Procedura mvv i TEV: jak w praktyce wygląda wjazd i pobyt w Holandii

Prawie każdy wniosek złożony spoza Holandii przechodzi przez tę samą bramkę: tymczasowe zezwolenie na pobyt, znane pod niderlandzkim skrótem mvv (machtiging tot voorlopig verblijf), ubiegane w ramach procedury wjazdu i pobytu, czyli TEV (Toegang en Verblijf). W tym artykule wyjaśniono, czym jest mvv, kto go potrzebuje, a kto nie, jak działa procedura TEV i jakie są najczęstsze problemy.

Czym jest i czym nie jest mvv

Wiza mvv to wiza długoterminowa. Jest to naklejka wizowa typu D, umieszczana w paszporcie przez holenderską ambasadę lub konsulat, której celem jest umożliwienie legalnego wjazdu do Holandii w celu osiedlenia się na okres dłuższy niż 90 dni. Służba Imigracyjna i Naturalizacyjna (IND) opisuje ją wprost jako wizę wjazdową przeznaczoną dla osób, które chcą przebywać w Holandii dłużej niż 90 dni.

MVV to nie zezwolenie na pobyt. Samo w sobie nie daje prawa do zamieszkania, pracy ani nauki. Prawo to wynika z zezwolenia na pobyt, które jest przyznawane w tej samej decyzji i wydawane jako plastikowy dokument pobytu po przyjeździe. MVV to klucz otwierający drzwi; zezwolenie na pobyt to dokument, który pozwala na pozostanie w pokoju.

Wiza MVV nie jest również wizą krótkoterminową Schengen. Wiza krótkoterminowa uprawnia do maksymalnie 90 dni w ciągu 180 dni w celach turystycznych, rodzinnych lub biznesowych i nie może być wykorzystana do osiedlenia się. MVV natomiast to wiza wielokrotnego wjazdu, ważna w całej strefie Schengen, co oznacza, że ​​można podróżować do Holandii przez inny kraj strefy Schengen i, dopóki jest ważna, wjeżdżać do niej więcej niż jeden raz.

Zgodnie z ustawą brak ważnego zezwolenia na pobyt stały (mvv) stanowi podstawę odmowy wydania zezwolenia na pobyt stały na czas oznaczony (art. 16 Vreemdelingenwet z 2000 r.). Wyjątki określono w art. 17 Vreemdelingenwet z 2000 r. i rozwinięto w art. 3.71 Vreemdelingenbesluit z 2000 r., który zawiera również klauzulę dotyczącą trudności, umożliwiającą odstąpienie od tego wymogu w przypadku, gdy jego zastosowanie byłoby nieracjonalnie surowe.

Kto potrzebuje filmu "mvv", a kto nie?

Wymagania zależą najpierw od obywatelstwa, a następnie od sytuacji. Poniższa tabela przedstawia główne kategorie.

Poza kwestią obywatelstwa istnieją wyjątki sytuacyjne: posiadacze ważnego holenderskiego zezwolenia na pobyt ubiegający się o zmianę celu pobytu w Holandii, niektórzy nieletni oraz wnioskodawcy objęci klauzulą ​​dotyczącą trudnych warunków. Obywatele Turcji zajmują szczególną pozycję ze względu na postanowienia o zawieszeniu zawarte w Umowie Stowarzyszeniowej EWG-Turcja.

Zwolnienie z obowiązku posiadania zezwolenia na pobyt (mvv) nie oznacza zwolnienia z warunków materialnych. Obywatele USA lub Wielkiej Brytanii nadal muszą w pełni spełnić wymogi dotyczące dochodów, relacji lub zatrudnienia; po prostu ubiegają się o samo zezwolenie na pobyt, bez zezwolenia na pobyt (mvv), i mogą wyjechać do Holandii przed wydaniem decyzji.

