Czy Wwft dotyczy prawników?

Ma ona zastosowanie w odniesieniu do usług wskazanych w Ustawie. Określanie pozycji prawnej klienta i reprezentacja w postępowaniu lub w związku z nim nie wchodzą w zakres obowiązku raportowania; pośredniczenie w transakcji lub jej strukturyzowanie nie wchodzi w zakres tego obowiązku. Tajemnica zawodowa prawnika jest odrębną koncepcją i sama w sobie nie decyduje o tym, czy ustawa WWFT ma zastosowanie.

Pranie pieniędzy w Holandii: Wyjaśnienie obowiązków WWFT

Pranie pieniędzy to proces nadawania dochodom z przestępstwa pozorów legalnego pochodzenia i w Holandii jest karane na podstawie artykułów 420bis i następnych holenderskiego kodeksu karnego. Jednak dla większości firm ujawnienie tego faktu nie jest przestępstwem, lecz podlega regulacjom: ustawa o zapobieganiu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (WWFT) nakłada na szeroki zakres instytucji obowiązek dochowania należytej staranności wobec klientów i zgłaszania nietypowych transakcji, a organy nadzoru egzekwują te obowiązki niezależnie od tego, czy doszło do prania pieniędzy.

Dlaczego zapobieganie jest kwestią regulacyjną, zanim stanie się kwestią karną

Pranie pieniędzy to proces nadawania dochodom z przestępstwa pozorów legalnego pochodzenia. W Holandii jest ono karalne na mocy artykułów 420bis i następnych holenderskiego kodeksu karnego: ukrywanie lub maskowanie charakteru, pochodzenia lub lokalizacji aktywów, a także nabywanie, posiadanie lub używanie mienia ze świadomością lub uzasadnionymi podstawami do podejrzeń, że pochodzi ono z przestępstwa. Jednak dla większości firm i profesjonalistów pierwszym zetknięciem z tym problemem nie jest sąd karny, lecz nadzór. Ustawa o zapobieganiu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (WWFT) nakłada obowiązki prewencyjne na określoną grupę instytucji i strażników. Niedopełnienie tych obowiązków skutkuje ujawnieniem informacji przed uznaniem za przestępstwo: formalne polecenie, nakaz podlegający karze pieniężnej, grzywna administracyjna oraz konsekwencje dla reputacji po publikacji. Niniejszy poradnik omawia kwestie prewencyjne. Informacje na temat karnych konsekwencji prania pieniędzy można znaleźć w naszym poradniku. kary za pranie pieniędzy.

Trzy warstwy, które należy trzymać osobno

Dyskusje na temat prania pieniędzy rutynowo sprowadzają trzy różne kwestie do jednej. Warto je rozdzielić. Pierwszą z nich jest odpowiedzialność karna za pranie pieniędzy, zgodnie z artykułami 420bis i następnymi Kodeksu karnego. Chodzi o to, czy dana osoba popełniła przestępstwo, a o tym decyduje sąd karny. Drugą kwestią są obowiązki prewencyjne wynikające z ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy (WWFT). Dotyczą one instytucji, a nie wszystkich, i nie wymagają udowadniania, że doszło do przestępstwa. Obowiązek zgłoszenia dotyczy transakcji nietypowych w rozumieniu ustawowych wskaźników. Trzecią kwestią są konsekwencje nieprzestrzegania przepisów: w pierwszej kolejności środki nadzorcze i kary administracyjne, a także konsekwencje cywilne, a w określonych przypadkach również karne. Transakcja nietypowa z definicji nie jest praniem pieniędzy. Zgłoszona transakcja nie stanowi oskarżenia. Rozdzielenie tych trzech warstw pozwala instytucji przestrzegać przepisów, nie traktując swoich klientów jak podejrzanych.

Kto podlega pod Wwft

Artykuł 1a ustawy WWFT określa instytucje i osoby zawodowo zajmujące się tym zakresem. Ogólnie rzecz biorąc: Sektor finansowy: banki, firmy inwestycyjne, instytucje pieniądza elektronicznego, dostawcy usług płatniczych, instytucje wymiany walut i ubezpieczyciele w kategoriach opisanych w ustawie. Sektor kryptowalut: dostawcy usług związanych z kryptoaktywami. Specjaliści prawa i finansów: notariusze, prawnicy, księgowi, doradcy podatkowi i urzędy powiernicze, w odniesieniu do wyznaczonych usług. Nieruchomości i handel: agenci nieruchomości, rzeczoznawcy majątkowi, kasyna, dostawcy usług hazardowych na odległość oraz zawodowi handlarze towarami w kategoriach opisanych w ustawie, w tym handlarze dziełami sztuki, jubilerzy, salony samochodowe i brokerzy łodzi.

