Co stanowi spór akcjonariuszy zgodnie z prawem holenderskim
Spór akcjonariuszy to konflikt między akcjonariuszami holenderskiej spółki akcyjnej (bv) lub spółki akcyjnej (nv) dotyczący kontroli, pieniędzy lub kierunku, którego zwykły mechanizm decyzyjny spółki nie jest już w stanie wchłonąć. Prawo nie wymaga wrogości ani złej wiary. Wymaga, aby zwykła droga, czyli głosowanie na walnym zgromadzeniu, przestała przynosić realne rezultaty lub aby jedna ze stron wykorzystywała swoją pozycję w sposób, którego nie można rozsądnie wymagać od pozostałych. Holenderskie prawo spółek opiera się na obowiązku, który łatwo przeoczyć: zgodnie z artykułem 2:8 holenderskiego Kodeksu cywilnego spółka i wszyscy zaangażowani w jej organizację, w tym akcjonariusze, muszą zachowywać się wobec siebie zgodnie ze standardami rozsądku i uczciwości (redelijkheid en billijkheid). Ten obowiązek w niektórych przypadkach przekształca bezwzględne, ale zgodne z prawem wykorzystanie prawa głosu w nadużycie i to na nim ostatecznie opiera się wiele roszczeń akcjonariuszy.
Gdzie zazwyczaj zaczynają się te konflikty
Większość sporów, które obserwujemy, wynika z czterech sytuacji. Pierwsza to strategiczny podział: jedna grupa chce reinwestować i rozwijać działalność, druga chce sprzedać lub spowolnić, a żadna z nich nie jest w stanie zgromadzić głosów, aby wymusić rozwiązanie. Druga to kwestia pieniędzy, zazwyczaj podziału zysku. W spółce z ograniczoną odpowiedzialnością walne zgromadzenie może podjąć decyzję o podziale, ale zarząd musi odmówić zatwierdzenia, jeśli przewiduje, że spółka nie będzie w stanie kontynuować spłaty swoich zobowiązań; ten test podziału zawarty w artykule 2:216 holenderskiego kodeksu cywilnego często staje się polem bitwy między akcjonariuszem, który chce dywidendy, a zarządem, który jej nie zatwierdzi. Trzecia to domniemane niewłaściwe zarządzanie: transakcje z samym sobą, transakcje z podmiotami powiązanymi na warunkach nierynkowych, zatajenie informacji lub zarząd, który skutecznie zaprzestał raportowania akcjonariuszom. Czwarta to naruszenie umowy akcjonariuszy lub statutu, co jest kwestią umowną i organizacyjną, a nie czystym konfliktem interesów, i zazwyczaj ma swoje własne środki zaradcze. Wszystkie cztery sytuacje przecina impas. Dwóch równych udziałowców, którzy nie mogą się już zgodzić, nie może powołać ani odwołać dyrektora, nie może przyjąć rocznego sprawozdania finansowego ani rozwiązać remisu. Sytuacja patowa w firmie jest nie tylko niewygodna, ale i narażona na ryzyko, ponieważ zobowiązania pozostają w toku, a decyzje nie zapadają.Zacznij od umowy wspólników i statutu spółki
Zanim zaczniesz rozważać jakiekolwiek środki prawne, zapoznaj się z dwoma dokumentami, które już regulują stosunki: umową akcjonariuszy (aandeelhoudersovereenkomst) i statutem spółki (statuten). Dobrze sporządzony układ zazwyczaj zawiera mechanizm ukierunkowany dokładnie na Twoją sytuację, a sąd będzie oczekiwał, że z niego skorzystałeś. Statut holenderskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (bv) zazwyczaj zawiera ograniczenie przeniesienia własności (blokkeringsregeling): prawo pierwokupu dla pozostałych akcjonariuszy lub wymóg zatwierdzenia nabywcy przez walne zgromadzenie. Artykuł 2:195 holenderskiego kodeksu cywilnego zezwala na ograniczenie przeniesienia własności w statucie, a także gwarantuje, że akcjonariusz, który rzeczywiście chce się wycofać, nie może być w nieskończoność ograniczony niewykonalnym ograniczeniem. Ta gwarancja ma znaczenie, ponieważ oznacza, że można sprawdzić, czy klauzula przeniesienia własności jest wykorzystywana do uwięzienia, a nie do ochrony.Klauzule stworzone w celu przełamania impasu
