Pranie pieniędzy i nietypowe transakcje: różnice w prawie holenderskim

Pranie pieniędzy i nietypowe transakcje to dwa różne pojęcia w prawie holenderskim, a różnica nie dotyczy stopnia. Pranie pieniędzy jest przestępstwem na mocy artykułów 420bis i następnych Wetboek van Strafrecht (Kodeksu karnego): ukrywanie lub maskowanie pochodzenia majątku pochodzącego z przestępstwa lub nabywanie, posiadanie, przekazywanie lub zamiana takiego majątku ze świadomością jego pochodzenia. Nietypowa transakcja to pojęcie nadzorcze z Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terroriste (Wwft), ustawy o zapobieganiu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu: transakcja, którą instytucja musi zgłosić do FIU-Nederland, ponieważ spełnia obiektywne kryteria lub ponieważ, w profesjonalnej ocenie tej instytucji, może być powiązana z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu. Zgłoszenie nietypowej transakcji nie stanowi oskarżenia, a zgłoszenie nie jest przestępstwem.

Pranie pieniędzy jako przestępstwo

Witwassen jest zdefiniowany w Kodeksie karnym, a nie w Ustawie o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy (WWFT). To jest najważniejsza rzecz, którą należy zrozumieć w tym temacie, ponieważ te dwa akty prawne mają różne cele, różnych adresatów i różne konsekwencje. Ustawa o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy ma charakter prewencyjny i administracyjny; Kodeks karny ma charakter represyjny. Instytucja może naruszyć WWFT bez prania pieniędzy, a osoba może prać pieniądze bez naruszenia WWFT przez żadną instytucję.

Przestępstwo składa się z dwóch elementów. Musi istnieć mienie, które pochodzi, bezpośrednio lub pośrednio, z przestępstwa, a osoba, której dotyczy zarzut, musi ukryć lub zamaskować jego pochodzenie albo nabyć, posiadać, przekazać, zamienić lub wykorzystać je, wiedząc o tym pochodzeniu. Nie jest konieczne udowodnienie, z którego konkretnego przestępstwa pochodzą pieniądze; wystarczy, że mienie pochodzi wyłącznie z przestępstwa. Nie ma również znaczenia, czy przestępstwo zostało popełnione w Holandii, czy za granicą, przez oskarżonego, czy przez kogoś innego. To właśnie ten szeroki zakres zarzutów sprawia, że ​​zarzut prania pieniędzy tak często stanowi dodatek do innego postępowania karnego.

Prawo holenderskie klasyfikuje przestępstwo, a klasyfikacja ta determinuje maksymalny wyrok:

• przestępstwo podstawowe, art. 420bis: kara pozbawienia wolności do lat sześciu lub grzywna piątej kategorii;
• notoryczne pranie pieniędzy, art. 420ter: maksymalnie osiem lat;
• zawinione pranie pieniędzy, art. 420quater, w przypadku gdy osoba powinna była racjonalnie podejrzewać pochodzenie przestępstwa, zamiast o nim wiedzieć: maksymalnie dwa lata;
• proste pranie pieniędzy, art. 420bis.1, który obejmuje samo nabycie lub posiadanie dochodów z popełnionego przez siebie przestępstwa, bez żadnego aktu ukrycia: maksymalnie sześć miesięcy, z krótszym wariantem w przypadku przestępstwa zawinionego.

Umyślność jest kluczowa. W przypadku przestępstwa podstawowego oskarżyciel musi udowodnić wiedzę, a zamiar warunkowy wystarcza: świadome zaakceptowanie znacznego prawdopodobieństwa, że ​​pieniądze pochodzą z przestępstwa, wystarcza. W przypadku wariantu zawinionego wystarczy zaniedbanie, dlatego narażeni są na niebezpieczeństwo profesjonaliści, którzy odwracają wzrok od oczywistego problemu. Wyrokowi skazującemu często towarzyszy konfiskata korzyści majątkowej w odrębnym postępowaniu, a w przypadku przedsiębiorstwa może on skutkować zakazem wykonywania zawodu. Związek między przestępstwem a wyrokiem karnym został szczegółowo opisany w naszym przewodniku po karach za pranie pieniędzy , a szerszy kontekst w naszym przewodniku po rozpoznawaniu i zwalczaniu prania pieniędzy.