Sprzedawcy towarów

To, czy przedsiębiorca jest objęty ochroną i jakie obowiązki na nim spoczywają, zależy od kategorii ustawowej, do której należy, charakteru transakcji i rodzaju transakcji. Przyjęcie dużej płatności gotówkowej może objąć przedsiębiorcę ochroną, ale nie oznacza to, że każdy sprzedawca detaliczny podlega pełnemu zestawowi obowiązków WWFT w momencie, gdy płatność osiągnie określoną kwotę. Właściwym pytaniem jest, która kategoria Artykułu 1a dotyczy danej działalności i jakie obowiązki się z nią wiążą.

Adwokaci i notariusze

Granica między postępowaniem sądowym a działalnością komercyjną jako taką nie przebiega. Ustawa WWFT ma zastosowanie do prawników wyłącznie w odniesieniu do usług wskazanych w ustawie. Ustalanie pozycji prawnej klienta oraz reprezentacja w postępowaniu sądowym lub w związku z nim nie podlegają obowiązkowi raportowania; tajemnica zawodowa prawnika funkcjonuje równolegle z tym wyłączeniem, ale jest odrębnym pojęciem i nie powinna być używana jako jego skrót. Ogólna porada prawna nie jest zatem automatycznie wyłączona z ustawy WWFT. Istotne jest, czy dana działalność jest jedną ze wskazanych usług, co jest kwestią faktycznie wykonanej pracy, a nie etykiety w aktach. Działanie jako pośrednik w transakcji lub jej strukturyzowanie nie jest objęte wyłączeniem. Jeśli nie masz pewności, czy Twoja działalność podlega obowiązkowi zgodności, nasz przewodnik po holenderskiej ustawie o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy szczegółowo opisuje zakres ustawowy.

Trzy filary profilaktyki

Zgodność opiera się na trzech powiązanych ze sobą filarach: udokumentowanej ocenie ryzyka, należytej staranności wobec klienta proporcjonalnej do tej oceny oraz monitorowaniu porównującym to, co klient faktycznie robi, z tym, co klient powiedziałby w pliku.

Ocena ryzyka

WWFT działa w oparciu o podejście oparte na ryzyku. Przed zaprojektowaniem mechanizmów kontroli instytucja dokumentuje własną ocenę ryzyka, w sektorze finansowym nazywaną zazwyczaj systematyczną analizą ryzyka integralności. Ocena obejmuje co najmniej zaangażowane kraje i regiony geograficzne, oferowane produkty i usługi, wykorzystywane kanały dystrybucji oraz rodzaje klientów i złożoność ich struktur. Nadzorcy najpierw czytają ocenę ryzyka i oceniają resztę dokumentacji na jej podstawie. Instytucja, która nie rejestruje żadnego istotnego ryzyka, przekazuje swojemu nadzorcy informacje o swojej identyfikacji ryzyka, a nie o samym ryzyku.

Należyta staranność klienta

Artykuły 3–8 ustawy WWFT regulują kwestie należytej staranności wobec klienta. Podstawowym wymogiem jest identyfikacja klienta i weryfikacja jego tożsamości, ustalenie ostatecznego beneficjenta rzeczywistego i podjęcie uzasadnionych działań w celu weryfikacji jego tożsamości, ustalenie celu i zamierzonego charakteru relacji oraz ciągłe monitorowanie relacji. Zgodnie z artykułem 3(5), należyta staranność jest wymagana przy nawiązywaniu relacji biznesowych, w przypadku sporadycznych transakcji o wartości 15 000 EUR lub wyższej, w przypadku podejrzeń o pranie pieniędzy lub finansowanie terroryzmu, w przypadku wątpliwości co do dokładności wcześniej uzyskanych danych, w przypadku zmiany profilu ryzyka istniejącego klienta, w przypadku zwiększonego ryzyka kraju oraz w przypadku przelewów pieniężnych o wartości 1,000 EUR lub wyższej. Kwoty te należą do sytuacji opisanych w tym przepisie. Nie stanowią one ogólnych progów WWFT, które mają zastosowanie do każdego obowiązku lub każdej kategorii instytucji, ani progów raportowania. Progi raportowania są ustalane oddzielnie, na liście wskaźników omówionej poniżej.