W praktyce większość pracy wykonują trzy mechanizmy umowne. Klauzula kupna-sprzedaży lub wyjścia określa, kiedy jeden akcjonariusz musi zaoferować swoje akcje pozostałym, na przykład w przypadku odejścia, długotrwałej niezdolności do pracy, śmierci lub określonego impasu, i zazwyczaj z góry ustala metodę wyceny, aby cena nie stała się przedmiotem kolejnego sporu. Para „drag-along” i „tag-along” zapobiega zablokowaniu sprzedaży spółki przez niewielki udział, jednocześnie chroniąc mniejszościowy udział przed pozostawieniem w tyle nowego, niechcianego przez nich, właściciela większościowego. Trzecim mechanizmem jest klauzula „shotgun”, czasami nazywana rosyjską ruletką. Jeden akcjonariusz ustala cenę za akcję; drugi musi albo sprzedać po tej cenie, albo wykupić oferenta po tej samej cenie. Ponieważ osoba ustalająca cenę nie wie, po której stronie transakcji się znajdzie, mechanizm ten zmusza obie strony do uczciwej oferty. Działa on jednak nieprawidłowo, gdy obaj akcjonariusze mają bardzo różny dostęp do finansowania, ponieważ bogatsza strona może ustalić cenę, której druga strona nie może dorównać. Warto przemyśleć tę asymetrię na etapie sporządzania klauzuli, a nie w momencie jej uruchomienia. Umowa akcjonariuszy wiąże strony jako kontrakt. Sama w sobie nie unieważnia statutu ani nie wiąże samej spółki, chyba że jest ona jej stroną. W przypadku sprzeczności między tymi dwoma dokumentami należy spodziewać się sporów i oczekiwać, że statut będzie rozstrzygał kwestie organizacyjne spółki. Uzgodnienie tych dwóch dokumentów, gdy relacje są jeszcze dobre, jest znacznie tańsze niż późniejsze rozstrzyganie sporu.Rozwiązywanie sporów w sposób prywatny: negocjacje, mediacje i arbitraż
Negocjacje i mediacje nie są łatwymi opcjami; to drogi, które zachowują wartość, poufność i kontrolę nad wynikiem. Postępowania ustawowe są publiczne, trwają miesiące, a nie tygodnie, a decyzja trafia do sądu. Jeśli relacje biznesowe mają jakąkolwiek przyszłość lub jeśli firma jest zależna od klientów, pożyczkodawców lub licencji, które mogłyby negatywnie zareagować na publiczną kłótnię, ugoda prywatna jest zazwyczaj korzystniejszym rozwiązaniem z punktu widzenia biznesowego.
Przepisy dotyczące sporów ustawowych po Wagevoe
Przepisy dotyczące rozstrzygania sporów (geschillenregeling) zawarte w Księdze 2 holenderskiego Kodeksu cywilnego dają akcjonariuszom dwa rodzaje roszczeń: wymuszenie odejścia akcjonariusza i wymuszenie odejścia na własną rękę. Od 1 stycznia 2025 r. oba rodzaje roszczeń podlegają przepisom Wagevoe, ustawy zmieniającej przepisy dotyczące rozstrzygania sporów i doprecyzowującej wymogi dopuszczalności postępowania wyjaśniającego, a zmiana ta ma charakter nie tylko kosmetyczny. Zmieniły się trzy rzeczy. Postępowanie nie jest już wszczynane w drodze wezwania (dagvaarding) do sądu rejonowego, lecz w drodze wniosku (verzoekschrift) bezpośrednio do Izby Przedsiębiorców. Izba Przedsiębiorców rozpatruje obecnie te sprawy jako pierwszy i jedyny sąd orzekający w sprawach faktycznych, więc nie przysługuje odwołanie merytoryczne; pozostaje jedynie skarga kasacyjna do Hoge Raad (Sądu Najwyższego) w kwestiach prawnych. Powiązane roszczenia, w tym pozew wzajemny drugiej strony i roszczenie o odszkodowanie wynikające z tego samego zachowania, mogą być rozpatrywane w ramach tego samego postępowania, dzięki czemu jedno orzeczenie rozstrzyga sprawę, a nie trzy oddzielne sprawy prowadzone równolegle. Praktycznym efektem jest szybkość i ostateczność. Stara metoda regularnie trwała latami, ponieważ przegrany mógł odwołać się do Izby Przedsiębiorstw, a następnie do Sądu Najwyższego, a w tym czasie firma często była już nieodwracalnie uszkodzona. Nowa metoda eliminuje cały ten problem. Wadą jest to, że masz jedną szansę przed jednym wyspecjalizowanym sądem, co podnosi premię za prawidłowe przygotowanie akt za pierwszym razem.