Oto dwie praktyczne uwagi. Po pierwsze, trzy klasyczne fazy prania pieniędzy – umieszczenie, warstwowanie i integracja – stanowią opis sposobu działania, a nie test prawny; sąd stosuje elementy ustawowe, a nie model. Po drugie, pranie pieniędzy nie ogranicza się do przestępczości zorganizowanej. Niewyjaśnione środki pieniężne w firmie, pożyczka od krewnego, której nie można namierzyć, faktura za usługi, które nigdy nie zostały wykonane, czy sprzedaż po zawyżonej cenie – wszystko to może trafić do akt, a związek z oszustwem i innymi przestępstwami finansowymi jest bliski.

Cóż to za niezwykła transakcja

Ustawa o WWFT weszła w życie 1 sierpnia 2008 roku i była wielokrotnie nowelizowana w celu wdrożenia kolejnych dyrektyw europejskich. Zobowiązuje ona wyznaczone instytucje do poznania swoich klientów, monitorowania ich transakcji i zgłaszania tych nietypowych. Holandia jest wyjątkiem w Europie pod względem stosowania tego określenia: większość państw członkowskich wymaga zgłaszania podejrzanych transakcji, podczas gdy instytucje holenderskie celowo ustalają niższy próg, a ocenę podejrzeń pozostawiają Jednostce Analityki Finansowej.

Transakcja jest uznawana za nietypową, jeśli spełnia jeden z kryteriów określonych w przepisach prawa. Istnieją dwa rodzaje takich kryteriów i każda instytucja sprawozdawcza musi stosować oba.

Obiektywne wskaźniki to sztywne reguły, które nie pozostawiają swobody decyzyjnej. Są one określone dla każdej kategorii instytucji w załączniku do ustawy o świadczeniu usług finansowych (Uitvoeringsbesluit Wwft) z 2018 r. i obejmują transakcje gotówkowe przekraczające próg obowiązujący w danej kategorii, transakcje z udziałem osób lub podmiotów mających siedzibę w państwie uznanym za państwo wysokiego ryzyka, transakcje zgłoszone już policji lub prokuraturze w związku z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu oraz przelewy pieniężne przekraczające ustaloną kwotę. Jeśli wskaźnik jest spełniony, transakcja musi zostać zgłoszona, nawet jeśli instytucja jest przekonana o istnieniu całkowicie uzasadnionego wyjaśnienia.

Wskaźnik subiektywny to pojedynczy, otwarty standard: transakcja musi zostać zgłoszona, jeśli instytucja ma powody, by sądzić, że może być powiązana z praniem pieniędzy lub finansowaniem terroryzmu. To właśnie tutaj działa profesjonalna ocena, która jest celowo szeroka. Typowe sygnały to transakcja bez wyraźnego celu ekonomicznego lub prawnego, kwota lub schemat niezgodny z profilem klienta, struktura bardziej złożona niż uzasadnia to działalność, płatności podzielone tuż poniżej progu, niewyjaśniona pilność lub tajność, niechęć do dostarczenia standardowej dokumentacji lub nagła zmiana w sposobie korzystania z konta. Odmowa wyjaśnienia źródła pochodzenia środków przez klienta jest sama w sobie sygnałem, jak opisano w powiązanym kontekście w naszym poradniku rozpoznawania oszustw .

Dwie konsekwencje takiego podejścia są często źle rozumiane. Nietypowa transakcja nie jest oskarżeniem i nie oznacza, że ​​klient zrobił coś złego; zdecydowana większość zgłoszeń nigdy do niczego nie prowadzi. Zamierzona transakcja, która nigdy nie dochodzi do skutku, również musi zostać zgłoszona, jeśli spełnia kryteria, co ma znaczenie dla doradców, których klienci wycofują się po rozpoczęciu zadawania pytań.