Procedura TEV i rola sponsora

TEV to skrót od „ingress and residency” (wjazd i pobyt). Jest to pojedyncza procedura, w ramach której wniosek o mvv i zezwolenie na pobyt składa się z jednego wniosku i jest rozpatrywany w ramach jednej decyzji. To kluczowy punkt strukturalny: nie ubiega się najpierw o mvv, a dopiero później o zezwolenie na pobyt. IND ocenia warunki zezwolenia na pobyt i jeśli są one spełnione, wydaje pozytywną decyzję upoważniającą ambasadę do umieszczenia naklejki mvv.

Wniosek zazwyczaj składa w Holandii sponsor ( referent ), a nie wnioskodawca za granicą. To, kto może pełnić rolę sponsora, zależy od celu pobytu:

• Sprawy rodzinne i partnerskie: Członek rodziny lub partner w Holandii, który musi posiadać obywatelstwo holenderskie lub ważne holenderskie zezwolenie na pobyt. Niektóre rodzaje zezwoleń nie mogą być w ogóle sponsorowane, w tym au pair, wakacje pracownicze, wymiana kulturalna, doświadczenie zawodowe, praca sezonowa, praca na morzu oraz pobyt w ramach Umowy o Handlu i Współpracy między UE a Wielką Brytanią.
• Przypadki pracy: pracodawca, który dla wysoko wykwalifikowany migrant i kilka innych programów musi mieć uznanego sponsora (erkend referent) wpisano do publicznego rejestru IND.
• Badanie: instytucja edukacyjna, która również musi być uznanym sponsorem.

Sponsor, który sam podlega obowiązkowi integracji społecznej, musi co do zasady mieszkać w Holandii przez co najmniej rok na podstawie ważnego zezwolenia na pobyt przed sprowadzeniem partnera, chyba że interesy małoletnich dzieci uzasadniają wyjątek.

W przypadku braku sponsora, wnioskodawca może złożyć wniosek osobiście w ambasadzie lub konsulacie Holandii w kraju zamieszkania lub pochodzenia. W praktyce ta droga jest wolniejsza, ponieważ wniosek trafia do IND w celu oceny.

Kontrast z wnioskiem bez mvv jest oczywisty. Wnioskodawca zwolniony z mvv najpierw udaje się do Holandii i składa wniosek; nie ma etapu ambasady ani okna czasowego na podróż.

Dokumenty, legalizacja i tłumaczenia

Większość opóźnień w sprawach TEV ma charakter dokumentalny, a nie merytoryczny. Zagraniczne dokumenty urzędowe muszą zazwyczaj zostać zalegalizowane, zanim IND lub holenderska gmina je przyjmą. Istnieją trzy możliwości:

• Apostille w przypadku dokumentów pochodzących z państw będących stronami Konwencji haskiej z 1961 r. o apostille: pojedyncze zaświadczenie od właściwego organu w państwie wydającym.
• Pełna legalizacja dla państw niebędących stronami Konwencji: łańcuch przebiegający przez władze państwa wydającego, jego ministerstwo spraw zagranicznych i wreszcie ambasadę holenderską.
• Zwolnienie gdy traktat znosi ten wymóg, w szczególności w przypadku wielu dokumentów publicznych krążących w UE oraz dokumentów z Aruby, Curaçao, Sint Maarten, Bonaire, Saby i Sint Eustatius, które są uznawane w Holandii bez legalizacji.

Dokumenty sporządzone w języku innym niż niderlandzki, francuski, niemiecki lub angielski muszą zostać przetłumaczone na jeden z tych czterech języków, a tłumaczenie to musi zostać wykonane przez tłumacza zaprzysiężonego przed sądem holenderskim.

Dokumenty stanu cywilnego, które sprawiają najwięcej problemów, to akty urodzenia, akty małżeństwa lub partnerstwa oraz zaświadczenia o stanie wolnym lub o braku przeszkód do zawarcia małżeństwa. Powtarzające się problemy: akt urodzenia, który jest najnowszym wyciągiem, a nie pełnym aktem; akt małżeństwa zalegalizowany, ale nigdy nieprzetłumaczony; dokumenty z krajów podlegających dodatkowej weryfikacji, gdzie holenderska placówka dyplomatyczna bada zarówno treść, jak i formę, a sprawa może utknąć w martwym punkcie przez miesiące. To, które kraje są tymi dokumentami, jest określane okresowo, dlatego należy ustalić stanowisko dotyczące danego kraju z holenderską placówką dyplomatyczną, która będzie zajmować się dokumentami, już na samym początku, a nie dopiero wtedy, gdy wniosek się zawiesi. Zacznij gromadzić te dokumenty przed innymi sprawami. Zwykle trwa to dłużej niż sama decyzja IND.

