Obrona przed praniem pieniędzy w Holandii: jak wygląda prowadzenie sprawy

Obrona w sprawie o pranie pieniędzy w Holandii zaczyna się od dowodów przedstawionych przez prokuraturę, a nie od wyjaśnień. Pranie pieniędzy jest przestępstwem w rozumieniu artykułów 420bis–420quater.1 holenderskiego kodeksu karnego (Wetboek van Strafrecht, Sr), a prokuratura (Openbaar Ministerie) nie musi udowadniać, które przestępstwo doprowadziło do powstania pieniędzy; ale w przypadku braku takiej możliwości sądy stosują test stopniowy, w którym obrona może interweniować w kilku punktach.

Co musi udowodnić oskarżenie?

Oskarżenie musi udowodnić, że przedmiot pochodzi z przestępstwa (enig misdrijf) i że podejrzany ukrył jego pochodzenie lub nabył, posiadał, przekazał lub używał go, wiedząc o tym pochodzeniu. Zgodnie z artykułem 420bis(2) Sr, przedmiotem są wszelkie dobra i prawa majątkowe, a więc pieniądze, samochody, domy i kryptoaktywa są objęte ochroną.

Stopień wiedzy decyduje o popełnieniu przestępstwa. Umyślne pranie pieniędzy na podstawie art. 420bis Sr. zagrożone jest karą do sześciu lat więzienia lub grzywną piątej kategorii. Zawinione pranie pieniędzy (schuldwitwassen) na podstawie art. 420quater Sr., w przypadku którego należało zasadnie podejrzewać pochodzenie przestępstwa, zagrożone jest karą do dwóch lat pozbawienia wolności.

Artykuł 420ter Sr podnosi maksymalną karę do ośmiu lat za pranie brudnych pieniędzy w ramach wykonywania zawodu lub działalności gospodarczej. Samo nabycie lub posiadanie bezpośrednich dochodów z własnego przestępstwa stanowi zwykłe pranie brudnych pieniędzy: do sześciu miesięcy na mocy artykułu 420bis.1 Sr lub trzech miesięcy za wariant zawiniony na mocy artykułu 420quater.1 Sr.

Czy naruszenie zasad Wwft jest tym samym co pranie pieniędzy?

Nie. Ustawa o zapobieganiu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (WWFT) nakłada na banki, notariuszy, księgowych i prawników obowiązki, takie jak dochowanie należytej staranności wobec klienta i zgłaszanie nietypowych transakcji. Naruszenie tych obowiązków jest przestępstwem gospodarczym, ale nie jest przestępstwem prania pieniędzy określonym w Kodeksie karnym, które wymaga umyślnego lub zawinionego zaniedbania co do pochodzenia przedmiotu.

Jak sąd ocenia sprawę, w której nie jest znane przestępstwo bazowe?

W przypadku braku możliwości zidentyfikowania konkretnego przestępstwa podstawowego, Sąd Najwyższy (Hoge Raad) opracował stałą sekwencję kroków. Sąd wydaje wyrok skazujący tylko wtedy, gdy legalne pochodzenie można wykluczyć z wystarczającą pewnością.

1. Nie ma bezpośrednich dowodów na to, że przedmiot pochodzi z konkretnego przestępstwa.
2. Fakty te budzą uzasadnione podejrzenie prania pieniędzy, np. niewyjaśnione przypadki prania pieniędzy, transakcje bez logiki ekonomicznej lub styl życia niezgodny z dochodami.
3. Jeśli tak, sytuacja wymaga od podejrzanego wyjaśnień na temat pochodzenia.
4. Wyjaśnienie to musi być konkretne, w pewnym stopniu weryfikowalne i od początku nieprawdopodobne.
5. Jeśli sprawa spełnia te kryteria, prokuratura musi ją zbadać.
6. Sąd może stwierdzić, że przedmiot pochodzi z przestępstwa tylko wówczas, gdy wykluczy legalne pochodzenie.

Kroki drugi, piąty i szósty przenoszą ciężar dowodu na oskarżenie. Kroki trzeci i czwarty to etapy, w których wciąga się podejrzanego, i to właśnie tam popełnia się najwięcej błędów.

Czy musisz wyjaśniać, skąd pochodzą Twoje pieniądze?

Nie, nie ma prawnego obowiązku składania wyjaśnień. Zgodnie z artykułem 29 (2) Kodeksu postępowania karnego (Wetboek van Strafvordering, Sv) podejrzany nie ma obowiązku składania wyjaśnień, a policja musi to zrobić przed rozpoczęciem przesłuchania.

W przypadku prania pieniędzy milczenie ma jednak swoją cenę. Gdy prokuratura wykaże uzasadnione podejrzenie, milczenie nie pozostawia sądowi żadnych podstaw do weryfikacji i może wówczas dojść do wniosku, że legalne pochodzenie zostało wykluczone. Wyjaśnienie, które jest niejasne, zmienia się między przesłuchaniami lub nie da się go zweryfikować w oparciu o dokumenty, może wyrządzić więcej szkody niż milczenie, ponieważ samo w sobie może zostać uznane za zatajenie prawdy.