Od nietypowego do podejrzanego: jak działa łańcuch

Raporty trafiają do FIU-Nederland, niezależnego organu, a nie policji. FIU otrzymuje, wzbogaca i analizuje raporty, porównując je z własnymi bazami danych i innymi źródłami, i tylko ona może uznać zgłoszoną transakcję za podejrzaną. Po otrzymaniu zgłoszenia transakcja jest umieszczana w rejestrze dostępnym dla służb śledczych i prokuratorskich i może stać się punktem wyjścia dochodzenia karnego. Liczba zgłoszeń jest znaczna: instytucje składają ponad milion raportów o nietypowych transakcjach rocznie, z których tylko ułamek zostaje uznany za podejrzany, a FIU publikuje te dane w swoim raporcie rocznym.

Ta dwuetapowa konstrukcja stanowi sedno systemu. Instytucja zgłaszająca nie jest proszona o ustalenie, czy popełniono przestępstwo, lecz o jego zgłoszenie i złożenie raportu. Jednostka analityki finansowej dokonuje oceny, a Openbaar Ministerie (Prokuratura) decyduje o wszczęciu postępowania karnego. Od zgłoszenia do postawienia zarzutów karnych dzieli zatem kilka kroków, a klient, który dowiaduje się o złożeniu raportu, nie jest podejrzanym z samego tego faktu.

Prawo chroni instytucję, która dokonuje zgłoszenia. Dane przekazane w dobrej wierze w zgłoszeniu nie mogą zostać wykorzystane przeciwko instytucji zgłaszającej w dochodzeniu karnym w sprawie prania pieniędzy, a instytucja i jej pracownicy nie ponoszą odpowiedzialności za szkody poniesione przez klienta w wyniku zgłoszenia dokonanego w dobrej wierze. Ochronie nie podlega milczenie: instytucja, która decyduje się nie zgłaszać, ponieważ woli uniknąć utraty klienta, ponosi pełne ryzyko. Zakaz informowania o zgłoszeniu oznacza również, że nie wolno informować klienta ani osób trzecich o zgłoszeniu lub o ewentualnym wszczęciu dochodzenia. Zakaz ten ma charakter bezwzględny i stwarza doradcom realne trudności, dlatego moment na zasięgnięcie porady przypada przed zgłoszeniem, a nie po tym, jak klient zada pytanie na jego temat.

Kto musi przestrzegać Wwft

WWFT obejmuje listę instytucji, która jest dłuższa, niż większość firm się spodziewa. Obejmuje banki, instytucje płatnicze, instytucje pieniądza elektronicznego, ubezpieczycieli, firmy inwestycyjne i zarządzających funduszami, kantory wymiany walut i dostawców usług kryptowalutowych oraz biura powiernicze , które dodatkowo podlegają własnym przepisom o nadzorze. Obejmuje również szereg zawodów niefinansowych: notariuszy, księgowych, doradców podatkowych, pracowników biur administracyjnych, pośredników w obrocie nieruchomościami i rzeczoznawców majątkowych, osoby handlujące towarami o dużej wartości, przyjmujące płatności gotówkowe w wysokości dziesięciu tysięcy euro lub więcej, oraz podmioty świadczące usługi związane z miejscem zamieszkania.

Prawnicy również są objęci, ale tylko częściowo, a wyjątek ma znaczenie. Adwokat podlega przepisom ustawy WWFT, gdy doradza lub pomaga w określonych transakcjach, takich jak zakup i sprzedaż nieruchomości lub przedsiębiorstwa, zarządzanie pieniędzmi i papierami wartościowymi, zakładanie lub zarządzanie spółkami lub tworzenie struktur. Adwokat nie podlega przepisom ustawy WWFT, gdy ustala pozycję prawną klienta lub działa w związku z postępowaniem, w tym doradza w sprawie jego wszczęcia lub uniknięcia. To wyłączenie chroni tajemnicę zawodową prawników i dlatego to organy zawodowe, a nie organy nadzoru finansowego, monitorują przestrzeganie przepisów przez zawody prawnicze. Nasz przegląd zawodów prawniczych w Holandii określa, kto się czym zajmuje.

