Należyta staranność w Holandii: co musi zbadać kupujący

Badanie due diligence w Holandii to ustrukturyzowane badanie przeprowadzane przez kupującego, inwestora lub finansistę przed zawarciem transakcji, w celu ustalenia rzeczywistej wartości przedsiębiorstwa i związanych z nią ryzyk. Prawo holenderskie nie przewiduje sztywnego harmonogramu, ale nakłada surowe konsekwencje na wynik transakcji. To, co sprzedający powinien był ujawnić, ale przemilczał, może spowodować unieważnienie umowy z powodu błędu zgodnie z art. 6:228 holenderskiego kodeksu cywilnego (Burgerlijk Wetboek); to, co kupujący mógł rozsądnie odkryć, a czego po prostu nie zbadał, zazwyczaj pozostaje po jego stronie. Badanie due diligence decyduje zatem nie tylko o cenie, ale także o tym, na jakie gwarancje można powołać się nawet rok po sfinalizowaniu transakcji.

Czym właściwie jest badanie due diligence

Badanie due diligence to badanie faktów, a nie audyt. Audytor analizuje dane historyczne i potwierdza, że ​​dane historyczne zostały zarejestrowane zgodnie ze standardami rachunkowości. Zespół due diligence zadaje inne, przyszłościowe pytanie: biorąc pod uwagę wszystko, co ta firma podpisała, pożyczyła, obiecała, zatrudniła, zbudowała i zaskarżyła, ile będzie to kosztować kupującego po zakończeniu prac i co powinno w związku z tym ulec zmianie w cenie, harmonogramie lub umowie.

Ta różnica ma znaczenie w praktyce. Czysta opinia audytora nie mówi nic o umowie dystrybucyjnej, która wygasa wraz ze zmianą kontroli, o programie emerytalnym, który od lat jest niedofinansowany, ani o pozwoleniu, które wygasa sześć miesięcy po sfinalizowaniu transakcji. To właśnie te ustalenia wpływają na cenę zakupu i ujawniają się tylko wtedy, gdy ktoś zapozna się z dokumentami bazowymi, a nie z podsumowaniem sporządzonym przez sprzedającego.

Dochodzenie zazwyczaj prowadzi kupujący, na swój koszt, po podpisaniu listu intencyjnego i umowy o zachowaniu poufności. Coraz częściej sprzedawcy przeprowadzają najpierw własną analizę due diligence, aby móc kontrolować narrację i skrócić proces kupującego. W obu przypadkach procedura jest taka sama: zidentyfikuj fakty, oszacuj ryzyko i podejmij decyzję, co z tym zrobić.

Strumienie pracy i czego każdy z nich szuka

Większość transakcji jest podzielona na równoległe strumienie pracy, z których każdy jest obsługiwany przez własnych specjalistów. Poniższa tabela przedstawia standardowy podział i ustalenia, które zazwyczaj uzasadniają korektę ceny lub określone odszkodowanie.

Nie każda transakcja wymaga dogłębnej analizy każdego strumienia prac. Udział mniejszościowy w firmie programistycznej uzasadnia wnikliwą analizę własności intelektualnej, ochrony danych i ustaleń z udziałowcami, podczas gdy zakład produkcyjny wymaga zbadania gruntu i uzyskania pozwoleń. Określanie zakresu to decyzja, która powinna być udokumentowana: obszary, które celowo pomijasz, to te, w których zamiast tego musisz skorzystać z gwarancji lub zabezpieczenia.

Jak prawo holenderskie dzieli ryzyko między sprzedawcą a kupującym

Podstawą prawną dochodzenia należytej staranności w Holandii jest to, że prawo holenderskie dzieli ciężar odpowiedzialności za wadę między strony. Sprzedawca ma obowiązek ujawnienia (mededelingsplicht), a kupujący ma obowiązek zbadania (onderzoeksplicht), a sposób, w jaki sąd wyważy te dwa obowiązki, decyduje, kto ponosi odpowiedzialność za wadę, która ujawnia się dopiero po wykonaniu usługi.