Zmuszanie akcjonariusza do wyjścia: uitstoting
Zgodnie z artykułem 2:336 holenderskiego Kodeksu Cywilnego, jeden lub więcej akcjonariuszy, którzy samodzielnie lub łącznie posiadają co najmniej jedną trzecią kapitału zakładowego, może zwrócić się do Izby Przedsiębiorstw o nakazanie współakcjonariuszowi przeniesienia swoich akcji. Kryterium jest to, że akcjonariusz swoim postępowaniem szkodzi interesom spółki w takim stopniu, że dalsze utrzymywanie jego udziałów nie może być racjonalnie tolerowane. Wagevoe zniosło wymóg zdolności (hoedanigheidseis), który wcześniej paraliżował to roszczenie. Do 2025 roku liczyło się tylko postępowanie akcjonariusza, co oznaczało, że członek zarządu, który doprowadził spółkę do ruiny, ale głosował beznamiętnie na walnym zgromadzeniu, był praktycznie poza zasięgiem. Obecnie liczy się postępowanie w dowolnym charakterze: członka zarządu, konkurenta lub osoby prywatnej, pod warunkiem, że poważnie szkodzi interesom spółki. To najważniejsza poprawa dla większościowych akcjonariuszy w konfrontacji ze współwłaścicielem, który szkodzi firmie z innego miejsca. Izba Przedsiębiorstw chce zobaczyć udokumentowany i odrzucony schemat. Strukturalne utrudnianie podejmowania decyzji, których potrzebuje firma, przekazywanie informacji poufnych konkurencji, działalność konkurencyjna naruszająca zakaz konkurencji, uporczywa odmowa współpracy w zakresie finansowania, bez którego firma nie może się obejść: to są fakty, które mogą stanowić podstawę do roszczenia. Pojedyncze, burzliwe walne zgromadzenie nie.Zmuszanie się do wyjścia: uittreding
Artykuł 2:343 holenderskiego Kodeksu Cywilnego stanowi inaczej. Akcjonariusz, którego prawa lub interesy zostały naruszone przez postępowanie jednego lub kilku współakcjonariuszy do tego stopnia, że dalsze posiadanie udziałów nie może być już od niego racjonalnie wymagane, może zwrócić się do Izby Handlowej o nakazanie tym współakcjonariuszom przejęcia ich udziałów. Nie ma minimalnego udziału w tym roszczeniu, co czyni je głównym środkiem zaradczym dla akcjonariusza mniejszościowego, który jest wypychany w istocie, pozostając jednocześnie w rejestrze. Sytuacje, w których dochodzi do takiego roszczenia, mają zazwyczaj następujący przebieg: mniejszość jest strukturalnie wykluczona z dostępu do informacji i podejmowania decyzji, zyski są systematycznie odprowadzane ze spółki poprzez opłaty za zarządzanie lub umowy z podmiotami powiązanymi, lub większość prowadzi działalność z korzyścią dla swoich innych interesów. Roszczenie to nie jest jednak środkiem zaradczym na rozczarowanie strategią ani na politykę dywidendową, której mniejszość nie akceptuje, ale którą zarząd może uzasadnić. Artykuł 2:343 pozwala również na podwyższenie ceny w przypadku, gdy postępowanie pozostałych akcjonariuszy obniżyło wartość akcji. Ta korekta ma znaczenie: bez niej większość mogłaby najpierw zdewaluować spółkę, a następnie tanio wykupić udziały mniejszości, opierając się na szkodach, jakie sama wyrządziła.Jak wyceniane są akcje
