Jurysdykcja i egzekwowanie za granicą: jak chronić swoją umowę?

Możliwość egzekwowania orzeczenia wobec zagranicznego partnera biznesowego w dużej mierze zależy od podpisania umowy, zapisów dotyczących prawa właściwego oraz sądu lub trybunału arbitrażowego, który będzie rozstrzygał spory. W obrębie UE orzeczenie wydane w jednym państwie członkowskim jest wykonalne w innym bez konieczności przeprowadzania procedury pośredniej; poza UE i bez umowy, orzeczenie wydane w Holandii lub za granicą często musi zostać ponownie zaskarżone do sądu.

Różnica ta wyjaśnia, dlaczego arbitraż jest często wybierany w przypadku umów zawieranych ze stronami spoza UE: zgodnie z Konwencją nowojorską z 1958 r. wyrok arbitrażowy może być egzekwowany w ponad 170 stanach, z zastrzeżeniem wąskich podstaw odmowy.

Dlaczego jurysdykcja i egzekwowanie prawa stwarzają problemy w umowach transgranicznych?

Ponieważ pojawiają się dwa różne pytania: który sąd może rozstrzygnąć spór i czy jego orzeczenie będzie uznawane tam, gdzie majątek drugiej strony. Umowa, która odpowiada tylko na pierwsze pytanie, może skutkować wydaniem orzeczenia, z którego nie można skorzystać.

Bez jasnych klauzul spór łatwo przeradza się w spór wstępny o to, gdzie sprawa powinna zostać rozpatrzona. Strona może również wszcząć postępowanie najpierw we własnym kraju, licząc na korzystniejszy sąd lub po prostu na odroczenie sprawy.

Drugi problem pojawia się na końcu. Holenderski wyrok przeciwko firmie, której konta bankowe, majątek i należności znajdują się w innym kraju, ma wartość tylko wtedy, gdy kraj ten go uzna i wyegzekwuje. To, czy tak się stanie, zależy od prawa UE, traktatów, a jeśli żaden z nich nie ma zastosowania, od prawa krajowego tego kraju.

Przykład ilustrujący tę ilustrację: holenderski dostawca dostarcza maszyny do nabywcy spoza UE i wygrywa wyrok w sprawie niezapłaconej ceny w sądzie holenderskim wskazanym w umowie. Nabywca nie posiada majątku w Holandii. Jeśli kraj nabywcy nie zawarł z Holandią umowy o uznawaniu orzeczeń, dostawca musi wszcząć tam nowe postępowanie, angażując lokalnych prawników, tłumaczeń i ryzykując, że sąd lokalny ponownie rozpatrzy sprawę. Klauzula arbitrażowa w wielu przypadkach zapewniłaby bardziej bezpośrednią drogę do egzekucji.

Co należy sprawdzić przed podpisaniem?

Sprawdź, z kim dokładnie zawierasz umowę, gdzie ta strona ma swoje aktywa i czy orzeczenie lub wyrok arbitrażowy z wybranego przez Ciebie sądu może być tam egzekwowany. Odpowiedzi na te pytania określą, które klauzule będą Ci potrzebne.

Zacznij od tożsamości kontrahenta. Sprawdź firmę w rejestrze handlowym w kraju macierzystym, potwierdź, kto jest upoważniony do składania podpisów w jej imieniu i dowiedz się, czy podmiot zawierający umowę faktycznie posiada aktywa, czy też są one w posiadaniu spółki dominującej lub spółki siostrzanej. Wyrok przeciwko spółce-skrzynce jest mało przydatny. Jeśli aktywa znajdują się gdzie indziej w grupie, rozważ gwarancję spółki dominującej lub inne zabezpieczenie.

Następnie sprawdź, czy kraj, w którym ma być egzekwowane, jest państwem członkowskim UE, stroną Konwencji z Lugano, jednej z omówionych poniżej Konwencji haskich lub Konwencji nowojorskiej. Odpowiedź pokaże Ci, czy klauzula sądowa jest wystarczająca, czy też arbitraż jest bezpieczniejszą drogą.