Ostateczny rzeczywisty właściciel

Wyciąg z Izby Handlowej to administracyjny punkt wyjścia, a nie odpowiedź. Zadanie polega na zmapowaniu łańcucha własności i kontroli, uwzględniającego warstwowe udziały, podmioty zagraniczne, fundacje, trusty i ustalenia dotyczące głosowania, aż do momentu, gdy w jednym akapicie będzie można określić, kto faktycznie jest właścicielem lub kontroluje klienta i w jaki sposób to zweryfikowano. Wartość powyżej 25 procent, znana z przepisów wykonawczych, jest wskaźnikiem własności lub kontroli, a nie definicją rzeczywistego właściciela. Kontrola może znajdować się gdzie indziej: w umowach dotyczących głosowania, w prawie do mianowania członków zarządu, w uprawnieniach ekonomicznych bez formalnego udziału w kapitale. W przypadku gdy po wyczerpaniu wszelkich uzasadnionych środków nie można zidentyfikować żadnej osoby fizycznej jako właściciela lub kontrolera, stosuje się ustawowe zabezpieczenie awaryjne, a wysocy rangą urzędnicy zarządzający są rejestrowani. To zabezpieczenie awaryjne jest ostatecznością, a zarówno samo poszukiwanie, jak i powód jego zastosowania muszą zostać udokumentowane. Nasza uwaga na temat należyta staranność w praktyce obejmuje to, co zazwyczaj jest pomijane w tych plikach.

Monitorowanie na żywo

Rejestracja rejestruje deklarowane przez klienta działania. Monitorowanie pokazuje, co zostało wykonane. Porównanie ujawnia nietypowe zachowania: konto otwarte na handel lokalny, które zaczyna otrzymywać płatności z niezwiązanych jurysdykcji, obroty podwajające się w ciągu kwartału bez zmian w personelu ani siedzibie firmy, depozyty, które nie odpowiadają już deklarowanemu źródłu dochodu.

Rejestr UBO

Określenie ostatecznego beneficjenta rzeczywistego w ramach badania due diligence klienta to jedno; rejestr to drugie, a te dwa elementy są często mylone. Rejestr to obowiązek sprawozdawczy spoczywający na samym podmiocie, a jego istota uległa fundamentalnej zmianie od momentu jego utworzenia.

Obowiązek złożenia

Holenderskie podmioty prawne i spółki osobowe – BV, NV, fundacje, stowarzyszenia, VOF, CV i maatschap – muszą zgłosić swoich beneficjentów rzeczywistych do Izby Handlowej. Obowiązek ten spoczywa na podmiocie, a zgłoszenia dokonuje zarząd, który musi je również na bieżąco aktualizować: należy zgłosić zmianę udziałów lub kontroli. Niezłożenie zgłoszenia lub jego nieprawidłowe złożenie jest przestępstwem gospodarczym i podlega ściganiu administracyjnemu, więc nie jest to formalność, która może czekać do kolejnego rocznego zgłoszenia.