Punktem wyjścia jest to, że strony negocjacji pozostają w relacji opartej na zasadzie dobrej wiary. Od czasu wyroku Sądu Najwyższego w sprawie Baris/Riezenkamp z 1957 r. ugruntowało się, że każda ze stron musi brać pod uwagę uzasadnione interesy drugiej strony podczas negocjacji, co oznacza konieczność uzyskania informacji i jednocześnie niedopuszczenie do zawarcia umowy w oparciu o fałszywe założenia. W późniejszym orzecznictwie Sąd Najwyższy konsekwentnie orzekał, że w przypadku kolizji obu obowiązków, obowiązek sprzedawcy do ujawnienia informacji ma zasadniczo pierwszeństwo przed obowiązkiem kupującego do sprawdzenia. Sprzedawca, który wiedział o wadzie, zazwyczaj nie może uniknąć odpowiedzialności, argumentując, że kupujący powinien był ją wykryć.

Priorytet ten nie jest absolutny i słabnie właśnie tam, gdzie dokonuje się większości transakcji. Oczekuje się, że profesjonalny nabywca, korzystający z doradztwa prawników i księgowych, z dostępem do pokoju danych i procedurą pytań i odpowiedzi, będzie z nich korzystał. Jeśli informacje znajdowały się w pokoju danych, a nabywca ich nie przeczytał, jest mało prawdopodobne, aby później został wysłuchany.

Środki zaradcze, jeśli zdjęcie okaże się błędne

Prawo holenderskie przewiduje trzy możliwości, gdy kupujący odkryje, że firma nie jest tym, czym się wydawała. Każda z nich ma swój własny próg i konsekwencje.

• Błąd (dwaling), artykuł 6:228 BW. Umowa zawarta pod wpływem błędnego domniemania może zostać unieważniona, jeżeli domniemanie to zostało wywołane przez informacje drugiej strony, jeżeli druga strona powinna była ujawnić prawdziwe stanowisko lub jeżeli obie strony popełniły ten sam błąd. Artykuł 6:230 BW pozwala sądowi na modyfikację skutków umowy zamiast jej unieważnienia, co w praktyce zazwyczaj oznacza obniżenie ceny.

• Oszustwo (bedrog), artykuł 3:44 BW. Jeżeli sprzedawca celowo podał fałszywe informacje, celowo zataił fakt, który miał obowiązek ujawnić, lub użył innego fortelu, aby nakłonić do transakcji, umowa jest nieważna, a odszkodowanie przysługuje równolegle.

• Niezgodność, artykuł 7:17 BW. Sprzedaż może również dotyczyć praw majątkowych, w tym akcji, zgodnie z artykułem 7:47 BW, a zasada zgodności ma zastosowanie w zakresie, w jakim jest to zgodne z charakterem prawa. W transakcji dotyczącej akcji przedmiotem sprzedaży są akcje, więc kupujący, który chce, aby stan przedsiębiorstwa będącego przedmiotem umowy był cechą umowną, musi to zaznaczyć w umowie. Właśnie do tego służą gwarancje.

Trzecia droga wiąże się z pułapką. Zgodnie z artykułem 7:23 BW kupujący musi powiadomić sprzedawcę w rozsądnym terminie po wykryciu wady lub po momencie, w którym wada powinna zostać wykryta, a roszczenie wygasa po dwóch latach od tego powiadomienia. Kupujący, którzy poświęcają rok na budowanie dokumentacji przed napisaniem pierwszego listu, regularnie tracą roszczenie z tego powodu. Ogólne roszczenia umowne podlegają w każdym przypadku pięcioletniemu okresowi przedawnienia określonemu w artykule 3:307 BW.

Transakcja dotycząca akcji lub aktywów: struktura zmienia dochodzenie

Decyzja, która ma największy wpływ na zakres badania due diligence, dotyczy tego, czy nabywca nabywa udziały w spółce, czy też określony zestaw aktywów i pasywów. Te dwie struktury alokują ryzyko historyczne w przeciwnych kierunkach.