Jak wybrać właściwe prawo?

Poprzez wskazanie prawa konkretnego kraju w umowie. W UE rozporządzenie Rzym I (rozporządzenie (WE) nr 593/2008) nadaje ten wybór w niemal wszystkich umowach handlowych.

Zgodnie z artykułem 3 Rozporządzenia Rzym I strony mają swobodę wyboru prawa właściwego dla swojej umowy. Jeśli nie dokonają wyboru, artykuł 4 określa prawo właściwe: na przykład w przypadku sprzedaży towarów – prawo kraju, w którym sprzedawca ma miejsce zwykłego pobytu, a w przypadku umowy o świadczenie usług – prawo kraju usługodawcy. To domyślne prawo może nie być prawem, które byś wybrał.

Unikaj niejasnych sformułowań, takich jak „podlega międzynarodowym zasadom handlowym”. Podaj nazwę jednego kraju: „Niniejsza umowa podlega prawu holenderskiemu”.

Uwzględnij również roszczenia pozaumowne. Spory dotyczące umowy są często ujmowane jako roszczenia deliktowe, na przykład z tytułu wprowadzenia w błąd. Zgodnie z artykułem 14 rozporządzenia Rzym II (rozporządzenie (WE) nr 864/2007), strony prowadzące działalność gospodarczą mogą z góry, w drodze swobodnie wynegocjowanej umowy, wybrać prawo właściwe dla takich roszczeń.

Wybór prawa ma swoje ograniczenia. Przepisy bezwzględnie obowiązujące (art. 9 Rozporządzenia Rzym I), takie jak niektóre przepisy dotyczące agentów handlowych, sankcji czy prawa konkurencji, mogą mieć zastosowanie niezależnie od wybranego prawa. Konsumenci i pracownicy zachowują ochronę wynikającą z przepisów bezwzględnie obowiązujących w ich kraju (art. 6 i 8 Rozporządzenia Rzym I). Holenderski pracodawca nie może na przykład pozbawić pracownika, który stale pracuje w Holandii, ochrony wynikającej z holenderskiego prawa o zwolnieniach, wybierając jedynie inne prawo.

Jak wybrać właściwy sąd?

Z klauzulą ​​forum, która wskazuje konkretny sąd i stanowi, że jego jurysdykcja jest wyłączna. W UE art. 25 rozporządzenia Bruksela I bis (rozporządzenie (UE) 1215/2012) nadaje skuteczność takiej klauzuli niezależnie od miejsca zamieszkania stron.

Bez klauzuli forum obowiązują zasady ogólne. Zgodnie z rozporządzeniem Bruksela I bis, pozwany może być zasadniczo pozwany przed sądy państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania (art. 4). W sprawach umownych powód może również pozwać przed sądy miejsca, w którym dane zobowiązanie zostało lub miało zostać wykonane, co w przypadku sprzedaży towarów jest miejscem, do którego towary zostały lub miały zostać dostarczone (art. 7 ust. 1). Może to prowadzić do wyboru kilku sądów właściwych, a strona, która wystąpi z powództwem jako pierwsza, często zyskuje przewagę.

Klauzula forum eliminuje tę niepewność. Rozporządzenie również ją chroni: jeśli postępowanie zostanie wszczęte w innym państwie członkowskim z naruszeniem wyłącznej właściwości sądu, sąd tego innego państwa członkowskiego musi zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez sąd wybrany w sprawie jego jurysdykcji (art. 31 ust. 2). Pełny tekst rozporządzenia znajduje się w serwisie EUR-Lex.

Wybór sądu również podlega ograniczeniom. W przypadku umów ubezpieczeniowych, konsumenckich i pracowniczych, Rozporządzenie ogranicza umowy o wyborze sądu, aby chronić stronę słabszą (art. 15, 19 i 23). Niektóre spory podlegają wyłącznej jurysdykcji, której nie można zmienić w drodze umowy, na przykład spory o prawa rzeczowe na nieruchomościach, które należą do sądów kraju, w którym nieruchomość się znajduje (art. 24). A jeśli pozwany stawi się w sądzie bez kwestionowania jurysdykcji, sąd ten staje się właściwy, nawet jeśli w umowie wskazano inny sąd (art. 26).