Nadzór jest odpowiednio podzielony. De Nederlandsche Bank nadzoruje banki, instytucje płatnicze, ubezpieczycieli, urzędy powiernicze i dostawców usług kryptowalutowych; Autoriteit Financiele Markten nadzoruje firmy inwestycyjne i zarządzających funduszami; Bureau Financieel Toezicht nadzoruje notariuszy, księgowych i doradców podatkowych; Bureau Toezicht Wwft, część administracji podatkowej, nadzoruje pośredników w obrocie nieruchomościami, rzeczoznawców i przedsiębiorców handlowych; a lokalne izby adwokackie nadzorują prawników. Każdy organ nadzoru posiada własne instrumenty egzekwowania prawa i publikuje wytyczne, których przestrzegania oczekuje się od swojego sektora. Jeśli nie masz pewności, do której kategorii się zaliczasz, odpowiedź determinuje wszystko inne i jest to pierwsza rzecz, którą ustali prawnik specjalizujący się w compliance .

Czego właściwie wymaga Wwft

Zobowiązania tworzą raczej cykl niż listę kontrolną i opierają się na ryzyku: zakres podejmowanych działań musi być proporcjonalny do zidentyfikowanego ryzyka, a ponadto musisz być w stanie wykazać, w jaki sposób dokonałeś tej oceny.

Zaczyna się od udokumentowanej oceny ryzyka Twojej własnej firmy, obejmującej typy klientów, produkty i usługi, kanały dostaw i kraje, a także wynikające z niej wewnętrzne polityki, procedury i szkolenia. Następnie następuje badanie klienta, tzw. cliëntenonderzoek, które musi zostać przeprowadzone przed nawiązaniem relacji biznesowej lub przeprowadzeniem transakcji. Ustalasz i weryfikujesz tożsamość klienta i osób działających w jego imieniu, a także ustalasz i podejmujesz uzasadnione kroki w celu weryfikacji tożsamości ostatecznego beneficjenta rzeczywistego, czyli osoby fizycznej, która ostatecznie jest właścicielem lub kontroluje podmiot, co w przypadku spółki zazwyczaj oznacza udział przekraczający dwadzieścia pięć procent akcji lub praw głosu, bądź kontrolę w inny sposób. Określasz cel i zamierzony charakter relacji, a w stosownych przypadkach źródło funduszy. Nasza notatka na temat badań due diligence oraz nasz przewodnik po holenderskim prawie korporacyjnym wyjaśniają, jak zazwyczaj dokumentuje się łańcuch własności spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (BV).

Wzmocnione środki mają zastosowanie w sytuacjach podwyższonego ryzyka, w tym w przypadku osób zajmujących eksponowane stanowiska polityczne, złożonych lub wyjątkowo dużych transakcji bez oczywistego celu ekonomicznego, klientów lub funduszy powiązanych z państwem trzecim wysokiego ryzyka oraz relacji realizowanych wyłącznie na odległość. Uproszczone środki są dozwolone, gdy ryzyko jest wyraźnie niskie, ale nigdy nie można ich w ogóle zastosować. W przypadku braku możliwości dokończenia dochodzenia w sprawie klienta, zasada jest sztywna: nie można nawiązać ani kontynuować relacji, nie można przeprowadzić transakcji i należy rozważyć, czy sytuacja musi zostać zgłoszona. Dla firm z siedzibą za granicą jest to częste źródło tarć, co ilustruje nasza notatka na temat pułapek dla firm zagranicznych.