W transakcji z udziałem w spółce nabywca przejmuje istniejącą spółkę z całą jej przeszłością. Każda umowa, pozwolenie, stanowisko podatkowe, stosunek pracy i uśpione roszczenia pozostają bez zmian, ponieważ podmiot prawny pozostaje niezmienny. Niczego nie trzeba przenosić indywidualnie, co jest proste pod względem administracyjnym, ale oznacza to, że dochodzenie musi być szeroko zakrojone: kupujesz wszystko, czego nie znajdziesz. Przeniesienie udziałów w holenderskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (besloten vennootschap) wymaga aktu notarialnego sporządzonego przed notariuszem prawa cywilnego w Holandii zgodnie z art. 2:196 BW, a notariusz będzie chciał zobaczyć nieprzerwany ciąg tytułów prawnych, dlatego luki w rejestrze akcjonariuszy są rzeczywistym problemem transakcji, a nie formalnością.

W transakcji dotyczącej aktywów kupujący wybiera, co chce. Zobowiązania, które nie zostały wyraźnie przejęte, pozostają po stronie sprzedającego, co zmniejsza ryzyko, ale każdy element musi zostać przeniesiony na swój własny sposób. Umowy nie następują automatycznie: przeniesienie umowy zgodnie z artykułem 6:159 BW wymaga aktu notarialnego i współpracy drugiej strony, więc dostawca lub wynajmujący ma prawo weta i może je wykorzystać do renegocjacji. Pozwolenia są często imienne i muszą być ponownie o nie wnioskowane lub przeniesione za zgodą właściwego organu.

Pracownicy stanowią wyjątek, który zaskakuje kupujących. W przypadku gdy transakcja dotycząca aktywów stanowi przeniesienie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7:662 i następnych Kodeksu cywilnego, pracownicy zatrudnieni w tym przedsiębiorstwie przechodzą automatycznie na nabywcę, z zachowaniem dotychczasowych warunków zatrudnienia, niezależnie od tego, czy strony chciały takiego rozwiązania. Były pracodawca pozostaje solidarnie odpowiedzialny przez rok za zobowiązania powstałe przed przeniesieniem. Nie można wybierać pracowników według własnego uznania, a due diligence w zakresie zatrudnienia, traktując pracowników jak grafik do negocjacji, to niewłaściwe podejście do problemu. Nasz artykuł na temat odmowy przeniesienia przedsiębiorstwa opisuje, jak to działa z punktu widzenia pracownika.

Akta prawne decydujące o cenie

Due diligence prawne to obszar, w którym najwięcej korzyści lub strat przynosi zysk, ponieważ ustalenia są zazwyczaj zero-jedynkowe: albo kupujący będzie właścicielem własności intelektualnej po sfinalizowaniu transakcji, albo nie, albo umowa najmu przetrwa transakcję, albo nie. Cztery obszary generują większość poważnych ustaleń w transakcjach w Holandii.

Dokumenty korporacyjne i tytuł

Pierwszym zadaniem jest ustalenie, czy sprzedawca faktycznie może sprzedać to, co oferuje. Oznacza to zapoznanie się z umową spółki, a nie wyciągiem z rejestru handlowego, sprawdzenie rejestru akcjonariuszy pod kątem aktów emisji i przeniesienia oraz potwierdzenie, że każda wcześniejsza uchwała wymagająca zgody akcjonariuszy lub rady nadzorczej została rzeczywiście podjęta. Holenderskie statuty często zawierają ograniczenia dotyczące przeniesienia, obowiązek oferty lub porozumienia dotyczące „przeciągania” i „dołączania”, a umowa akcjonariuszy może zawierać prawa do zgody, które obowiązują również po sprzedaży. W przypadku gdy spółka ma akcjonariuszy mniejszościowych, ich pozycja ustawowa jest znacznie silniejsza, niż oczekuje wielu zagranicznych nabywców, jak wyjaśnia nasz przewodnik po akcjonariuszach mniejszościowych w Holandii.