Jurysdykcja wyłączna czy niewyłączna?

Klauzula wyłączności oznacza, że ​​spory mogą być rozstrzygane wyłącznie przed wybranym sądem. Klauzula niewyłączności pozwala na wszczęcie postępowania w tym sądzie, ale nie uniemożliwia wszczęcia postępowania w innym sądzie.

W przypadku większości międzynarodowych umów handlowych klauzula wyłączna jest właściwym wyborem, ponieważ zapewnia pewność i zapobiega wyścigowi o rozstrzygnięcie w sądzie. Zgodnie z artykułem 25 rozporządzenia Bruksela I bis, wybór sądu jest wyłączny, chyba że strony uzgodnią inaczej, ale lepiej to wyraźnie zaznaczyć.

Klauzula niewyłączna lub jednostronna może być przydatna, jeśli chcesz zachować możliwość pozywania kontrahenta w jego kraju macierzystym, gdzie znajdują się jego aktywa. Powszechny wariant daje jednej stronie prawo do pozywania w kilku sądach, podczas gdy druga strona może to robić tylko w jednym. Takie asymetryczne klauzule nie są akceptowane wszędzie, dlatego należy je sprawdzić pod kątem zgodności z prawem danego kraju.

Opracowywanie klauzul

Klauzula, która stanowi, że „spory będą rozstrzygane w Holandii”, pozostawia otwartą kwestię, o jaki sąd chodzi i czy wybór jest wyłączny. Podaj nazwę sądu i uwzględnij również roszczenia pozaumowne. Dwa przykłady klauzul, które są aktualne:

Prawo właściwe: „Niniejsza umowa oraz wszelkie spory lub roszczenia wynikające z niej lub w związku z nią, jej przedmiotem lub zawarciem (w tym spory lub roszczenia pozaumowne) podlegają prawu holenderskiemu”.

Jurysdykcja: „Sądy Amsterdam, Holandia, będzie miała wyłączną jurysdykcję w zakresie rozstrzygania wszelkich sporów lub roszczeń (w tym sporów lub roszczeń pozaumownych) wynikających z niniejszej umowy lub w związku z nią, jej przedmiotem lub zawarciem.”

Możliwa jest umowa podlegająca prawu holenderskiemu z jurysdykcją innego sądu, ale wówczas sąd ten musi ustalić i zastosować prawo holenderskie, co zazwyczaj wymaga dowodu z opinii biegłego.

Postępowania w języku angielskim w Holandii

Jeśli chcesz sądu holenderskiego, ale postępowania w języku angielskim, możesz wybrać Sąd Handlowy Holandii (NCC). NCC jest izbą Amsterdam Sąd rejonowy i sąd apelacyjny, który rozpatruje międzynarodowe spory handlowe w języku angielskim, a jego orzeczenia są wydawane w języku angielskim.

NCC rozpatruje sprawę tylko wtedy, gdy strony wyraźnie zgodziły się na piśmie na postępowanie przed tym sądem. Porozumienie to może zostać zawarte w umowie lub sporządzone po zaistnieniu sporu. Wyrok NCC jest wyrokiem holenderskim i jest egzekwowany na takich samych zasadach jak każde inne orzeczenie sądu holenderskiego.

Wybór sądu spoza UE

Jeśli wybrany sąd znajduje się poza UE lub spór w inny sposób nie podlega rozporządzeniu Bruksela I bis, skutek klauzuli zależy od prawa krajowego sądu, do którego wniesiono sprawę, oraz od traktatów. Ważną rolę odgrywa wówczas Konwencja haska z 2005 r. o umowach dotyczących właściwości sądu.

