treść polityki, artykuł na temat posiadania narkotyków i realiów polityki tolerancji wyjaśnia, gdzie tak naprawdę przebiega granica między tolerowaniem a ściganiem, a uprawa konopi i prawo karne zajmują się uprawą.
Jak skonstruowane są kary
Obie listy mają skrajnie różne limity. W przypadku substancji z Listy I, umyślne posiadanie grozi karą do sześciu lat pozbawienia wolności, umyślna produkcja, sprzedaż, dostawa, dostarczanie lub transport – do ośmiu lat, a import lub eksport – do dwunastu lat. W przypadku niewielkiej ilości i ewidentnie przeznaczonej na użytek osobisty, ustawa dopuszcza znacznie niższy limit jednego roku. W przypadku Listy II limity są ponownie niższe: dwa lata za zwykłe przestępstwo umyślne, cztery lata za import lub eksport oraz sześć lat, jeśli uprawa lub handel odbywa się w ramach wykonywania zawodu lub działalności gospodarczej albo dotyczy dużej ilości. Wersje nieumyślne grożą jedynie karą krótkiego zatrzymania (hechtenis) lub grzywną.
Artykuł 10a ustawy przyspiesza odpowiedzialność karną, karząc za działania przygotowawcze skierowane przeciwko cięższym przestępstwom z listy I, karą do sześciu lat pozbawienia wolności. Przepis ten ma większe znaczenie niż się spodziewano, ponieważ umożliwia ściganie w przypadku, gdy substancja nigdy nie została znaleziona. Większość przestępstw objętych ustawą o opium jest również objęta grzywną piątej kategorii; kwoty grzywien są określone w Kodeksie karnym i okresowo korygowane zarządzeniem rady, dlatego należy zawsze sprawdzać aktualną kwotę, a nie ją przyjmować. Żadna z tych maksimów nie jest taryfą. Są to pułapy, a to, co sąd faktycznie nałoży, zależy od punktów orientacyjnych w procesie wymierzania kary stosowanych przez wymiar sprawiedliwości oraz od okoliczności osobistych oskarżonego, co wyjaśniamy w naszym artykule na temat holenderskiego systemu wymierzania kary.
Od aresztowania do pierwszej rozprawy: terminy, które mają znaczenie
Po aresztowaniu policja może zatrzymać Cię na czas dochodzenia maksymalnie na dziewięć godzin, a godziny między północą a dziewiątą rano nie wliczają się do tego okresu. Jeśli potrzeba więcej czasu, prokurator może zarządzić areszt policyjny (inverzekeringstelling) na trzy dni, który prokurator może jednokrotnie przedłużyć o kolejne trzy dni. Musisz zostać doprowadzony przed sędziego śledczego (rechter-commissaris) nie później niż trzy dni i osiemnaście godzin po aresztowaniu. Sędzia ten zbada, czy aresztowanie i areszt były zgodne z prawem i może nakazać natychmiastowe zwolnienie.
Jeśli sprawa będzie kontynuowana, sędzia śledczy może zarządzić tymczasowe aresztowanie (bewaring) na czternaście dni, po czym sąd pierwszej instancji może orzec dalsze aresztowanie (gevangenhouding) na dziewięćdziesiąt dni. Daje to łącznie około stu dni, zanim sprawa będzie musiała zostać wniesiona do sądu, często najpierw jako rozprawa proceduralna, gdy śledztwo jest jeszcze w toku. Areszt tymczasowy nie jest dostępny w każdej sprawie: wymaga on przestępstwa zagrożonego karą czterech lat pozbawienia wolności lub jednego z wymienionych przestępstw, a także spełnienia przesłanek ustawowych, takich jak ryzyko ucieczki, ryzyko recydywy, waga przestępstwa lub interes śledztwa. Zarówno przesłanka, jak i konieczność mogą być kwestionowane na każdej rozprawie.
Twoje prawa podczas przesłuchania przez policję
Masz prawo do konsultacji z prawnikiem przed pierwszym przesłuchaniem policyjnym oraz do obecności prawnika podczas niego; od 1 marca 2017 r. prawo to jest zapisane w Kodeksie postępowania karnego. W przypadku zatrzymania przez policję, automatycznie przydzielany jest Ci prawnik dyżurny, którego możesz zastąpić wybranym przez siebie prawnikiem. Masz prawo do milczenia, a funkcjonariusz prowadzący przesłuchanie musi Cię pouczyć przed rozpoczęciem przesłuchania. Jeśli język niderlandzki nie jest Twoim językiem ojczystym, musisz zapewnić tłumacza na koszt państwa.