W żadnym z roszczeń nie rozstrzyga się najpierw na podstawie ceny, a dopiero potem na podstawie zasady. Izba Handlowa najpierw orzeka, czy przeniesienie musi nastąpić; dopiero potem następuje wycena. Z reguły sąd wyznacza jednego lub kilku niezależnych biegłych do sporządzenia raportu o wartości udziałów i ustala cenę na podstawie tego raportu, choć może ustalić samą cenę, jeśli dokumentacja zawiera już wystarczające informacje. Zazwyczaj stosuje się metodę wyceny uzgodnioną w umowie wspólników lub statucie, co stanowi mocny argument za jej wcześniejszym uzgodnieniem. Wycena to obszar, w którym znajduje się większość pieniędzy i który zajmuje większość czasu. Dyskonto mniejszościowe, traktowanie pożyczek akcjonariuszy, wartość firmy w przedsiębiorstwie, która jest osobiście zależna od ustępującego akcjonariusza, a także data odniesienia użyta do wyceny – wszystkie te kwestie są rzeczywiście dyskusyjne. Przystąpienie do tego postępowania bez właściwie uzasadnionej wyceny jest najczęstszym i najkosztowniejszym błędem.Wyciskanie dziewięćdziesięciu pięciu procent
Wykup niewielkiej, pozostałej mniejszości jest odrębną procedurą i nie należy go mylić z uitstoting. Zgodnie z artykułami 2:92a i 2:201a holenderskiego Kodeksu Cywilnego, akcjonariusz posiadający co najmniej dziewięćdziesiąt pięć procent kapitału zakładowego spółki akcyjnej (nv) lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (bv) może wszcząć postępowanie przed Izbą Przedsiębiorców, aby zmusić pozostałych akcjonariuszy do przeniesienia ich akcji. Nie jest wymagane żadne przewinienie: podstawą jest jedynie wielkość posiadanych akcji. Sąd odrzuci roszczenie w ściśle określonych okolicznościach, na przykład gdy akcjonariusz mniejszościowy poniósłby poważną stratę materialną lub posiada akcje dające szczególne prawo kontroli nad spółką. Również w tym przypadku cena jest ustalana na podstawie wyceny biegłego.Postępowanie śledcze przed Izbą Przedsiębiorstw
Postępowanie wyjaśniające (enquete) jest najsilniejszym instrumentem holenderskiego prawa spółek i odpowiada na inne pytanie niż w przypadku przepisów dotyczących sporów. Przepisy te określają, kto powinien być właścicielem akcji. Dochodzenie ma na celu sprawdzenie, czy spółka była prawidłowo zarządzana, i daje Izbie Przedsiębiorców prawo do interwencji w spółce w trakcie rozpatrywania tego pytania.
Kto może złożyć wniosek o dochodzenie
Dostęp jest regulowany przez artykuł 2:346 holenderskiego Kodeksu Cywilnego. W przypadku spółki bv lub nv, która nie jest notowana na giełdzie, wniosek mogą złożyć akcjonariusze lub posiadacze kwitów depozytowych, którzy samodzielnie lub łącznie reprezentują co najmniej dziesięć procent kapitału zakładowego lub akcje o wartości nominalnej co najmniej 225 000 euro. Statut spółki może obniżyć ten próg i warto sprawdzić, czy Twój statut to robi. W przypadku spółki notowanej na giełdzie Wagevoe wprowadziło jedną jasną zasadę: jeden procent kapitału zakładowego lub wartość rynkowa co najmniej dwudziestu milionów euro. Rady zakładowe, sama spółka oraz, ze względu na interes publiczny, Rzecznik Generalny Sądu Najwyższego. Amsterdam Sąd Apelacyjny może również złożyć wniosek. Próg merytoryczny jest określony w artykule 2:350 holenderskiego Kodeksu Cywilnego: Izba Handlowa zarządza dochodzenie, jeśli istnieją uzasadnione podstawy, by wątpić, że przedsiębiorstwo było prawidłowo zarządzane lub że jego sprawy były prawidłowo prowadzone (gegronde redenen om aan een juist beleid of juiste gang van zaken te twijfelen). Jest to niższy próg niż udowodnienie niegospodarności. Udowodnienie niegospodarności (wanbeleid) to drugi etap, rozstrzygany po złożeniu raportu przez śledczego. Jedna z zasad dopuszczalności regularnie zaskakuje wnioskodawców. Zgodnie z artykułem 2:349 holenderskiego Kodeksu Cywilnego należy najpierw przedstawić swoje sprzeciwy zarządowi i radzie nadzorczej oraz dać spółce rozsądny czas na ich rozpatrzenie. Wniosek złożony bez tego kroku lub bez umożliwienia realnej odpowiedzi na pozew ryzykuje uznanie go za niedopuszczalny, zanim w ogóle zostanie rozpatrzony pod względem merytorycznym.Co może nakazać Izba Przedsiębiorstw