Konwencja ta ma zastosowanie między państwami-stronami, do których należą państwa członkowskie UE, Zjednoczone Królestwo, Singapur i Meksyk. Nakłada ona obowiązek rozpoznania sprawy przez wybrany sąd, zobowiązując inne sądy do stwierdzenia braku jurysdykcji oraz nakazuje uznanie i wykonanie orzeczenia wybranego sądu w pozostałych państwach-stronach. Dotyczy ona wyłącznie umów o wyłącznej właściwości sądu w umowach między przedsiębiorstwami (business-to-business). W przypadku umów ze stronami z Wielkiej Brytanii stała się ona szczególnie istotna, ponieważ rozporządzenie Bruksela I bis przestało mieć zastosowanie do Zjednoczonego Królestwa pod koniec 2020 r.

Czy wybrać arbitraż czy sąd?

Wybierz arbitraż, jeśli kontrahent i jego aktywa znajdują się poza UE lub jeśli zależy Ci na poufności i specjalistycznych decydentach. Wybierz sąd, jeśli chcesz mieć pełne prawo do odwołania, jeśli spór jest stosunkowo niewielki lub jeśli kontrahent znajduje się w UE.

Zalety arbitrażu

Główną zaletą arbitrażu w umowach międzynarodowych jest jego wykonalność. Zgodnie z Konwencją o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych z 1958 roku, zwaną Konwencją Nowojorską, sądy ponad 170 umawiających się państw muszą uznawać i wykonywać orzeczenia arbitrażowe wydane w innych umawiających się państwach. Mogą one odmówić wykonania orzeczenia jedynie z przyczyn wymienionych w artykule V Konwencji, takich jak nieważność umowy arbitrażowej, poważne naruszenie prawa do bycia wysłuchanym lub sprzeczność z porządkiem publicznym.

Arbitraż zapewnia również neutralność, ponieważ żadna ze stron nie musi wnosić sporu przed sąd kraju drugiej strony. Strony mogą wybrać arbitrów posiadających wiedzę z danej branży, na przykład budowlanej, energetycznej lub technologicznej, a także uzgodnić język i miejsce postępowania. Arbitraż jest zazwyczaj poufny, co ma znaczenie, jeśli spór dotyczy tajemnic handlowych lub poufnych informacji handlowych.

Kiedy sąd jest lepszym wyborem

Arbitraż ma również wady. Wyrok arbitrażowy może zostać uchylony tylko z powodu wąskich przesłanek, a nie z powodu błędnego ustalenia faktów lub prawa przez arbitrów, chyba że strony uzgodniły apelację w arbitrażu. Strony pokrywają koszty arbitrów i instytucji arbitrażowej, które w przypadku mniejszego sporu mogą przekroczyć koszty postępowania sądowego.

Zasadniczo orzeczenie sądu można zaskarżyć merytorycznie. W Holandii termin na wniesienie apelacji w zwykłym postępowaniu cywilnym wynosi trzy miesiące od daty wydania orzeczenia (art. 339 holenderskiego Kodeksu postępowania cywilnego (Rv)). Opłaty sądowe są stałe i zazwyczaj niższe niż koszty arbitrażu. W UE orzeczenie sądu jest wykonalne w każdym państwie członkowskim niemal tak łatwo, jak wyrok arbitrażowy, więc korzyści wynikające z egzekucji arbitrażu w dużej mierze zanikają.

W naszym artykule na temat sporów sądowych w sądach holenderskich wyjaśniamy, jak wygląda postępowanie cywilne w Holandii, a w naszym przeglądzie rodzajów umów handlowych omawiamy inne klauzule, na które warto zwrócić uwagę w umowach międzynarodowych.

Pilne środki są dostępne na obu trasach

Klauzula arbitrażowa nie uniemożliwia zwrócenia się do sądu holenderskiego o podjęcie pilnych działań. Zgodnie z art. 1022a Rv, umowa arbitrażowa nie stoi na przeszkodzie złożeniu wniosku o zastosowanie środków tymczasowych, takich jak nakaz w postępowaniu uproszczonym ( kort geding ) lub zezwolenie na zajęcie przedsądowe.