Relacja musi być monitorowana przez cały okres jej trwania, aby transakcje były weryfikowane pod kątem posiadanej wiedzy o kliencie, a dokumentacja musi być aktualizowana. Zapisy dotyczące dochodzenia w sprawie klienta i transakcji muszą być przechowywane przez pięć lat, licząc od zakończenia relacji lub wykonania transakcji. W przypadku spełnienia warunku, transakcja musi zostać niezwłocznie zgłoszona do FIU-Nederland.

Jak sporządza się raport

Raportowanie odbywa się za pośrednictwem portalu goAML, jednostki analityki finansowej (FIU). Instytucja rejestruje się raz, wyznacza osoby upoważnione do składania raportów, a następnie przesyła je elektronicznie. Raport identyfikuje klienta i beneficjenta rzeczywistego, opisuje transakcję, jej kwotę, moment jej wystąpienia oraz rachunki lub instrumenty finansowe, których dotyczy, a także, co najważniejsze, podaje powód, dla którego transakcja została uznana za nietypową. Ten ostatni element sprawia, że ​​raport jest użyteczny; raport, który informuje jedynie o dużej kwocie, nie wnosi nic do analizy.

Terminowość jest częścią tego obowiązku. Prawo wymaga, aby zgłoszenie zostało złożone niezwłocznie po ujawnieniu nietypowego charakteru transakcji, a organy nadzoru traktują opóźnienie strukturalne jako samo w sobie naruszenie. Zachowaj dokumentację źródłową, zapisz, co i kiedy zostało zgłoszone, a także zachowaj wewnętrzną ocenę, która doprowadziła do decyzji, w tym przypadki, w których zdecydowałeś się nie zgłaszać. Te akta stanowią dowód na to, że system działa, a organ nadzoru będzie o nie prosił. Należy również pamiętać, że zgłoszenie do jednostki analityki finansowej (FIU) to nie to samo, co zgłoszenie na policję : to dwa różne działania, z różnymi adresatami i różnymi konsekwencjami.

Co się stanie, jeśli nie zastosujesz się do tych zasad?

Nieprzestrzeganie zasad Wwft jest egzekwowane na dwóch torach, które mogą być używane sekwencyjnie lub równolegle.

Pierwszy z nich ma charakter administracyjny. Właściwy organ nadzoru może wydawać polecenia, nakładać nakaz podlegający karze pieniężnej, nakładać grzywnę administracyjną, a w poważnych przypadkach publikować decyzję. Maksymalna grzywna jest zgodna z systemem kategorii określonym w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (WWFT) i jest wyrażona jako stała kwota maksymalna, dwukrotność uzyskanej korzyści lub procent obrotu, w zależności od tego, która kwota jest wyższa. Najwyższy próg zarezerwowany jest dla poważnych, zawinionych i powtarzających się naruszeń popełnianych przez duże instytucje. Publikacja często wyrządza większą szkodę niż grzywna.

Drugim jest przestępstwo. Naruszenia podstawowych obowiązków WWFT stanowią przestępstwa gospodarcze w rozumieniu ustawy o przestępstwach gospodarczych (Wet op de economische delicten) i dlatego mogą być ścigane zarówno przeciwko podmiotowi, jak i przeciwko osobom fizycznym, które wydały polecenia lub sprawowały faktyczną kontrolę. Prokuratura zawarła ugody o znacznej wysokości z instytucjami finansowymi w związku z uchybieniami strukturalnymi w zakresie dochodzenia klientów i monitorowania transakcji, i jasno dała do zrozumienia, że ​​poszczególni dyrektorzy i inspektorzy ds. zgodności podlegają tym środkom. W przypadku gdy instytucja nie tylko nie zgłosiła sprawy, ale aktywnie w niej pomogła, zarzut przechodzi z przestępstwa WWFT na samo pranie pieniędzy, z maksymalnymi kwalifikacjami opisanymi powyżej. Dyrektorzy powinni mieć świadomość, że jest to jeden z obszarów, w którym odpowiedzialność osobista dyrektorów nie jest teoretyczna.