W sprawach dotyczących ustawy opiumowej nic z tego nie jest formalnością. Akta te bardzo często nie dotyczą istoty sprawy, która rzadko jest kwestionowana po jej przeanalizowaniu, ale tego, co podejrzany powiedział w pierwszych godzinach na temat paczki, pojazdu, magazynu lub zestawu kluczy. Wyjaśnienia udzielone bez konsultacji, zanim akta zostały udostępnione, trudno później cofnąć. Nie ma również ogólnego obowiązku podawania kodu dostępu do telefonu. Nasze artykuły na temat tego, kiedy jesteś formalnie podejrzanym i kiedy potrzebujesz adwokata w sprawach karnych, omawiają to bardziej szczegółowo.
Sposób rozstrzygnięcia sprawy: oddalenie, nakaz karny lub wezwanie
Nie każda sprawa dotycząca ustawy opiumowej trafia do sędziego. Prokurator może umorzyć sprawę, albo z powodu braku dowodów (techniczne umorzenie), albo z powodów politycznych, czasami stawiając pewne warunki. W przypadku przestępstw zagrożonych karą do sześciu lat pozbawienia wolności prokurator może również wydać nakaz karny (strafbeschikking), nakładając grzywnę, prace społeczne lub dyskwalifikację bez udziału sędziego. Nakaz karny jest stwierdzeniem winy i jest rejestrowany w systemie dokumentacji sądowej, dlatego właśnie jego przyjęcie dla wygody często jest błędnym posunięciem. Masz czternaście dni na wniesienie sprzeciwu (verzet), który ostatecznie kieruje sprawę do sądu.
W przypadku wezwania, jego przebieg zależy od powagi zarzutów. Sędzia jednoosobowy (politierechter) rozpatruje lżejsze sprawy i nie może orzekać kary pozbawienia wolności dłuższej niż rok; cięższe sprawy dotyczące ustawy o opium trafiają do składu trzyosobowego. Apelację od wyroku należy wnieść w ciągu czternastu dni, a kasację do Sądu Najwyższego w ciągu czternastu dni od wydania wyroku apelacyjnego. Terminy te są krótkie i ścisłe.
Gdzie rozpoczyna się obrona w sprawie dotyczącej ustawy opiumowej
Poważna obrona zaczyna się od akt, a nie od substancji. Powracają trzy pytania. Pierwsze dotyczy tego, czy przeszukanie było zgodne z prawem: artykuł 9 ustawy o opium przyznaje wyznaczonym funkcjonariuszom śledczym własne uprawnienia do wchodzenia i przeszukania, ale uprawnienia te są ograniczone, a to, czy w momencie zatrzymania istniało uzasadnione podejrzenie, jest kwestią faktyczną, którą sąd może zweryfikować. Drugie pytanie dotyczy tego, czy substancja jest zgodna z zarzutem i czy łańcuch od zajęcia do raportu laboratoryjnego jest nienaruszony, ponieważ zarówno ilość, jak i skład determinują zarzut i wyrok. Trzecie pytanie dotyczy wiedzy i kontroli: aanwezig hebben wymaga pewnej miary świadomości i możliwości dysponowania, co jest właśnie kwestią sporną, gdy coś zostaje znalezione w samochodzie współdzielonym, wynajętym pokoju lub paczce zaadresowanej do kogoś innego.
W przypadku stwierdzenia uchybienia proceduralnego w dochodzeniu wstępnym, artykuł 359a Kodeksu postępowania karnego pozwala sądowi na wyciągnięcie konsekwencji, od złagodzenia kary poprzez wykluczenie skażonych dowodów, aż po, w skrajnym przypadku, uznanie oskarżenia za niedopuszczalne. Sąd Najwyższy stawia wymagający próg: obrona musi wskazać uchybienie, wyrządzony przez siebie interes i poniesioną szkodę, i musi to zrobić na jak najwcześniejszej rozprawie, a nie w mowie końcowej. Coraz większa część dowodów w ramach ustawy o opium pochodzi obecnie z przechwyconej komunikacji i danych zebranych za granicą z szyfrowanych komunikatorów, a zarówno legalność uzyskania tych materiałów, jak i ich wiarygodność stanowią istotne punkty sporne, ale muszą być one podważane w oparciu o konkretne akta sprawy.
Co następuje po skazaniu i co mu towarzyszy
Wyrok rzadko odzwierciedla pełny obraz sytuacji. Prokurator może wystąpić z odrębnym wnioskiem o konfiskatę na podstawie artykułu 36e Kodeksu karnego w celu odzyskania szacowanych dochodów z przestępstwa; wniosek ten rozpatrywany jest w odrębnym postępowaniu, z własnym standardem dowodowym, a w praktyce zmusza oskarżonego do rozliczenia się z majątku i przepływów pieniężnych. Zajęte przedmioty, w tym pojazdy, telefony i pieniądze, mogą zostać skonfiskowane lub wycofane z obrotu. Wyrok skazujący jest rejestrowany w systemie dokumentacji sądowej, co ma bezpośrednie konsekwencje dla zaświadczenia o niekaralności, jak opisaliśmy w naszym artykule na temat VOG dla obcokrajowców , dla prawa pobytu w kraju, omówionego w wyroku skazującym i zezwoleniu na pobyt , a w przypadku prowadzenia pojazdu, dla prawa jazdy, o którym piszemy w artykule dotyczącym narkotyków i prowadzenia pojazdów.