W Holandii możesz zwrócić się do sędziego orzekającego w sprawie zabezpieczenia roszczeń ( voorzieningenrechter ) o zezwolenie na zajęcie majątku przed wydaniem wyroku ( conservatoir beslag , art. 700 Rv). Sędzia podejmuje decyzję na podstawie Twojego wniosku, zazwyczaj w ciągu kilku dni i bez wysłuchania dłużnika. Następnie musisz wszcząć postępowanie główne, w sądzie lub arbitrażu, w terminie wyznaczonym przez sędziego, który wynosi co najmniej 14 dni.

W przypadku rachunków bankowych w innych państwach członkowskich UE (z wyjątkiem Danii) można ubiegać się o europejski nakaz zabezpieczenia rachunku bankowego na podstawie rozporządzenia (UE) nr 655/2014. Nakaz ten pozwala sądowi w jednym państwie członkowskim na zamrożenie środków na rachunku bankowym w innym państwie członkowskim bez wcześniejszego powiadomienia dłużnika.

Sporządzenie klauzuli arbitrażowej

Skorzystaj z wzorcowej klauzuli arbitrażowej wybranej instytucji i uzupełnij ją o miejsce arbitrażu, liczbę arbitrów i język postępowania. Klauzula, która mówi jedynie, że „spory będą rozstrzygane w drodze arbitrażu”, pozostawia zbyt wiele otwartych kwestii.

Znane instytucje, takie jak Międzynarodowa Izba Handlowa (ICC), Londyński Sąd Arbitrażu Międzynarodowego (LCIA) i Holenderski Instytut Arbitrażowy (NAI), publikują klauzule wzorcowe. Miejsce arbitrażu jest szczególnie ważne, ponieważ określa, które krajowe prawo arbitrażowe ma zastosowanie i który sąd może uchylić wyrok. Jeśli miejscem arbitrażu jest Holandia, stosuje się holenderską ustawę o arbitrażu, zawartą w księdze czwartej Kodeksu postępowania cywilnego. Roszczenie o uchylenie wyroku musi zostać wniesione w ciągu trzech miesięcy od daty doręczenia go stronom (art. 1064a Rv).

Jak egzekwowane są orzeczenia w UE?

Bezpośrednio. Zgodnie z rozporządzeniem Bruksela I bis orzeczenie wydane w jednym państwie członkowskim jest uznawane w pozostałych państwach członkowskich bez konieczności przeprowadzania specjalnego postępowania (art. 36) i jest tam wykonalne bez konieczności stwierdzenia wykonalności (art. 39).

W praktyce należy zwrócić się do sądu, który wydał orzeczenie, o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 53 Rozporządzenia. Następnie należy przedstawić orzeczenie i zaświadczenie organom egzekucyjnym w innym państwie członkowskim, w Holandii – komornikowi sądowemu ( gerechtsdeurwaarder ). Zaświadczenie musi zostać doręczone dłużnikowi przed pierwszym środkiem egzekucyjnym (art. 43). Może być wymagane tłumaczenie.

Dłużnik może zwrócić się do sądu w państwie członkowskim wykonania o odmowę wykonania, ale tylko z ograniczonych powodów określonych w artykule 45. Należą do nich: oczywista sprzeczność z porządkiem publicznym, wyrok zaoczny, w którym pozwany nie został doręczony w terminie umożliwiającym przygotowanie odpowiedzi na pozew, sprzeczność z innym wyrokiem wydanym między tymi samymi stronami oraz naruszenie przepisów o jurysdykcji ochronnej dla konsumentów, pracowników i osób ubezpieczonych. Sąd nie może dokonać rewizji merytorycznej wyroku.

W przypadku Szwajcarii, Norwegii i Islandii Konwencja z Lugano z 2007 r. zapewnia porównywalny system, choć jej wykonanie nadal wymaga stwierdzenia wykonalności. Dania stosuje rozporządzenie Bruksela I bis na podstawie odrębnej umowy z UE.

Jak egzekwować orzeczenie poza UE?

Zależy to od traktatów między krajami, a w przypadku ich braku – od prawa krajowego kraju, w którym orzeczenie jest stosowane. Poza UE egzekwowanie jest mniej pewne, wolniejsze i droższe.