Rejestr nie jest publiczny

To właśnie w tym punkcie większość opublikowanych wytycznych, w tym nasze starsze materiały, jest nieaktualna. Kiedy rejestr został wprowadzony, część danych miała być dostępna dla każdego. 22 listopada 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł w połączonych sprawach C-37/20 i C-601/20, że ogólny dostęp publiczny stanowi nieuzasadnioną ingerencję w życie prywatne i ochronę danych osobowych. Holenderski rejestr został zamknięty dla publiczności w tym samym tygodniu i nie został ponownie otwarty. Dostęp jest teraz wielowarstwowy. Instytucje zobowiązane na mocy ustawy WWFT — banki, ubezpieczyciele, księgowi, prawnicy, notariusze i inni „strażnicy dostępu” — mogą uzyskać dostęp do informacji niezbędnych do przeprowadzenia należytej staranności wobec klienta, a organizacja może przeglądać swój własny wpis. Właściwe organy, FIU-Nederland, De Nederlandsche Bank, AFM, administracja podatkowa, policja i prokuratura mają dostęp do pełnego rejestru, w tym do pełnych dat urodzenia, adresów i dokumentów źródłowych. Ustawa ograniczająca dostęp do rejestrów beneficjentów rzeczywistych, obowiązująca od 16 lipca 2025 r., nadaje temu wielowarstwowemu dostępowi podstawę prawną. Trwają prace nad trzecią drogą: dostępem na podstawie uzasadnionego interesu, który dyrektywa (UE) 2024/1640 nakłada na państwa członkowskie. Docelowymi użytkownikami są dziennikarze i organizacje społeczeństwa obywatelskiego badające pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu. Holenderski dekret wykonawczy został złożony w parlamencie w kwietniu 2026 r., a praktyczna droga zostanie otwarta w 2026 r. Dopóki nie wejdzie on w życie, nikt nie uzyska dostępu na tej podstawie.

Obowiązek zgłoszenia niezgodności

Artykuł 10c ustawy o podatku od towarów i usług (WWFT) zamyka krąg między rejestrem a należytą starannością klienta, opisany powyżej. Instytucja, która zapoznaje się z rejestrem dla klienta i stwierdza, że informacje w nim zawarte nie zgadzają się z wynikami jej własnego dochodzenia, musi zgłosić tę rozbieżność do Izby Handlowej. Obowiązek ten nie ma charakteru uznaniowego, a odnotowanie różnic w dokumentacji klienta nie zwalnia z jego przestrzegania. W praktyce jest to mechanizm zapewniający poprawność rejestru, ponieważ dane podmiotu rzadko są korygowane w pierwszej kolejności.

Zwiększona należyta staranność

Artykuł 8 wymaga zastosowania wzmocnionych środków w przypadku wyższego ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu. Zakres tych środków zależy od ustalonego poziomu ryzyka: wzmocniona należyta staranność to inny zestaw pytań, a nie po prostu dłuższa forma, i powinna być proporcjonalna, a nie jednolita. Sytuacje wymagające wzmocnienia środków obejmują osoby zajmujące eksponowane stanowiska polityczne oraz członków ich rodzin i bliskich współpracowników, relacje i transakcje związane z państwami trzecimi wysokiego ryzyka, a także transgraniczne relacje korespondenckie z instytucjami spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego. W istocie, wzmocniona należyta staranność oznacza ustalenie źródła środków wykorzystanych w transakcji oraz, w stosownych przypadkach, źródła majątku klienta, na podstawie weryfikowalnych i niezależnych informacji. W przypadku osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne i transgranicznych relacji korespondenckich ustawa uzależnia decyzję od zatwierdzenia na szczeblu kierownictwa wyższego szczebla. Poza tymi zdefiniowanymi sytuacjami, wymóg zatwierdzenia na tym poziomie jest rozsądną kontrolą wewnętrzną, a nie ogólną regułą ustawową, a firmy powinny jasno określić w swoich procedurach, który z tych dwóch warunków stosują.

Rozpoznawanie nietypowej transakcji

Prawo holenderskie nie wymaga ustalenia czynu karalnego przed zgłoszeniem. Kryterium ustawowym jest to, czy transakcja jest nietypowa, a nie podejrzana. To rozróżnienie zostało przedstawione w naszej analizie. pranie pieniędzy a nietypowe transakcjeLista wskaźników zawarta w Dekrecie wdrażającym WWFT zawiera dwa rodzaje czynników wyzwalających.