Co sprawia, że ​​wyjaśnienie jest konkretne i weryfikowalne?

Wyjaśnienie nie musi być udowodnione, ale musi być możliwe do sprawdzenia. Podaj nazwisko kontrahenta, datę, powód płatności i drogę, jaką przebyły pieniądze. Umowy pożyczkowe, dokumenty spadkowe, umowy sprzedaży, zeznania podatkowe z Belastingdienst, wyciągi z zagranicznych banków i rachunki firmowe – wszystkie się liczą, a im wcześniej zostaną przedstawione, tym większą mają wagę.

Gdzie obrona może podważyć zarzuty?

Najskuteczniejszy jest zazwyczaj krok drugi. Podejrzenie musi opierać się na faktach, a nie na liście wskaźników ryzyka stosowanych mechanicznie: gotówka nie jest nielegalna, przelew z kraju wysokiego ryzyka nie stanowi dowodu popełnienia przestępstwa, a decyzja banku o zamknięciu rachunku nie stanowi ustalenia faktu. Jeśli okoliczności w równym stopniu wskazują na legalne pochodzenie, sąd nigdy nie dojdzie do kroku trzeciego i nie będziesz musiał składać wyjaśnień.

Krok piąty to drugi punkt nacisku. Jeśli przedstawiłeś konkretną i weryfikowalną wersję wydarzeń, oskarżenie musi ją zweryfikować; akta, w których wspomniano o alternatywnym źródle, ale nigdy go nie zbadano, zazwyczaj nie trafiają do sądu. Obrona może zwrócić się do sędziego śledczego (rechter-commissaris) o przeprowadzenie czynności śledczych, które potwierdziłyby legalne pochodzenie.

Standardowe środki obrony również pozostają niezmienione. Cel może w ogóle nie wynikać z przestępstwa, może brakować wymaganej wiedzy lub zawinionego zaniedbania, albo zarzut powinien dotyczyć prania pieniędzy na podstawie art. 420bis ust. 1 Sr. zamiast art. 420bis Sr. Dowody z bezprawnego przeszukania, żądania danych lub wadliwego wniosku międzynarodowego mogą zostać wykluczone.

Co dzieje się z Twoim majątkiem w trakcie sprawy?

Aktywa mogą zostać zajęte na wczesnym etapie, zarówno jako dowód, jak i zabezpieczenie przyszłego nakazu konfiskaty. Zgodnie z artykułem 94 Sv, przedmioty mogące stanowić dowód bezprawnego uzyskania korzyści mogą zostać zajęte, co może skutkować zamrożeniem kont bankowych, pojazdów i mienia na długo przed wydaniem orzeczenia o winie.

Zgodnie z artykułem 552a Kodeksu postępowania cywilnego (Sv), każda zainteresowana strona może złożyć do sądu pisemną skargę (klaagschrift) na zajęcie. Wczesne złożenie skargi jest często jednym z najskuteczniejszych kroków w pierwszych miesiącach sprawy.

Jak działa konfiskata korzyści pochodzących z przestępstwa?

Konfiskata korzyści uzyskanych z przestępstwa (ontneming) na podstawie art. 36e Sr. to osobna procedura po skazaniu. Prokuratura musi ją wszcząć w ciągu dwóch lat od wydania wyroku w pierwszej instancji (art. 511b Sv). Standard jest niższy niż w postępowaniu karnym: sąd kieruje się tym, co jest prawdopodobne (aannemelijk), a w przypadku przestępstw zagrożonych grzywną piątej kategorii może domniemywać, że wydatki i majątek nabyty w ciągu sześciu lat poprzedzających przestępstwo pochodzą z przestępstwa, chyba że istnieje wiarygodne źródło legalne.

Pranie pieniędzy na podstawie artykułu 420bis Sr. jest zagrożone grzywną piątej kategorii, co oznacza, że ​​można zastosować domniemanie. Obrona, która ignoruje obliczenia dotyczące konfiskaty, może być korzystna, ale nadal może stracić pieniądze. Nasz artykuł na temat kar, grzywien i konfiskaty za pranie pieniędzy omawia kwestię wymierzania kary.

Jaka jest rola Twojego prawnika od pierwszego przesłuchania przez policję?

Zgodnie z artykułem 28c Kodeksu karnego (Sv), aresztowany podejrzany może skonsultować się z prawnikiem (raadsmanem) do pół godziny przed pierwszym przesłuchaniem, a zgodnie z artykułem 28d Kodeksu karnego (Sv) prawnik może być obecny i brać udział w przesłuchaniu. W przypadku prania pieniędzy prawo to nie jest formalnością, ponieważ pierwsze przesłuchanie często ustala źródło pochodzenia pieniędzy.