Obok obu tych ścieżek idą konsekwencje zawodowe. Notariusze, księgowi, doradcy podatkowi i prawnicy podlegają postępowaniu dyscyplinarnemu przed własnymi trybunałami, które może skutkować zawieszeniem lub skreśleniem z listy. W przypadku instytucji regulowanych istnieją konsekwencje nadzorcze, które trwają dłużej niż grzywna: zaostrzony system nadzoru, warunki licencji lub ponowna ocena kompetencji i rzetelności dyrektorów. Sprawa, która zaczyna się od nakazu zapłaty kary, może skończyć się problemem z licencją.

Jeśli jesteś przedmiotem dochodzenia, obowiązują standardowe zasady holenderskiego postępowania karnego : prawo do milczenia, prawo do konsultacji z prawnikiem przed i w trakcie przesłuchania oraz prawo do wglądu w akta sprawy. Postępowanie w przypadku podejrzenia popełnienia przestępstwa jest określone osobno i to samo dotyczy przebiegu postępowania karnego w Holandii . Nie należy odtwarzać akt sprawy po fakcie ani omawiać akt z klientem, którego transakcja została zgłoszona; oba te elementy przekształcają obrończe stanowisko w nowe przestępstwo.

Gdzie najczęściej dochodzi do nietypowych transakcji

Na dużą część holenderskich raportów składają się cztery ustawienia. Ich znajomość pozwala zarówno instytucjom, jak i ich klientom uniknąć niepotrzebnych problemów.

Pierwszym z nich jest nieruchomość. Zakup sfinansowany pieniędzmi, których pochodzenie nie jest udokumentowane, cena znacznie odbiegająca od ceny rynkowej, szybka odsprzedaż lub zakup za pośrednictwem sieci podmiotów – wszystkie te czynniki przyciągają uwagę, a notariusz, który podpisuje akt, ma niezależny obowiązek zbadania sprawy i sporządzenia raportu. Drugim czynnikiem jest gotówka. Firmy intensywnie wykorzystujące gotówkę, takie jak hotelarstwo, sprzedaż samochodów, handel hurtowy i budownictwo, mogą działać całkowicie legalnie i nadal generować raporty, po prostu dlatego, że spełnione są obiektywne wskaźniki; rozwiązaniem jest udokumentowana administracja gotówką, która wyjaśnia obroty, a nie spór z bankiem.

Trzecim czynnikiem są struktury korporacyjne. Nowo zarejestrowane podmioty bez działalności gospodarczej, beneficjent rzeczywisty, którego trudno zidentyfikować, pożyczki między podmiotami powiązanymi bez dokumentacji lub fakturowanie, które nie odpowiada żadnemu świadczeniu, to klasyczne subiektywne wskaźniki. Czwartym czynnikiem są kryptowaluty i transgraniczne przepływy płatności, gdzie pochodzenie środków jest często naprawdę trudne do ustalenia, a nadzorca oczekuje raczej większej niż mniejszej ilości dowodów.

W każdym z tych przypadków sprawdza się ta sama obrona: bieżąca dokumentacja źródła pochodzenia środków i celu ekonomicznego transakcji. Klient, który może przedstawić umowę sprzedaży, wyciąg bankowy wskazujący źródło pochodzenia środków i wiarygodne uzasadnienie biznesowe, rzadko ma problem, niezależnie od przesłanek. Klient, który nie jest w stanie tego zrobić, odkryje, że bank zakończył współpracę, do czego ma prawo, a sprawa została już zgłoszona. Nasz kompleksowy poradnik dotyczący prania pieniędzy w Holandii szczegółowo opisuje sygnały, a jeśli zgłoszenie doprowadziło już do pytań ze strony śledczego, nasza uwaga dotycząca obrony przed zarzutem prania pieniędzy wyjaśnia, o co toczy się gra.