Umowy i zmiana kontroli

Umowy handlowe są analizowane pod kątem trzech czynników: tego, do czego zobowiązała się firma, na jak długo oraz co się stanie w przypadku zmiany właściciela. Klauzule zmiany kontroli dają kontrahentowi prawo do rozwiązania lub renegocjacji umowy, a w biznesie opartym na kilku umowach z klientami lub dystrybucyjnych pojedyncza taka klauzula może pozbawić kupującego znacznej części wartości, którą ten płaci. To samo dotyczy kredytów bankowych, umów najmu, umów franczyzowych i licencji. W przypadku znalezienia kluczowej klauzuli, praktycznym rozwiązaniem jest zazwyczaj warunek zawieszający: brak sfinalizowania umowy, dopóki kontrahent nie potwierdzi na piśmie, że nie skorzysta z tego prawa.

Zatrudnienie, rada zakładowa i emerytury

Wyniki dotyczące zatrudnienia rzadko są spektakularne indywidualnie, a często znaczące w ujęciu zbiorczym. Często pojawiają się pytania o to, czy układ zbiorowy pracy ma zastosowanie i czy był prawidłowo stosowany, czy program emerytalny jest odpowiednio finansowany i udokumentowany, czy umowy na czas określony nieumyślnie przekształciły się w umowy na czas nieokreślony oraz czy kluczowi pracownicy są związani wykonalnymi klauzulami o zakazie konkurencji. Ponieważ prawo holenderskie nakłada surowe wymogi dotyczące formy pisemnej klauzul o zakazie konkurencji, klauzula, która na papierze wygląda na ochronną, często jest niewykonalna w praktyce.

Z proceduralnego punktu widzenia, artykuł 25 Ustawy o radach zakładowych (Wet op de ondernemingsraden) przyznaje radzie zakładowej prawo do doradzania w sprawie proponowanego przeniesienia kontroli nad przedsiębiorstwem, a o poradę należy się zwrócić w momencie, gdy może ona jeszcze wpłynąć na decyzję. Prośba o opinię po podpisaniu umowy nie jest prośbą. Ponadto, Kodeks Fuzji SER zobowiązuje strony do powiadomienia odpowiednich związków zawodowych przed zawarciem umowy. Żaden z tych kroków nie blokuje transakcji, ale ich pominięcie stwarza możliwość zaskarżenia decyzji i utrudnia start pracownikom.

Pozwolenia, własność, dane i zezwolenia

W przypadku firm o dużych aktywach ryzyko stanowią dokumenty środowiskowe i pozwolenia. Badania gleby, historyczne zanieczyszczenia, faktyczne użytkowanie terenu niezgodnie z przeznaczeniem oraz daty wygaśnięcia pozwoleń środowiskowych – wszystkie te elementy powinny znaleźć się w raporcie, ponieważ obowiązek remediacji dotyczy terenu i operatora, a nie tego, kto spowodował problem.

W transakcjach holenderskich szczególną uwagę należy zwrócić na dwie zgody. Jeżeli obroty stron przekraczają progi określone w ustawie o konkurencji (Mededingingswet), koncentracja musi zostać zgłoszona do Holenderskiego Urzędu ds. Konsumentów i Rynków (ACM) i nie może zostać zrealizowana przed uzyskaniem zgody; ACM publikuje obowiązujące progi. Odrębnie, ustawa o kontroli bezpieczeństwa w zakresie inwestycji, fuzji i przejęć (Wet veiligheidstoets investeringen, fusies en overnames), obowiązująca od 1 czerwca 2023 r., wymaga, aby przejęcia kontroli nad kluczowymi dostawcami i przedsiębiorstwami posiadającymi wrażliwe technologie były zgłaszane do Biura ds. Inwestycji (Bureau Toetsing Investeringen), a transakcja nie może zostać zrealizowana do czasu zakończenia tej oceny. Brak któregokolwiek z tych powiadomień nie jest uchybieniem technicznym: naraża strony na kary, a w najgorszym przypadku na wycofanie transakcji.