Następnie praca prawnika koncentruje się na aktach sprawy i czasie: zapoznaje się z aktami w miarę ich rozrastania się, identyfikuje wskaźniki ryzyka, na których opiera się śledztwo, zwraca się do sędziego śledczego o dalsze dochodzenie, uzyskuje i tłumaczy dokumenty zagraniczne oraz wybiera odpowiedni moment na złożenie wyjaśnień. W sprawach korporacyjnych, spółka, jej dyrektorzy i pracownicy ds. zgodności mogą potrzebować osobnych porad, a wewnętrzne dochodzenie bez uwzględnienia tajemnicy zawodowej może okazać się dowodem w sprawie.

Jak może zakończyć się sprawa prania pieniędzy?

Nie każda sprawa trafia do sądu. Prokuratura może umorzyć sprawę, nałożyć karę pieniężną (strafbeschikking) na podstawie artykułu 257a Sv lub zaproponować ugodę pozasądową (transactie) na podstawie artykułu 74 Sr. Obie te drogi są dostępne tylko w przypadku przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą sześciu lat, a zatem są możliwe w przypadku artykułu 420bis Sr, ale nie w przypadku prania brudnych pieniędzy na podstawie artykułu 420ter Sr.

Każda droga ma konsekwencje wykraczające poza samą sankcję. W większych sprawach korporacyjnych Prokuratura Generalna zazwyczaj publikuje oświadczenie faktyczne wraz z ugodą, co może mieć wpływ na licencje, relacje bankowe i roszczenia kontrahentów. Jeśli sprawa trafi do sądu, wyrok zależy od kwoty, czasu trwania, roli podejrzanego i zarzucanego mu wariantu.

Co powinien sprawdzić każdy podejrzany?

• Przed pierwszym przesłuchaniem poproś o pomoc prawnika i nie mów nic o pochodzeniu majątku, dopóki nie skonsultujesz się z nim.
• Nie przemieszczaj aktywów, nie zamykaj kont ani nie proś banku o cofnięcie transakcji, gdyż może to zostać uznane za ukrywanie.
• Zbierz dokumenty potwierdzające pochodzenie pieniędzy, w tym dokumenty przechowywane za granicą, i przekaż je swojemu prawnikowi.
• Sprawdź, jakie aktywa zostały zajęte i czy złożenie skargi na podstawie art. 552a Sv ma sens.
• Należy zwrócić uwagę na możliwość wystąpienia przez prokuraturę z roszczeniem o konfiskatę mienia w ciągu dwóch lat od wydania wyroku w pierwszej instancji.

Co powinieneś sprawdzić jako firma lub dyrektor?

• Sprawdź, czy dochodzenie dotyczy spółki, jej dyrektorów czy obu podmiotów, a także czy ich interesy nie są sprzeczne.
• Przeanalizuj swoje procedury Wwft: należytą staranność wobec klienta, raporty o nietypowych transakcjach i prowadzenie dokumentacji.
• Zabezpieczaj dokumenty i komunikację zamiast je porządkować.
• Przeprowadzając wewnętrzne dochodzenie, pamiętaj o ochronie tajemnicy zawodowej.
• Zanim wyrazisz zgodę na ugodę lub karę pieniężną, oceń wpływ jej skutków na licencje i relacje bankowe.

Co możemy dla Ciebie zrobić w ramach dochodzenia w sprawie prania pieniędzy?

Nasi adwokaci specjalizujący się w prawie karnym bronią osób fizycznych i firm od pierwszego przesłuchania przez policję aż do rozprawy sądowej.

• Przygotowujemy Cię do przesłuchania przez policję i uczestniczymy w nim zgodnie z artykułem 28d Sv.
• Analizujemy plik i sprawdzamy, czy podejrzenia z kroku drugiego są słuszne.
• Opieramy swoje wyjaśnienia na dokumentach i zwracamy się do sędziego śledczego o podjęcie kroków dochodzeniowych.
• Składamy skargę na zajęcie w trybie art. 552a Sv.
• Kwestionujemy obliczenie konfiskaty na podstawie artykułu 36e Sr.
• Oceniamy proponowany wyrok karny lub ugodę przed jej zaakceptowaniem.

Przeczytaj także nasz artykuł na temat tego, co zrobić, jeśli podejrzewasz pranie pieniędzy.

Podsumowanie

• Pranie pieniędzy jest przestępstwem określonym w artykułach 420bis do 420quater.1 Sr, a maksymalna kara pozbawienia wolności wynosi od trzech miesięcy do ośmiu lat.
• Oskarżenie nie musi udowadniać popełnienia konkretnego przestępstwa podstawowego, lecz musi przejść przez szereg testów.
• Masz prawo zachować milczenie, ale w przypadku prania pieniędzy konkretne, weryfikowalne wyjaśnienie może okazać się decydujące.
• Zajęcie i konfiskata toczą się równolegle ze sprawą karną i wymagają osobnej obrony.

PYTANIA I ODPOWIEDZI