Najważniejszą władzą sądu jest skorzystanie z niej przed podjęciem jakichkolwiek działań. Zgodnie z artykułem 2:349a holenderskiego Kodeksu cywilnego, może on zarządzić natychmiastowe środki tymczasowe (onmiddellijke voorzieningen) na każdym etapie postępowania, jeżeli wymaga tego sytuacja spółki lub interes dochodzenia. W praktyce środki te obejmują zawieszenie lub powołanie członka zarządu z głosem decydującym, powołanie niezależnego członka rady nadzorczej, przeniesienie akcji na tymczasowego zarządcę oraz zawieszenie praw głosu z pakietu akcji w celu przełamania impasu. Środki te mają charakter tymczasowy i mają na celu stabilizację spółki, a nie rozstrzygnięcie sporu. To one jednak zmieniają równowagę sił w większości poważnych konfliktów, ponieważ akcjonariusz, który wykorzystywał kontrolę do wydobycia wartości, traci ją w ciągu kilku tygodni, a nie lat. Jeśli raport z dochodzenia wykaże niegospodarność, Izba Handlowa może stwierdzić, że doszło do niegospodarności i nałożyć trwałe środki zgodnie z artykułem 2:356 holenderskiego Kodeksu Cywilnego: zawieszenie lub uchylenie uchwały, odwołanie lub powołanie członków zarządu lub rady nadzorczej, tymczasowe odstępstwo od postanowień statutu, tymczasowe przeniesienie akcji na zarządcę, a w najpoważniejszych przypadkach likwidację spółki. Samo stwierdzenie niegospodarności nie stanowi podstawy do odpowiedzialności osobistej, ale stanowi silny fundament pod późniejsze roszczenie z tytułu odpowiedzialności. Sposób działania tego sądu i to, czego szuka, opisano bardziej szczegółowo w naszym artykule na temat Izba Przedsiębiorczości (Ondernemingskamer).Roszczenia zbiorowe inwestorów
W przypadku, gdy duża grupa inwestorów poniosła tę samą stratę, prawo holenderskie oferuje odrębną drogę: powództwo zbiorowe na podstawie ustawy o dochodzeniu odszkodowań za szkody zbiorowe w powództwie zbiorowym (WAMCA), która weszła w życie 1 stycznia 2020 r. Fundacja lub stowarzyszenie reprezentujące grupę wnosi pozew w imieniu grupy do sądu rejonowego, który wyznacza jednego wyłącznego przedstawiciela grupy i może przyznać odszkodowanie, a nie tylko wydać wyrok deklaratoryjny. Starsze roszczenia nadal rozpatrywane są w ramach wcześniejszego systemu, w którym sąd mógł uznać ugodę za wiążącą dla grupy, ale nie mógł przyznać odszkodowania w samym powództwie zbiorowym. Jest to system stosowany w przypadku roszczeń dotyczących wprowadzających w błąd sprawozdań finansowych lub odpowiedzialności za prospekt emisyjny, a nie w przypadku sporu między dwoma lub trzema właścicielami spółki prywatnej. Warto o tym wiedzieć, ponieważ Holandia jest jedną z niewielu europejskich jurysdykcji z funkcjonującym powództwem zbiorowym opartym na odszkodowaniach, co czyni ją atrakcyjnym miejscem dla inwestorów instytucjonalnych. Dla zamkniętej spółki akcyjnej prawie nigdy nie jest to właściwe narzędzie.Wybór pomiędzy trasami