Wreszcie, samo dochodzenie przetwarza dane osobowe. Akta pracownicze, rejestry klientów i oceny kadry kierowniczej podlegają ogólnemu rozporządzeniu o ochronie danych, dlatego standardową praktyką jest anonimizacja lub agregacja danych osobowych, ujawnianie poszczególnych akt tylko niewielkiej grupie kluczowych pracowników oraz zatrudnianie czystego zespołu w przypadku informacji wrażliwych z punktu widzenia konkurencji.

Należyta staranność wobec klienta w ramach Wwft jest odrębnym obowiązkiem ustawowym

Termin „due diligence” jest używany w praktyce holenderskiej do określenia dwóch zupełnie różnych kwestii, a ich mylenie jest kosztowne. Due diligence transakcyjne jest dobrowolne i ma charakter komercyjny. Due diligence wobec klientów, zgodnie z ustawą o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terroriste, Wwft), jest obowiązkowe, ciągłe i egzekwowane przez organy regulacyjne.

Ustawa WWFT wyznacza banki, ubezpieczycieli, instytucje płatnicze, firmy inwestycyjne, biura powiernicze, księgowych, doradców podatkowych, notariuszy, pośredników w obrocie nieruchomościami, przedsiębiorców handlujących towarami oraz, w określonych okolicznościach, prawników jako instytucje pełniące obowiązki strażnika. Artykuł 3 WWFT nakłada na nie obowiązek przeprowadzenia dochodzenia przed nawiązaniem relacji biznesowej lub wykonaniem transakcji: ustalenia i weryfikacji tożsamości klienta, identyfikacji beneficjenta rzeczywistego i podjęcia uzasadnionych działań w celu weryfikacji tej tożsamości, ustalenia celu i zamierzonego charakteru relacji oraz jej ciągłego monitorowania. Głębokość dochodzenia zależy od ryzyka, a zaostrzone środki mają zastosowanie do osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne oraz do relacji z jurysdykcjami o podwyższonym ryzyku.

Artykuł 16 ustawy Wwft dodaje obowiązek raportowania: nietypową transakcję należy zgłosić do Financial Intelligence Unit Nederland niezwłocznie po jej ujawnieniu. Próg ten jest celowo niski, ponieważ nietypowa transakcja nie jest tym samym, co podejrzana, a instytucja nie ma prawa informować klienta o zgłoszeniu. Nadzór jest podzielony między De Nederlandsche Bank, Holenderski Urząd ds. Rynków Finansowych, Urząd Nadzoru Finansowego oraz Biuro Nadzoru Wwft Administracji Podatkowej, a lokalna izba adwokacka nadzoruje prawników. Egzekwowanie obejmuje formalne pouczenie, wysokie grzywny administracyjne, a w poważnych przypadkach postępowanie karne, a środki nałożone na instytucje finansowe i fundusze powiernicze są publikowane.

Ponownie pojawiają się dwie kwestie praktyczne. Po pierwsze, rejestr beneficjentów rzeczywistych (FBA) prowadzony w rejestrze handlowym nie jest już publicznie dostępny: po tym, jak Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 22 listopada 2022 r. pozbawił go powszechnego dostępu, w Holandii dostęp do niego jest ograniczony do właściwych organów, Jednostki Analityki Finansowej (Financial Intelligence Unit) oraz, pod pewnymi warunkami, instytucji przeprowadzających dochodzenia klientów w ramach ustawy WWFT. Instytucje nie mogą zatem polegać wyłącznie na przeszukaniu rejestru i muszą udokumentować własną weryfikację. Po drugie, kontrola pod kątem sankcji na mocy ustawy o sankcjach z 1977 r. przebiega równolegle z WWFT i stanowi odrębny obowiązek z własną linią raportowania. Nasz przewodnik po przepisach dotyczących prania pieniędzy w Holandii w pełni przedstawia te ramy.

Należyta staranność w zakresie zrównoważonego rozwoju: czego będzie wymagać CSDDD

Wyniki dotyczące środowiska, kwestii społecznych i ładu korporacyjnego przeniosły się z elementu reputacyjnego do elementu wyceny, a powodem tego są przepisy europejskie. Dyrektywa w sprawie raportowania zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw (CSR) nakłada już na duże firmy obowiązek raportowania kwestii zrównoważonego rozwoju, co oznacza, że ​​nabywca może coraz częściej weryfikować twierdzenia na podstawie opublikowanych danych, a nie zapewnień kierownictwa.