Konwencja haska o orzeczeniach

Konwencja haska z 2019 roku o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych lub handlowych weszła w życie 1 września 2023 roku w UE, w tym w Holandii, oraz na Ukrainie. Urugwaj dołączył do niej 1 października 2024 roku, a Wielka Brytania 1 lipca 2025 roku, a kolejne państwa również do niej przystąpiły. Konwencja przewiduje uznawanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych między umawiającymi się państwami, jeżeli orzeczenie ma wystarczający związek z państwem pochodzenia, na przykład ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę pozwanego lub wyraźne uznanie jurysdykcji sądu.

Konwencja ma zastosowanie wyłącznie do orzeczeń wydanych w postępowaniach wszczętych po jej wejściu w życie między dwoma zainteresowanymi państwami. W przypadku spraw starszych oraz państw niebędących stroną Konwencji należy powoływać się na inne traktaty lub prawo krajowe. Stany Zjednoczone podpisały Konwencję, ale jej nie ratyfikowały.

Orzeczenia zagraniczne bez umowy w Holandii

W Holandii nie ma ogólnego systemu prawnego dotyczącego uznawania orzeczeń sądowych z krajów, z którymi nie obowiązuje żaden traktat. Zgodnie z artykułem 431 Rv, takiego orzeczenia nie można wykonać w Holandii; wierzyciel musi ponownie wnieść sprawę do sądu holenderskiego.

Sąd holenderski będzie jednak generalnie trzymał się orzeczenia zagranicznego bez rozpatrywania go pod względem merytorycznym, jeśli spełnione zostaną cztery warunki, jak orzekł Sąd Najwyższy ( Hoge Raad ) w wyroku w sprawie Gazprombank z 26 września 2014 r. (ECLI:NL:HR:2014:2838). Sąd zagraniczny musi oprzeć swoją jurysdykcję na podstawie powszechnie akceptowanej przez standardy międzynarodowe; postępowanie zagraniczne musi spełniać wymogi należytego procesu; uznanie nie może być sprzeczne z holenderskim porządkiem publicznym; oraz orzeczenie nie może być sprzeczne z orzeczeniem holenderskim lub wcześniejszym orzeczeniem zagranicznym, wydanym między tymi samymi stronami i podlegającym uznaniu. Aby uzyskać bardziej szczegółowe informacje na temat procedury, zapoznaj się z naszym poradnikiem dotyczącym egzekwowania orzeczenia zagranicznego w Holandii.

Orzeczenia holenderskie w innych krajach

Ten sam problem pojawia się w drugą stronę. Orzeczenie wydane w Holandii nie jest automatycznie wykonalne w kraju spoza UE i regionu Lugano, który nie jest stroną stosownego traktatu. Na przykład w Stanach Zjednoczonych uznanie orzeczenia w sprawie zagranicznej podlega prawu danego państwa; zazwyczaj wymagane jest tam oddzielne postępowanie o uznanie, chociaż sąd zazwyczaj nie rozpatruje sprawy ponownie pod względem merytorycznym.

Dlatego lokalizacja majątku kontrahenta powinna decydować o wyborze między sądem a arbitrażem. Jeśli majątek znajduje się w kraju, który egzekwuje orzeczenia arbitrażowe na mocy Konwencji Nowojorskiej, ale nie zawarł umowy o orzeczeniach z Holandią, arbitraż jest zazwyczaj korzystniejszą drogą.

Jak długo można egzekwować wyrok?

W Holandii prawo do egzekwowania orzeczenia sądowego ulega przedawnieniu po upływie 20 lat od dnia następującego po dniu wydania orzeczenia (art. 3:324 holenderskiego kodeksu cywilnego (BW)). Bieg przedawnienia można przerwać, na przykład poprzez doręczenie wezwania do zapłaty za pośrednictwem komornika.

Co powinieneś sprawdzić jako osoba składająca wniosek?

Jako strona wnosząca roszczenie, należy najpierw podjąć działania w oparciu o klauzulę forum i aktywa. Zgodnie z artykułem 700 Rv możesz ubiegać się o zgodę na zajęcie przedsądowe, a następnie musisz wszcząć postępowanie główne w terminie wyznaczonym przez sędziego, co najmniej 14 dni.