Co się zmieni od 2027 roku

Europejskie ramy prawne są zastępowane. Pakiet przeciwdziałania praniu pieniędzy, przyjęty w 2024 r., składa się z rozporządzenia o bezpośrednim zastosowaniu, szóstej dyrektywy oraz rozporządzenia ustanawiającego europejski organ nadzoru. Urząd ds. Przeciwdziałania Praniu Pieniędzy (AMLA) z siedzibą we Frankfurcie rozpoczął działalność w 2025 r. i będzie bezpośrednio nadzorował wybraną grupę instytucji transgranicznych wysokiego ryzyka, a także koordynował działania krajowych organów nadzoru. Rozporządzenie i nowa dyrektywa zaczną obowiązywać od 10 lipca 2027 r., z pewnymi wyjątkami.

Trzy zmiany mają znaczenie dla holenderskiej praktyki. Wiele szczegółowych przepisów zawartych obecnie w Wwft zostanie określonych bezpośrednio w rozporządzeniu, co zmniejsza różnice krajowe i oznacza, że ​​holenderskie wytyczne będą musiały zostać ponownie przeanalizowane w kontekście przepisów europejskich. Zakres regulacji rozszerza się jeszcze bardziej, zwłaszcza w przypadku dostawców usług kryptograficznych, klubów piłkarskich i agentów w grze zawodowej oraz podmiotów handlujących dobrami luksusowymi. Obowiązywać będzie również ogólnounijny limit płatności gotówkowych w ramach działalności handlowej lub gospodarczej, ustalony na dziesięć tysięcy euro, przy czym w przypadku transakcji gotówkowych powyżej niższego progu wymagany będzie dowód tożsamości. Instytucje powinny planować przejście już teraz, a nie w 2027 roku, ponieważ akta klientów niespełniające nowego standardu będą musiały zostać naprawione, a nie tylko utrzymane.

Co to oznacza w praktyce

W przypadku firm lub profesjonalistów objętych ustawą WWFT ryzyko, że nie wykryto przestępcy, jest praktycznie zerowe. Ryzyko polega na tym, że nie można udowodnić, co się zrobiło i dlaczego. Przed podjęciem działań należy sporządzić ocenę ryzyka, zakończyć dochodzenie w sprawie klienta, zapisać powody wyciągniętych wniosków, niezwłocznie zgłosić wystąpienie przesłanek i przechowywać dokumentację przez pięć lat. W przypadku wątpliwości dotyczących transakcji należy je rozwiać na piśmie i w odpowiednim czasie; uzasadniona i udokumentowana decyzja o niezgłoszeniu jest uzasadniona, natomiast ta sama decyzja pozostawiona bez dokumentacji – nie.

Dla klienta, którego transakcja została zgłoszona, istotne jest, aby zgłoszenie nie stanowiło obciążenia. Jeśli pojawią się pytania ze strony banku, przełożonego lub inspektora, odpowiedzią będzie wyjaśnienie źródła i celu środków za pomocą dokumentów, a nie ograniczanie kontaktu. W przypadku gdy pytania przeradzają się w dochodzenie karne, decydujące znaczenie mają holenderskie przepisy karne , a dalsze postępowanie regulują przepisy dotyczące dowodów i procedur.

Law and More Doradza instytucjom w zakresie zgodności z przepisami WWFT, polityki dochodzeń i raportowania klientów, pomaga w dochodzeniach nadzorczych i postępowaniach egzekucyjnych oraz broni firm i osób oskarżonych o pranie pieniędzy. Nasi prawnicy dokonują również rewizji ramy zgodności Zanim zrobi to przełożony. Jeśli otrzymałeś wniosek o informacje, zastanawiasz się, czy transakcja musi zostać zgłoszona, lub jesteś w trakcie dochodzenia, jesteśmy do Twojej dyspozycji, aby wspólnie z Tobą przejrzeć akta sprawy.

Pranie pieniędzy lub nietypowe transakcje?