Wskaźniki obiektywne

Obiektywny wskaźnik odnosi się do określonej kategorii instytucji i określonego rodzaju transakcji. W przypadku, gdy wskaźnik ma zastosowanie, transakcja jest nietypowa i musi zostać zgłoszona, niezależnie od wyjaśnień klienta i tego, jak zwyczajna wydaje się działalność będąca jej przedmiotem. Lista jest specyficzna dla danej kategorii, więc pierwsze pytanie brzmi, czy wskaźnik ma zastosowanie również w Twoim przypadku. Doradcy podatkowi, księgowi, prawnicy, notariusze, urzędy powiernicze, rzeczoznawcy majątkowi i agenci nieruchomości: płatność gotówkowa w wysokości 10 000 EUR lub więcej, w tym czeki na okaziciela i karty przedpłacone. Banki: wymiana gotówki w wysokości 10 000 EUR lub więcej między walutami lub nominałami; wpłata gotówkowa w wysokości 10 000 EUR lub więcej na kartę kredytową lub kartę przedpłaconą; użycie karty kredytowej lub karty przedpłaconej na kwotę 15 000 EUR lub więcej; Przelewy pieniężne o wartości 2,000 EUR lub więcej. Kantory wymiany walut: wymiana gotówki w wysokości 10 000 EUR lub więcej między walutami lub nominałami. Instytucje pieniądza elektronicznego: takie same kwoty dotyczące kart i przelewów jak w bankach. Kasyna: wpłaty monet, banknotów lub przedmiotów wartościowych o wartości 10 000 EUR lub więcej; płatność gotówkowa w wysokości 15 000 EUR lub więcej; płatność gotówkowa w wysokości 10 000 EUR lub więcej, w tym w walucie obcej. Dostawcy gier hazardowych na odległość: płatność gotówkowa w wysokości 15 000 EUR lub więcej. Dostawcy usług kryptoaktywnych: wymiana waluty wirtualnej na walutę fiducjarną w wysokości 10 000 EUR lub więcej. Podzielenie płatności na mniejsze raty, aby utrzymać ją poniżej określonej kwoty, nie wyklucza tej kwestii z systemu. Powiązane transakcje są oceniane łącznie, a celowe strukturyzowanie samo w sobie stanowi powód do dokładniejszego sprawdzenia.

Wskaźnik subiektywny i czerwone flagi za nim

Obok listy obiektywnej znajduje się jeden wskaźnik subiektywny: transakcja, co do której instytucja ma podstawy przypuszczać, że może mieć związek z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu. To wskaźnik, który wykonuje większość pracy i wymaga osądu, a nie arytmetyki. Wzorce, które regularnie uzasadniają bliższą analizę: Obojętność na cenę, koszt, opóźnienie lub niekorzystne warunki handlowe. Płatności otrzymane lub przekazane przez stronę trzecią, która nie odgrywa widocznej roli w transakcji. Struktura korporacyjna bardziej złożona niż uzasadnia to działalność firmy, szczególnie gdy warstwa znajduje się w jurysdykcji niezwiązanej z transakcją. Szybka odsprzedaż nieruchomości, pojazdów lub dzieł sztuki po cenie niezgodnej z rynkiem. Pożyczki między podmiotami powiązanymi bez zabezpieczenia, harmonogramu lub uzasadnienia handlowego. Niechęć do okazania dokumentów tożsamości lub własności, lub dokumenty dostarczone dopiero po wielokrotnych prośbach, a następnie w niepełnych kopiach. Niewyjaśniona zmiana metody płatności, w szczególności w kierunku gotówki, kryptoaktywów lub nowego pośrednika. Żaden pojedynczy sygnał niczego nie ustala i nie ma reguły, że dana liczba sygnałów powoduje wygenerowanie raportu. Liczy się kombinacja, kontekst, to, czy wyjaśnienie klienta jest wiarygodne i możliwe do zweryfikowania oraz to, czy ocena została zarejestrowana. Jeżeli po przeprowadzeniu oceny istnieją podstawy, by przypuszczać, że doszło do przestępstwa prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, subiektywny wskaźnik zostaje spełniony i transakcja zostaje zgłoszona.

Raportowanie do FIU-Nederland

Artykuł 16 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy (WWFT) nakłada na instytucję obowiązek zgłoszenia nietypowej transakcji do jednostki wywiadu finansowego (FIU) bez zbędnej zwłoki, gdy tylko nietypowy charakter transakcji stanie się znany. Bez zbędnej zwłoki nie oznacza to samo, co po zakończeniu wewnętrznego dochodzenia. Po spełnieniu wymogów ustawowych raport jest publikowany; wszelkie dalsze ustalenia można ustalić później. Opóźnienia w zgłaszaniu spowodowane długim procesem weryfikacji wewnętrznej należą do najczęstszych ustaleń w aktach egzekucyjnych, a zazwyczaj stosowaną metodą jest krótki, stały termin eskalacji wpisany w procedurę. To, co dzieje się dalej, nie jest decyzją instytucji. FIU-Nederland analizuje zgłoszone transakcje, może uznać transakcję za podejrzaną i udostępnia odpowiednie dane służbom śledczym i służbom bezpieczeństwa. To, czy doszło do przestępstwa, jest oceniane na miejscu, a jeśli zajdzie taka potrzeba, w sądzie.