Podstawowy egzamin z integracji obywatelskiej za granicą

W przypadku migracji rodzinnej partner lub członek rodziny za granicą musi zasadniczo zdać podstawowy egzamin z integracji obywatelskiej ( baseexamen inburgering buitenland ), aby móc otrzymać mvv. Wymóg ten i wyjątki od niego określono w artykule 3.71a ustawy Vreemdelingenbesluit 2000.

Egzamin odbywa się w holenderskiej ambasadzie lub konsulacie i składa się z trzech części: czytania, mówienia i wiedzy o społeczeństwie holenderskim, egzaminowanych na poziomie A1 (art. 3.98a Vreemdelingenbesluit 2000). Za każdą część pobierana jest opłata, którą należy uiścić ponownie w przypadku ponownego zdawania części; wysokość opłaty jest ustalana rozporządzeniem ministerialnym i publikowana na stronie internetowej holenderskiej placówki dyplomatycznej, która przeprowadza egzamin. Do każdej części można przystąpić ponownie: nie ma wymogu zdania wszystkich trzech części za jednym razem (art. 3.98d Vreemdelingenbesluit 2000).

Główne wyjątki to:

• obywatele państw członkowskich UE, EOG i Szwajcarii oraz krajów zwolnionych z obowiązku mvv wymienionych powyżej;
• Obywatele Turcji, na podstawie postanowień o zawieszeniu stosowania Umowy stowarzyszeniowej;
• członkowie rodzin wysoko wykwalifikowanych migrantów, posiadacze niebieskiej karty UE, naukowcy, pracownicy przeniesieni wewnątrz przedsiębiorstwa i studenci, ponieważ nie są oni traktowani jako zwykła migracja rodzinna;
• kandydaci posiadający dyplom potwierdzający kwalifikacje w języku niderlandzkim lub równoważne kwalifikacje;
• kandydaci, którzy nie mogą przystąpić do egzaminu ze względów zdrowotnych lub psychologicznych, lub których przygotowanie byłoby niemożliwe pomimo znacznego wysiłku.

Nie zakładaj zwolnienia z obowiązku przedstawienia dowodów. Ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, a błędnie przyjęte zwolnienie skutkuje odmową, a nie prośbą o dalsze informacje.

Okresy decyzyjne, ustawowy termin przedawnienia i opóźnienie

Ustawowy okres rozpatrywania wniosków o zezwolenie na pobyt stały, w tym wniosków o zezwolenie na pobyt stały (TEV), wynosi 90 dni (art. 25 Vreemdelingenwet z 2000 r.). IND często wydaje decyzje szybciej w sprawach o uznane zezwolenie na pobyt, a wolniej w sprawach rodzinnych. Okres ten może zostać prawnie przedłużony, najczęściej w przypadku konieczności przeprowadzenia dalszych badań za granicą lub gdy wnioskodawca zostanie poproszony o dostarczenie brakujących dokumentów. W tym ostatnim przypadku bieg terminu na odpowiedź ulega zawieszeniu, dlatego niekompletny wniosek jest kosztowny, nawet jeśli zostanie ostatecznie uzupełniony.

Jeśli termin upłynie bez podjęcia decyzji, drogą jest wysłanie pisemnego zawiadomienia o zwłoce ( ingebrekestelling ), dając IND kolejne dwa tygodnie na podjęcie decyzji. Jeśli nadal nie podejmie decyzji, można złożyć odwołanie od decyzji o braku decyzji do sądu rejonowego (artykuł 6:12 Algemene wet bestuursrecht), który może nakazać decyzję w określonym terminie i dołączyć karę za jej nieprzestrzeganie. Nie nalicza się dodatkowo administracyjnej kary pieniężnej. Wet herziening regels niet tijdig beslissen in vreemdelingenzaken, obowiązujące od 15 kwietnia 2025 r., zniosło administracyjną karę pieniężną za spóźnione decyzje we wszystkich przypadkach na podstawie Vreemdelingenwet 2000, nie tylko w sprawach azylowych, przywracając jednocześnie odwołanie od decyzji o braku decyzji. Kara nałożona przez sąd jest zatem jedyną pozostałą dźwignią finansową.