Dyrektywa w sprawie należytej staranności w zakresie zrównoważonego rozwoju przedsiębiorstw idzie o krok dalej i ustanawia obowiązkowe samo badanie. Została ona znacząco zmieniona dyrektywą (UE) 2026/470, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym 26 lutego 2026 r. W zmienionej wersji dyrektywa ma zastosowanie do przedsiębiorstw z UE zatrudniających ponad 5,000 pracowników i osiągających globalny obrót netto powyżej 1.5 mld euro, a także do przedsiębiorstw spoza UE generujących obrót przekraczający tę kwotę w Unii Europejskiej. Państwa członkowskie muszą ją transponować do 26 lipca 2028 r., a obowiązki mają zastosowanie do przedsiębiorstw od 26 lipca 2029 r. Zmieniony tekst działa dwuetapowo: analiza zakresu na podstawie racjonalnie dostępnych informacji, a następnie dogłębna ocena tylko w przypadku, gdy negatywne skutki są najbardziej prawdopodobne i najpoważniejsze. Obowiązkowy europejski system odpowiedzialności cywilnej został zniesiony, więc odpowiedzialność będzie zgodna z prawem krajowym, a klauzula przeglądowa ponownie rozpatrzy tę kwestię w 2031 r.

Żadne z tych postanowień nie obowiązuje jeszcze w prawie holenderskim i żadnemu nabywcy nie należy tego zabraniać. Oznacza to jednak, że podmiot, który będzie objęty zakresem, lub który dostarcza produkty klientowi, który jest objęty zakresem, musi być w stanie wykazać, skąd pochodzą jego produkty i jak monitoruje warunki w swoim łańcuchu dostaw. W przypadku braku takich dowodów, koszt ich uzyskania powinien zostać uwzględniony w planie biznesowym.

Jak przebiega proces i ile czasu trwa

Badanie due diligence przebiega według ustalonej kolejności, a dyscyplina w tym zakresie zapobiega przekształceniu się w otwartą analizę dokumentów. Poniższe etapy opisują, jak dobrze prowadzony proces przechodzi od listu intencyjnego do raportu, o którym może zdecydować zarząd.

Wszystko zaczyna się od zakresu. Zanim zażądają jakiegokolwiek dokumentu, kupujący decyduje, jaki cel ma osiągnąć transakcja i jakie ryzyko mogłoby faktycznie zmienić decyzję. Pełne przejęcie grupy produkcyjnej uzasadnia każdy obszar prac; mniejszościowa inwestycja w firmę programistyczną może uzasadniać jedynie własność intelektualną, ochronę danych, kluczowe umowy i porozumienia z akcjonariuszami. Zakres determinuje koszty, a dochodzenie bez określonego zakresu to najpewniejszy sposób na wydanie dużego budżetu na ustalenia, na które nikt nie reaguje.

Następnie pojawia się zespół i dokumenty, które go chronią. Podpisuje się umowę o zachowaniu poufności, w liście intencyjnym określa się mechanizm cenowy, okres wyłączności oraz ewentualne zobowiązania stron, a kupujący powołuje specjalistów prawnych, finansowych, a w stosownych przypadkach technicznych i środowiskowych. Zgodnie z prawem holenderskim list intencyjny nie jest automatycznie niewiążący: jeśli negocjacje osiągnęły etap, na którym druga strona mogłaby zasadnie oczekiwać zawarcia umowy, zerwanie umowy może skutkować odpowiedzialnością, dlatego istotne jest, co dokument mówi o odstąpieniu od umowy.