Jaką ochronę zapewnia raport

Artykuł 20 ustawy o ochronie danych osobowych chroni instytucję, która zgłasza naruszenie w dobrej wierze, przed odpowiedzialnością za szkody poniesione w wyniku zgłoszenia, pod warunkiem, że instytucja ta mogła zasadnie założyć, że działała zgodnie z ustawą. Ochrona ta jest powiązana ze zgłoszeniem i z tymi warunkami ustawowymi. Nie stanowi ona ogólnego odszkodowania za wszystkie działania podjęte w związku ze zgłoszeniem i nie naprawia wadliwej dokumentacji klienta.

Zakaz ujawniania

Artykuł 23 zabrania informowania klienta lub osoby trzeciej o złożeniu zgłoszenia lub zamiarze jego złożenia. Zakaz ten nie uniemożliwia odmowy wykonania zlecenia ani zakończenia współpracy. Wymaga on jednak, aby nie przekazywać informacji, z których można by wywnioskować zgłoszenie lub zamiar jego złożenia, co w praktyce oznacza neutralne wyjaśnienie handlowe i nic więcej.

Retencja, szkolenia i kontrola wewnętrzna

Artykuł 33 wymaga przechowywania danych klientów, zapisów weryfikacyjnych i danych transakcyjnych przez pięć lat po transakcji lub po zakończeniu relacji biznesowej. Przechowywanie nie jest archiwizacją samą w sobie: jeśli nie można odtworzyć powodu, dla którego zaakceptowano klienta cztery lata temu, nie można teraz obronić tej decyzji. Artykuł 35 wymaga, aby pracownicy byli okresowo szkoleni w zakresie rozpoznawania nietypowych transakcji i prawidłowego przeprowadzania due diligence klienta. Szkolenia oparte na własnym materiale badawczym zazwyczaj lepiej wytrzymują kontrolę nadzorczą niż scenariusze ogólne. W kwestii zarządzania warto wyróżnić trzy rzeczy. Artykuł 2c wymaga polityk, procedur i środków ograniczających i kontrolujących ryzyko, zatwierdzonych na poziomie bieżącego zarządzania i systematycznie testowanych. Artykuł 2d wymaga, aby instytucja, której codzienna polityka jest ustalana przez dwie lub więcej osób, wyznaczyła jedną z nich jako odpowiedzialną za zgodność, a także wymaga niezależnej i skutecznej funkcji zgodności; niezależna funkcja audytu ma zastosowanie w zakresie proporcjonalnym do charakteru i wielkości instytucji. Poza tymi ustawowymi minimalnymi oczekiwaniami nadzorczymi, które wykraczają poza te, które dotyczą większych i bardziej ryzykownych instytucji, a także poza te wybory, które są po prostu dobrą praktyką, dokument zgodności jest łatwiejszy do obrony, gdy określa, do którego z trzech podmiotów należy dana kontrola. Nasza strona poświęcona zgodności z przepisami dotyczącymi przeciwdziałania praniu pieniędzy opisuje, jak to organizujemy dla klientów.