Równolegle ze sprawą karną często toczy się postępowanie administracyjne. Zgodnie z artykułem 13b Ustawy o opium, burmistrz może nakazać zamknięcie domu lub lokalu użytkowego, w którym znaleziono narkotyki przeznaczone do handlu, a uprawnienie to nie jest uzależnione od wyroku skazującego ani nawet od postępowania karnego. Nakaz zamknięcia jest decyzją administracyjną w rozumieniu Ustawy o ogólnym prawie administracyjnym (Awb), co oznacza, że musi zostać zaskarżony w ramach odrębnej procedury, poprzez wniesienie sprzeciwu w ciągu sześciu tygodni. Najemcy ryzykują utratę umowy najmu w związku z zamknięciem lokalu, dlatego oba postępowania powinny być prowadzone łącznie, a nie jeden po drugim.
Co zrobić, jeśli jesteś podejrzanym
Najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić na początku, to powiedzieć, że chcesz skorzystać z pomocy prawnika i poczekać na rozmowę. Zanotuj sobie czas aresztowania, przeszukania i każdego przesłuchania, jak tylko będziesz mógł, zachowaj pisemne zawiadomienie o zajęciu rzeczy, które ci odebrano, i załóż, że rozmowy telefoniczne z aresztu nie są objęte tajemnicą. Poproś prawnika o udostępnienie akt sprawy, a w przypadku nieukończenia śledztwa – o terminowe składanie wniosków o wszczęcie śledztwa do sędziego śledczego, ponieważ wniosek złożony na krótko przed rozprawą z dużo większym prawdopodobieństwem zostanie odrzucony. Jeśli nie możesz zapłacić prywatnie, prawnik zostanie Ci przydzielony na etapie zatrzymania bezpłatnie, a dotowana reprezentacja jest dostępna za pośrednictwem Rady Pomocy Prawnej; nasz artykuł o kosztach adwokata karnego w Holandii wyjaśnia, jak to działa.
PYTANIA I ODPOWIEDZI
Czy marihuana jest legalna w Holandii?
Konopie indyjskie nie są w Holandii w pełni legalne; są zdekryminalizowane na mocy polityki tolerancji (gedoogbeleid). Posiadanie niewielkiej ilości na własny użytek (zazwyczaj do 5 gramów) zazwyczaj nie jest ścigane, a licencjonowane coffeeshopy mogą sprzedawać konopie indyjskie pod ścisłymi warunkami. Produkcja i sprzedaż na dużą skalę pozostają nielegalne.
Jaka jest różnica między narkotykami miękkimi i twardymi w świetle prawa holenderskiego?
Prawo holenderskie, zgodnie z ustawą o opium (Opiumwet), rozróżnia narkotyki miękkie (Lista II, takie jak marihuana) i twarde (Lista I, takie jak kokaina, heroina i MDMA). Narkotyki twarde są traktowane znacznie poważniej, a za ich posiadanie, handel i handel grożą surowsze kary.
Ile marihuany mogę legalnie posiadać?
Zgodnie z polityką tolerancji, posiadanie do 5 gramów konopi indyjskich na własny użytek zasadniczo nie podlega karze. Większe ilości mogą skutkować dochodzeniem i postępowaniem karnym, a tolerancja nie obejmuje uprawy ani dystrybucji poza bardzo ograniczonymi, osobistymi okolicznościami.
Jakie są kary za handel narkotykami w Holandii?
Handel narkotykami jest poważnym przestępstwem na mocy Ustawy o opium i może skutkować wysokimi wyrokami więzienia i grzywnami, zwłaszcza za narkotyki twarde lub ich duże ilości. Wysokość kar zależy od rodzaju i ilości narkotyków oraz innych okoliczności sprawy.
Czy mogę zostać oskarżony o osobiste zażywanie narkotyków?
Używanie narkotyków miękkich w niewielkich ilościach jest generalnie tolerowane i rzadko ścigane, ale nie jest to formalnie zagwarantowane prawem. Używanie i posiadanie narkotyków twardych może skutkować postępowaniem karnym. Okoliczności takie jak miejsce, ilość i zamiar wpływają na reakcję władz.
Law & More Broni klientów w sprawach z ustawy o opium, od pierwszego przesłuchania przez policję, aż po apelację, a także zajmuje się roszczeniem o konfiskatę i nakazem zamknięcia lokalu wydanym przez burmistrza. Jeśli zostałeś aresztowany, wezwany do sądu lub zaproponowano Ci karę pieniężną, skontaktuj się z naszą kancelarią. zespół prawa karnego in Eindhoven or Amsterdam tak aby można było przejrzeć plik przed zajęciem jakiegokolwiek stanowiska.