Następnie pojawia się lista żądań, uporządkowana według strumienia pracy, a sprzedawca przesyła dokumenty do wirtualnego pokoju danych. Od tego momentu proces przebiega w oparciu o dziennik pytań i odpowiedzi. Każde żądanie, każda odpowiedź i każdy brakujący dokument są rejestrowane, ponieważ dziennik stanowi dowód tego, co i kiedy powiedziano kupującemu. Stanowi on również podstawę do listu informacyjnego, który dokładnie określa, które gwarancje zostały zaakceptowane przez sprzedającego.

Analiza to obszar, w którym zespoły muszą ze sobą współpracować. Prawo do rozwiązania umowy zauważone przez zespół prawny staje się problemem wyceny dopiero po tym, jak zespół finansowy dołączy do umowy kwotę przychodów. Dlatego cotygodniowe sesje konsultacyjne z udziałem wszystkich doradców przynoszą lepsze rezultaty niż równoległe raporty dostarczane na koniec.

Raport zamyka proces. Przydatny raport z badania due diligence jest krótki na początku i szczegółowy na końcu: podsumowanie ustaleń, które mogłyby zmienić decyzję, każde z szacowanym ryzykiem, prawdopodobieństwem i proponowanym środkiem zaradczym, a następnie analiza podstawowa. Ustalenia bez proponowanego środka zaradczego są ograniczone dla osoby, która musi je podpisać.

Jeśli chodzi o harmonogram, nie ma sztywnej reguły. Dokładny przegląd małej holenderskiej firmy zajmuje zazwyczaj kilka tygodni. Transakcja transgraniczna z wieloma spółkami zależnymi, z uwzględnieniem pozwoleń regulacyjnych i portfelem nieruchomości trwa kilka miesięcy. Zmienną, która dominuje w harmonogramie, prawie nigdy nie są doradcy kupującego: to, jak szybko i w jakim stopniu sprzedający zapełni pokój danych.

Przekształcanie ustaleń w ochronę kontraktu

Ustalenie ma wartość dopiero po przekształceniu w coś wykonalnego. Holenderskie umowy kupna akcji wykorzystują standardowy zestaw narzędzi, a wybór między nimi zależy od tego, czy ryzyko jest nieznane, znane, czy znane i skwantyfikowane.

Gwarancje (gwarancje) to oświadczenia umowne dotyczące stanu firmy, na których kupujący ma prawo polegać. Obejmują one nieznane: kupujący nie stwierdził problemu, a jeśli jednak problem się pojawi, sprzedawca ponosi odpowiedzialność. Ich zakres jest określony przez list informacyjny i dane z pokoju danych, ponieważ to, co zostało uczciwie ujawnione, jest zazwyczaj ujmowane. To właśnie w tym momencie rejestr pytań i odpowiedzi staje się decydujący i dlatego kupujący powinien nalegać, aby tylko konkretnie ujawnione elementy kwalifikowały się do gwarancji, a nie cała zawartość pokoju danych.

Odszkodowanie (vrijwaring) dotyczy znanych faktów. Jeżeli dochodzenie wykaże konkretne ryzyko, takie jak toczący się spór podatkowy, obowiązek oczyszczenia środowiska lub roszczenie pracownicze, sprzedawca zobowiązuje się do pełnego zwrotu tego ryzyka, bez konieczności udowadniania przez kupującego straty lub naruszenia. Odszkodowania zazwyczaj nie podlegają progom i limitom ograniczającym roszczenia gwarancyjne.

W przypadku, gdy ryzyko jest znane i możliwe do zmierzenia, najczystszym rozwiązaniem jest często najprostsze: obniżenie ceny. Alternatywami są rachunek powierniczy przechowujący część wynagrodzenia przez uzgodniony okres, odroczona płatność lub umowa „earning-out”, która wiąże część ceny z przyszłymi wynikami. Jeśli strony chcą zniwelować różnicę bez długich negocjacji, ubezpieczenie gwarancyjne i odszkodowawcze przenosi ryzyko gwarancyjne na ubezpieczyciela, a ubezpieczyciel będzie chciał zapoznać się z raportami z badania due diligence przed wystawieniem polisy. W związku z tym pobieżne dochodzenie zmniejsza dostępne pokrycie, co stanowi kolejny powód, dla którego nie należy oszczędzać na zakresie.