• Jakie prawo, jaki sąd lub trybunał arbitrażowy wybiorą w umowie i czy wybór jest wyłączny.
• Gdzie znajdują się konta bankowe kontrahenta, jego majątek i należności oraz w jakim podmiocie grupy.
• Czy umowa wymaga zawiadomienia o niewykonaniu zobowiązania, okresu negocjacji lub mediacji przed postępowaniem.
• Niezależnie od tego, czy potrzebujesz zajęcia rachunku przed wydaniem wyroku, czy europejskiego nakazu zabezpieczenia na rachunku bankowym, zanim zaczniesz negocjować.
• Czy orzeczenie lub nagroda może zostać wykonana w przypadku, gdy majątek znajduje się w posiadaniu: Bruksela I bis, Lugano, konwencje haskie lub konwencja nowojorska.

Co powinieneś sprawdzić jako pozwany?

Jako strona pozwana, sprawdź przede wszystkim swoją jurysdykcję. Zgodnie z artykułem 26 rozporządzenia Bruksela I bis, sąd staje się właściwy, jeśli stawisz się przed sądem bez kwestionowania jego jurysdykcji.

• Czy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd wymieniony w umowie? Jeśli nie, w pierwszej linii obrony należy podnieść zarzut braku jurysdykcji.
• Czy wyłączna możliwość wyboru sądu pozwala na złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania na podstawie artykułu 31(2) rozporządzenia Bruksela I bis.
• Czy klauzula arbitrażowa ma zastosowanie, w związku z czym sąd musi stwierdzić brak swojej jurysdykcji, jeśli powołasz się na nią przed jakąkolwiek inną obroną.
• Jakie terminy obowiązują, np. trzymiesięczny okres odwołania określony w artykule 339 Rv.
• Czy istnieją podstawy do odmowy wykonania na mocy artykułu 45 Rozporządzenia Bruksela I bis lub artykułu V Konwencji nowojorskiej.

Co możemy dla Ciebie zrobić w kwestii jurysdykcji i egzekwowania prawa?

Nasi prawnicy specjalizujący się w prawie cywilnym doradzają holenderskim i międzynarodowym przedsiębiorstwom w zakresie umów i sporów transgranicznych.

• Sporządzamy lub weryfikujemy klauzule dotyczące wyboru prawa właściwego, jurysdykcji i arbitrażu zawarte w Twojej umowie.
• Sprawdzamy, gdzie znajduje się majątek Twojej kontrahenta i czy istnieje możliwość wyegzekwowania na nim wyroku lub orzeczenia.
• Zwykle w ciągu kilku dni składamy wniosek do sędziego orzekającego w sprawie środków tymczasowych o zezwolenie na zajęcie przedmiotu przed wydaniem wyroku.
• Uzyskujemy certyfikat na podstawie artykułu 53 i zlecamy komornikowi przeprowadzenie egzekucji w innym państwie członkowskim.
• Prowadzimy postępowanie na podstawie art. 431 Rv w celu wykonania orzeczenia zagranicznego w Holandii.

Podsumowanie

• Podaj nazwę prawa jednego kraju i jednego konkretnego sądu, a następnie określ wyłączną jurysdykcję tego sądu.
• W obrębie UE orzeczenia są wykonalne w innych państwach członkowskich bez konieczności przeprowadzania odrębnej procedury na mocy rozporządzenia Bruksela I bis.
• Poza UE egzekwowanie prawa odbywa się na podstawie traktatów, takich jak konwencje haskie z 2005 i 2019 r., lub na podstawie prawa krajowego; w Holandii obowiązuje artykuł 431 Rv i kryteria Gazprombanku.
• Orzeczenia arbitrażowe można egzekwować w ponad 170 stanach na mocy Konwencji Nowojorskiej, co czyni arbitraż atrakcyjnym, gdy aktywa znajdują się poza UE.
• Klauzula arbitrażowa nie uniemożliwia podjęcia pilnych działań, takich jak zajęcie komornicze w Holandii.

PYTANIA I ODPOWIEDZI