Opłaty

Za każdy wniosek pobierana jest opłata ( leges ). Jej wysokość zależy od celu pobytu, a różnice między nimi są znaczne: w kategoriach praca i migracja w celach naukowych pobierana jest znacznie wyższa stawka niż w kategoriach rodzinnych, w przypadku dziecka dołączającego do rodzica – niższa, a w kategoriach rodzina i praca – niższa ze względu na postanowienia o zawieszeniu Umowy Stowarzyszeniowej EWG-Turcja.

Kwoty są ustalane rozporządzeniem ministerialnym, aktualizowanym 1 stycznia każdego roku i publikowanym w pełnej wysokości według celu pobytu na stronie ind.nl. Należy skorzystać z tej tabeli, a nie ze starszej strony, i sprawdzić tam, czy pobierana jest oddzielna opłata za pobyt bez zezwolenia na pobyt. Opłata jest pobierana przy zakwaterowaniu i nie podlega zwrotowi w przypadku odmowy rozpatrzenia wniosku, chyba że wniosek w ogóle nie zostanie rozpatrzony.

Pobieranie mvv, okienka podróżnego i wjazdu

Po zatwierdzeniu wniosku przez IND, IND powiadamia sponsora i instruuje holenderską placówkę dyplomatyczną za granicą. Wnioskodawca umawia się następnie na spotkanie w ambasadzie lub konsulacie wskazanym w decyzji, stawia się osobiście, poddaje się badaniom biometrycznym (zdjęcie twarzy, odciski palców i podpis) i umieszcza naklejkę MVV w paszporcie.

Liczą się dwa terminy. MVV należy odebrać w ciągu trzech miesięcy od pozytywnej decyzji, a sama naklejka MVV daje 90-dniowy okres wjazdu, w którym należy faktycznie wyjechać. Przekroczenie któregokolwiek z terminów oznacza wygaśnięcie zgody, a wniosek i opłatę należy złożyć ponownie.

Paszport musi zachować ważność znacznie dłużej niż wynosi MVV, a jego ważność jest sprawdzana podczas wizyty. Przy wjeździe MVV jest okazywany na zewnętrznej granicy Schengen. Warto wyjaśnić pewną kwestię, która często budzi wątpliwości: unijny system wjazdu/wyjazdu (WEJŚCIA/WYJŚCIA), który stopniowo zaczął działać 12 października 2025 r. i osiągnął pełną funkcjonalność 10 kwietnia 2026 r., nie ma zastosowania do posiadaczy wiz długoterminowych lub zezwoleń na pobyt (art. 2 rozporządzenia (UE) 2017/2226). MVV to wiza długoterminowa, więc wjazd na podstawie takiej wizy nie jest rejestrowany w tym systemie, a formalności graniczne dla przybywającego posiadacza MVV różnią się od tych opisanych dla podróżnych krótkoterminowych.

Po przyjeździe

Dotarcie do mvv to nie koniec procedury. Poniżej znajdują się cztery kroki, które w praktyce następują sekwencyjnie:

• Odbierz dokument pobytu. W liście IND podano, gdzie i kiedy można odebrać plastikową kartę. Dane biometryczne przekazane już w ambasadzie są zazwyczaj ponownie wykorzystywane.
• Zarejestruj się w BRP. Rejestracja w Bazie Danych Osobowych w gminie miejsca zamieszkania jest wymagana dla osób przebywających dłużej niż cztery miesiące. Wymagane jest umówienie się na spotkanie i okazanie dowodu adresu, a zalegalizowane dokumenty stanu cywilnego są ponownie sporządzane w tym miejscu.
• Otrzymaj numer służby obywatelskiej (BSN). Numer BSN jest automatycznie nadawany po rejestracji w BRP. Bez niego nie ma wypłaty wynagrodzenia, ubezpieczenia zdrowotnego, konta bankowego ani podatków.
• Test na gruźlicę. W przypadku gdy obowiązek ten ma zastosowanie, test należy wykonać w gminnej placówce służby zdrowia w ciągu trzech miesięcy od otrzymania pozwolenia na pobyt, korzystając ze skierowania dołączonego do decyzji. Obywatele krajów o niskiej zapadalności są zwolnieni z tego obowiązku. Lista jest ustalana według obywatelstwa w przepisach imigracyjnych i jest aktualizowana w miarę zmian wskaźników zapadalności, dlatego należy zapoznać się z listą zwolnień dołączoną do decyzji i skierowania, a nie z listą dostępną gdzie indziej.

Ubezpieczenie zdrowotne to osobny obowiązek, który ma swój własny termin ważności i jest egzekwowany niezależnie od prawa imigracyjnego.

Odmowa i środki zaradcze

Ponieważ procedura TEV prowadzi do wydania jednej decyzji, odmowa wydania mvv jest jednoznaczna z odmową wydania zezwolenia na pobyt. Jest to decyzja administracyjna IND, którą można zaskarżyć w zwykłym trybie administracyjnym.

Pierwszym krokiem jest wniesienie sprzeciwu ( bezwaar ) do samego IND, w ustawowym terminie, który w sprawach imigracyjnych wynosi cztery tygodnie (art. 69 Vreemdelingenwet 2000). Sprzeciw musi zawierać uzasadnienie; możliwe jest złożenie go w wyznaczonym terminie, ale uzasadnienie musi zostać złożone w wyznaczonym terminie.

W przypadku oddalenia sprzeciwu, odwołanie przysługuje do sądu rejonowego (art. 8:1 Algemene wet bestuursrecht), a następnie do Wydziału Sądownictwa Administracyjnego Rady Stanu. Wniesienie sprzeciwu lub odwołania nie powoduje automatycznego zawieszenia wykonania decyzji; w przypadku zawieszenia, wymagany jest oddzielny wniosek o zastosowanie środka tymczasowego.

Często lepszą odpowiedzią na odmowę nie jest postępowanie sądowe, lecz nowy, prawidłowo udokumentowany wniosek, szczególnie gdy odmowa wynika z braku dokumentów lub niedoboru dochodów, który można uzupełnić. W przypadku, gdy chodzi o interpretację warunku, wyjątku lub klauzuli o trudnościach, sprzeciw jest właściwym rozwiązaniem.

Najczęstsze błędy praktyczne

• Podróż do Holandii na podstawie wizy krótkoterminowej i złożenie wniosku. W przypadku gdy wymagany jest mvv, sama obecność w kraju nie zwalnia z tego wymogu i wniosek zostaje odrzucony wyłącznie na tej podstawie.
• Zakładając wyjątek. Zwolnienia ze względu na obywatelstwo, status rodzinny na mocy prawa UE i zwolnienia z egzaminu z integracji społecznej na podstawie dyplomu są węższe, niż się wydaje.
• Pozostawienie legalizacji na koniec. Procesy apostille i pełnej legalizacji odbywają się według zagranicznych harmonogramów, których nie da się skrócić w żadnym holenderskim terminie.
• Niedotrzymanie terminu odbioru lub podróży po pozytywnej decyzji, która wymusza ponowne złożenie całego wniosku i jego opłacenie.
• Błędnie zmierzony dochód sponsora. Dochód musi być wystarczający, niezależny i trwały; krótkoterminowe kontrakty, zmienny dochód i samozatrudnienie wymagają starannego udokumentowania, a nie optymistycznej arytmetyki.
• Cisza, gdy IND prosi o dokumenty. Okres odpowiedzi jest krótki, a konsekwencją jego pominięcia jest odmowa, a nie przypomnienie.

Law & More doradza sponsorom, pracodawcom i wnioskodawcom Eindhoven oraz Amsterdam w sprawie wniosków TEV, uznanego sponsorowania oraz sprzeciwów i odwołań od decyzji IND.