Wreszcie, architektura ograniczeń zasługuje na równie dużą uwagę, co same gwarancje. Umowy kupna określają własne okresy wypowiedzenia, progi de minimis, koszyki i limity, a te okresy umowne są zazwyczaj znacznie krótsze niż ustawowe pięć lat. Należy je spisać w kalendarzu w dniu finalizacji umowy. Kupujący, który odkryje naruszenie w trzynastym miesiącu dwunastomiesięcznego okresu gwarancyjnego, z praktycznego punktu widzenia nie ma prawa do roszczenia.

Błędy, które kosztują kupujących pieniądze

W Holandii w procesie należytej staranności powtarzają się te same błędy we wszystkich sektorach i przy każdej wielkości transakcji, i żaden z nich nie jest skomplikowany.

Najczęstszym problemem jest zbyt późne rozpoczęcie. Należyta staranność, która rozpoczyna się po uzgodnieniu ceny w liście intencyjnym, to negocjacje ze słabej pozycji, ponieważ każde ustalenie jest wówczas odbierane jako próba renegocjacji, a nie jako fakt, który zawsze istniał.

Drugim sposobem jest akceptowanie podsumowań. Sprzedawcy przygotowują zestawienia umów, które często zawierają dokładne informacje o okresie obowiązywania umowy i cenie, ale nie wspominają o prawie do odstąpienia od umowy. Przeczytaj umowy, które mają znaczenie.

Trzecim sposobem jest traktowanie kroków proceduralnych jako formalności. Porady rady zakładowej, powiadomienie związku zawodowego, zgoda na fuzję i wstępna kontrola inwestycji – każde z nich ma swój własny harmonogram, a każdy z nich może opóźnić ukończenie projektu o kilka tygodni, jeśli zostanie zrealizowany z opóźnieniem. Powinny one być uwzględnione w harmonogramie od pierwszego dnia, a nie na liście kontrolnej zamknięcia projektu.

Czwartym powodem jest brak zamknięcia pętli. Ustalenie, które zostało odnotowane w raporcie, ale nie znalazło odzwierciedlenia w cenie, gwarancji, odszkodowaniu lub warunku zawieszającym, kosztowało pieniądze i nie chroni nikogo. Każda czerwona flaga powinna być powiązana z konkretnym zapisem w umowie.

Piątym powodem jest utrata pliku. Po jego zakończeniu, pokój danych, dziennik pytań i odpowiedzi oraz list informacyjny stanowią podstawę dowodową dla wszelkich roszczeń. Powinny zostać zarchiwizowane w formie, która umożliwi ich otwarcie i wykorzystanie po latach, wraz z adnotacją o wygaśnięciu każdego okresu umownego.

W przypadku transakcji w sektorze technologicznym, gdzie własność intelektualna i dane stanowią istotę transakcji, nasz artykuł na temat fuzji i przejęć w sektorze technologicznym omawia konkretne pułapki. Szerszy przegląd tej dziedziny znajduje się w naszych przewodnikach po holenderskim prawie korporacyjnym , a nasza szersza praktyka w zakresie holenderskiego prawa gospodarczego jest przedstawiona na naszej stronie internetowej.

Często zadawane pytania dotyczące należytej staranności

Na prawie każdym pierwszym spotkaniu dotyczącym badania due diligence pojawiają się trzy pytania. Poniżej krótkie odpowiedzi.

Law & More Doradzamy kupującym, sprzedającym, inwestorom i zespołom zarządzającym w zakresie due diligence w Holandii, od określenia zakresu dochodzenia i prowadzenia data roomu po przełożenie ustaleń na gwarancje, odszkodowania i cenę odzwierciedlającą to, co faktycznie nabywasz. Pomagamy również instytucjom finansowym i firmom w zakresie dochodzenia klientów i raportowania zgodnie z ustawą WWFT. Jeśli przygotowujesz transakcję lub otrzymałeś zestaw ustaleń, co do których nie wiesz, jak postąpić, skontaktuj się z naszymi prawnikami.