Nadzór i egzekwowanie

Nadzór WWFT jest podzielony według sektorów. Poniższy podział odzwierciedla główny podział i nie jest wyczerpujący; kompetencja nadzorcy może zależeć od konkretnej działalności, a podział jest okresowo korygowany, dlatego należy go weryfikować pod kątem zgodności z obowiązującymi wytycznymi. De Nederlandsche Bank: banki, dostawcy usług płatniczych, instytucje pieniądza elektronicznego, ubezpieczyciele i urzędy powiernicze. Holenderski Urząd ds. Rynków Finansowych: firmy inwestycyjne, przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania i doradcy finansowi. Biuro Finansów (Bureau Financieel Toezicht): notariusze, księgowi, doradcy podatkowi i niezależni dostawcy usług prawnych w ramach swoich kompetencji. Belastingdienst, Bureau Toezicht WWFT: handlarze towarami, agenci nieruchomości, rzeczoznawcy, lombardy i firmy pośredniczące w obrocie nieruchomościami. Przewodniczący lokalnej izby adwokackiej: prawnicy. Instrumenty obejmują upomnienie i formalne pouczenie, poprzez nakazy podlegające karze pieniężnej, aż po grzywny administracyjne, z możliwością nałożenia kary karnej za określone naruszenia. WWFT stosuje ustawowe kategorie grzywien, a maksymalna wysokość grzywny w danym przypadku zależy od naruszonego przepisu, kategorii, która ma zastosowanie, a w przypadku najwyższej kategorii, od maksymalnych kwot związanych z obrotem, które nie mają zastosowania do każdej instytucji. Każda kwota podana jako maksymalna grzywna powinna zatem być powiązana z przepisem, który ją ustala, a nie traktowana jako pojedyncza kwota. Jeśli Twoja organizacja jest objęta dochodzeniem egzekucyjnym, pierwsze kroki mają znaczenie. Przedstawiamy je w co zrobić, gdy podejrzewa się pranie pieniędzy. W celu uzyskania reprezentacji zobacz obrona przed praniem pieniędzy.

Jakie zmiany wprowadza pakiet UE dotyczący przeciwdziałania praniu pieniędzy

Europejski pakiet dotyczący przeciwdziałania praniu pieniędzy został opublikowany w Dzienniku Urzędowym 19 czerwca 2024 r. Działa on w oparciu o trzy instrumenty, które działają w różny sposób, a ta różnica ma znaczenie dla planowania. Rozporządzenie (UE) 2024/1624, rozporządzenie w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy, jest bezpośrednio stosowane i nie wymaga implementacji na szczeblu krajowym. Ma ono zastosowanie od 10 lipca 2027 r., z późniejszym terminem dla niektórych sektorów. Przenosi ono podstawowe obowiązki, w tym należytą staranność wobec klienta i beneficjentów rzeczywistych, do jednego europejskiego zbioru przepisów. Dyrektywa (UE) 2024/1640, szósta dyrektywa w sprawie przeciwdziałania praniu pieniędzy, wymaga implementacji na szczeblu krajowym. Dotyczy ona uprawnień nadzorczych, jednostek analityki finansowej i rejestrów beneficjentów rzeczywistych, a jej kształt w Holandii będzie zależał od przepisów wykonawczych. Rozporządzenie (UE) 2024/1620 ustanawia Urząd ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (AMLA) z siedzibą we Frankfurcie. AMLA będzie bezpośrednio nadzorować wybraną grupę transgranicznych instytucji wysokiego ryzyka i koordynować krajowe organy nadzoru; jego uprawnienia będą wdrażane stopniowo, a nie jednorazowo. Pakiet wprowadza również ogólnounijny limit dużych płatności gotówkowych, przy czym państwa członkowskie mogą swobodnie ustalić niższy limit krajowy. Często mówi się, że pakiet znosi różnice krajowe. To zbyt mocne stwierdzenie. Rozporządzenie rzeczywiście zawęża pole manewru dla krajowych rozbieżności w kwestiach, które obejmuje, ale dyrektywa nadal musi zostać wdrożona na szczeblu krajowym, samo rozporządzenie pozostawia otwarte opcje w niektórych miejscach, a krajowe praktyki nadzorcze nie zostaną ujednolicone w dniu wejścia w życie. Można jednak stwierdzić, że pole manewru dla czysto holenderskiej interpretacji przepisów europejskich staje się coraz mniejsze. Do czasu wejścia w życie WWFT nadal obowiązuje w pełni. W praktyce obszary, które najprawdopodobniej będą wymagały pracy w poszczególnych sektorach, to procedury należytej staranności wobec klienta, akta dotyczące beneficjentów rzeczywistych, wewnętrzna dokumentacja polityczna, ścieżka raportowania oraz sposób rozpatrywania wniosków o informacje nadzorcze.

Lista kontrolna zgodności

Prowadź aktualna ocenę ryzyka i przeglądaj ją w ustalonych odstępach czasu. Rejestruj dla każdego klienta, kto jest rzeczywistym właścicielem i w jaki sposób to zweryfikowano, w tym powód, jeśli zastosowano ustawowe zabezpieczenie. Przeszukuj pod kątem list osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne i sankcji podczas wdrażania i w ustalonych odstępach czasu. Ustal stały wewnętrzny termin eskalacji, aby raporty były wysyłane bez zbędnej zwłoki i dokonuj pomiarów w oparciu o niego. Zachowaj obiektywne wskaźniki, które odnoszą się do Twojej kategorii, w miejscu widocznym dla osób zajmujących się płatnościami. Nie informuj klienta o złożeniu raportu lub zamiarze jego złożenia i utrzymuj neutralność w przypadku rozwiązania umowy. Przechowuj dokumentację klienta i transakcji przez pięć lat. Okresowo szkol personel, korzystając z własnych materiałów dotyczących sprawy. Rejestruj ocenę, na podstawie której podjęto decyzję o niezgłaszaniu, a także decyzje o zgłoszeniu.

PYTANIA I ODPOWIEDZI

Czy płatność gotówkowa w wysokości 10 000 euro jest zawsze nietypowa? Nie automatycznie. Jest nietypowa i musi zostać zgłoszona, jeśli obiektywny wskaźnik płatności gotówkowych odnosi się do kategorii instytucji i danej transakcji. W przypadku zawodów wymienionych w rozporządzeniu wykonawczym, w tym notariuszy, księgowych, doradców podatkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami i sprzedawców towarów w danej kategorii, wskaźnik ten ma zastosowanie, a zgłoszenie jest sporządzane niezależnie od tego, jak zwyczajna wydaje się transakcja. Czy muszę mieć pewność, że doszło do prania pieniędzy przed zgłoszeniem? Nie. Kryterium stanowi, czy transakcja jest nietypowa w rozumieniu wskaźników, a nie to, czy jesteś przekonany, że doszło do przestępstwa. FIU-Nederland analizuje zgłoszenie i decyduje, czy uznać transakcję za podejrzaną. Czy klient może pociągnąć moją firmę do odpowiedzialności za zgłoszenie? Artykuł 20 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy chroni instytucję, która zgłasza zdarzenie w dobrej wierze, przed odpowiedzialnością za szkody wynikające ze zgłoszenia, pod warunkiem że mogła ona zasadnie założyć, że postąpiła zgodnie z ustawą. Ochrona dotyczy zgłoszenia i jego warunków, a nie wszystkiego, co go otacza. Czy ustawa Wwft ma zastosowanie do prawników? Ma ona zastosowanie w odniesieniu do usług wskazanych w ustawie. Określanie pozycji prawnej klienta i reprezentacja w postępowaniu lub w związku z nim nie wchodzą w zakres obowiązku zgłaszania; pośredniczenie w transakcji lub jej strukturyzowanie nie. Tajemnica zawodowa prawnika to odrębne pojęcie i samo w sobie nie decyduje o zastosowaniu ustawy Wwft. Jak długo należy przechowywać dokumentację zgodności? Pięć lat po transakcji lub po zakończeniu relacji biznesowej, zgodnie z art. 33 ustawy Wwft. Jaka jest różnica między transakcją nietypową a podejrzaną? Instytucje zgłaszają transakcje nietypowe. FIU-Nederland analizuje je, może uznać transakcję za podejrzaną i udostępnia dane służbom śledczym i służbom bezpieczeństwa.

Źródła

Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terroryzme, wetten.overheid.nl (BWBR0024282), w szczególności art. 1a, 2c, 2d, 3, 8, 16, 20, 23, 33 i 35 Wetboek van Strafrecht, art. 420bis i następne, wetten.overheid.nl (BWBR0001854) Uitvoeringsbesluit Wwft 2018, lista wskaźników, wetten.overheid.nl (BWBR0041193) Rozporządzenie (UE) 2024/1624, Dyrektywa (UE) 2024/1640 i Rozporządzenie (UE) 2024/1620, Dziennik Urzędowy z dnia 19 czerwca 2024 r. FIU-Nederland, fiu-nederland.nl Bureau Financieel Toezicht, bureauft.nl. Stan prawny na dzień 23 sierpnia 2026 r. Oświadczenia dotyczące przepisów europejskich obowiązujących od 2027 r. opisują przyjęte stanowisko; wdrażanie na szczeblu krajowym jest nadal w toku. Niniejszy artykuł ma charakter ogólny i nie stanowi porady prawnej w konkretnej sprawie.