Wybór nie polega tak naprawdę na byciu rozsądnym czy agresywnym. Chodzi o to, jakiego wyniku oczekujesz i ile czasu ma firma. Decydują o tym cztery czynniki. Pierwszym jest Twój cel. Dążenie do uczciwej ceny za akcje wskazuje na uittreding lub negocjowane wyjście. Chęć usunięcia kogoś wskazuje na uitstoting. Chęć naprawienia sytuacji w samej firmie, z zachowaniem nienaruszonej struktury własnościowej, wskazuje na konieczność wszczęcia dochodzenia. Chęć przetrwania relacji wskazuje na konieczność mediacji. Drugim czynnikiem jest pilność. Jeśli wartość firmy opuszcza ją teraz, jedynym instrumentem, który można szybko interweniować, jest natychmiastowe zastosowanie środka tymczasowego w postępowaniu dochodzeniowym; roszczenie o odszkodowanie po fakcie jest marnym substytutem powstrzymania działania. Trzecim czynnikiem są dowody. Każda droga ustawowa opiera się na udokumentowanym schemacie, a strona dysponująca protokołem, korespondencją i spójną chronologią ma znacznie silniejszą pozycję. Czwartym czynnikiem są koszty i ryzyko. Postępowanie przed Izbą Przedsiębiorców jest jawne, a śledczy w dochodzeniu bada całą firmę, w tym Twoje własne postępowanie.| Trasa | Kto może to zacząć | Co oferuje | Forum |
|---|---|---|---|
| Mediacja lub negocjacje | Każdy akcjonariusz, przy współudziale pozostałych | Umowa ugody, prywatna i dostosowana do indywidualnych potrzeb | Brak; mediator |
| Uitstoting (art. 2:336 DCC) | Akcjonariusze posiadający co najmniej jedną trzecią kapitału zakładowego | Drugiemu akcjonariuszowi nakazano przeniesienie swoich akcji | Izba Przedsiębiorstw |
| Uittreding (art. 2:343 DCC) | Każdy akcjonariusz, którego pozycja stała się nie do utrzymania | Współakcjonariuszom nakazano zakup twoich akcji | Izba Przedsiębiorstw |
| Wyciskanie (art. 2:92a i 2:201a DCC) | Akcjonariusz posiadający co najmniej dziewięćdziesiąt pięć procent | Pełna własność; mniejszość zostaje wykupiona | Izba Przedsiębiorstw |
| Zapytanie (art. 2:345 ev DCC) | Posiadacze spełniający próg określony w art. 2:346 DCC | Śledztwo, środki tymczasowe, zarządzenia naprawcze | Izba Przedsiębiorstw |
Jak długo trwają te postępowania
Nie ma ustawowego harmonogramu, ale poszczególne fazy postępowania mają przewidywalny rytm. Wniosek o natychmiastowe zastosowanie środków tymczasowych w postępowaniu wyjaśniającym jest najszybszym rozwiązaniem w holenderskim prawie spółek: Izba Handlowa może rozpatrzyć wniosek i orzec o środkach tymczasowych w ciągu kilku tygodni, czasami po jednym posiedzeniu, ponieważ celem tego instrumentu jest zapobieżenie szkodzie, gdy fakty są nadal kwestionowane. Dlatego wniosek o dochodzenie złożony w odpowiednim momencie często zmienia wynik negocjacji z dnia na dzień. Wszystko po tym czasie jest wolniejsze. W przypadku nakazu wszczęcia dochodzenia, śledczy potrzebuje miesięcy na zbadanie ksiąg rachunkowych, przesłuchanie osób zaangażowanych w sprawę i sporządzenie raportu, a wielkość i gotowość firmy do współpracy mają na ten okres większy wpływ niż cokolwiek, na co strona może mieć wpływ. Postępowanie w drugiej fazie, w którym Izba Handlowa decyduje, czy doszło do nieprawidłowości i jakie środki trwałe należy zastosować, następuje po sporządzeniu raportu i zwiększa jego długość. Roszczenia w ramach przepisów dotyczących sporów znacznie się skróciły od 1 stycznia 2025 r., ponieważ zniknęła możliwość odwołania, ale nie są one szybkie. Sąd najpierw decyduje, czy akcje muszą zmienić właściciela, a dopiero potem zajmuje się ceną, a wycena biegłego jest zazwyczaj najdłuższym etapem postępowania. Każdy, kto planuje drogę, powinien zaplanować czas na wycenę od samego początku, zamiast traktować ją jako formalność na końcu.Dyrektorzy w konflikcie między akcjonariuszami
W spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością te same osoby często są zarówno akcjonariuszami, jak i członkami zarządu, a te dwie role wiążą się z różnymi obowiązkami. Jako członek zarządu masz obowiązek należytego wykonywania swoich obowiązków zgodnie z artykułem 2:9 holenderskiego Kodeksu Cywilnego i musisz kierować się interesem spółki i powiązanego z nią przedsiębiorstwa, a nie interesem akcjonariusza, który Cię powołał. Głosowanie akcjami we własnym interesie jest zgodne z prawem; kierowanie zarządem w ten sposób nie jest. Przepis o konflikcie interesów dodatkowo to zaostrza. Członek zarządu, który ma bezpośredni lub pośredni interes osobisty, który jest sprzeczny z interesem spółki, nie może brać udziału w obradach i podejmowaniu decyzji w tej sprawie; jeśli w związku z tym zarząd nie jest w stanie podjąć decyzji, decyzja przechodzi na radę nadzorczą, a w przypadku braku takiej możliwości – na walne zgromadzenie. Ignorowanie tego przepisu jest jednym z najczęstszych ustaleń w raportach z dochodzeń i można tego całkowicie uniknąć, dokumentując konflikt i wycofując się z decyzji. Członkowie zarządu, którzy obserwują narastający konflikt interesów, powinni jak najszybciej zasięgnąć własnej opinii. Są oni narażeni na dwa fronty jednocześnie: na firmę ze względu na sposób zarządzania zarządem oraz na akcjonariuszy ze względu na sposób udostępniania informacji. Sporządzony przez nich dokument w trakcie konfliktu będzie później uważnie czytany.Błędy, które kosztowały akcjonariuszy utratę ich sprawy
Cztery błędy powtarzają się na tyle często, że warto je wymienić. Pierwszy to działanie bez papierowego śladu: ustne zgłaszanie sprzeciwów przez miesiące, a następnie odkrywanie, że nic w aktach nie wskazuje na schemat, który sąd powinien dostrzec. Sformułuj swoje obawy na piśmie, skieruj je do zarządu i zachowaj odpowiedzi. Drugi to pominięcie etapu wstępnego sprzeciwu przed złożeniem wniosku o dochodzenie, co sprawia, że mocna sprawa staje się niedopuszczalna. Trzeci to samopomoc: wstrzymywanie się od współpracy, blokowanie płatności, gromadzenie danych firmy lub odmowa podpisania rocznego sprawozdania finansowego jako dźwigni. Izba Handlowa również bada postępowanie wnioskodawcy, a tego rodzaju postępowanie regularnie kosztuje stronę sympatię, a czasem nawet sprawę. Czwarty to traktowanie wyceny jako dodatku. Niezależnie od wybranej drogi, skończy się to kłótnią o cenę, a strona, która przedstawi obrończą wycenę eksperta, stanowi punkt zaczepienia.Co zrobić teraz
Zacznij od dokumentów, a nie od argumentacji. Przeczytaj statut spółki i umowę akcjonariuszy i ustal, jaki mechanizm, próg lub metoda wyceny już Cię dotyczą. Następnie stwórz chronologię: uchwały, protokoły, korespondencję, sprawozdania finansowe, transakcje z podmiotami powiązanymi. Następnie przedstaw swoje zastrzeżenia zarządowi na piśmie, zarówno dlatego, że jest to często wymagane, jak i dlatego, że zmusza drugą stronę do zajęcia stanowiska, z którym możesz się zgodzić. Dopiero wtedy wybór drogi staje się realnym wyborem, a nie domysłem. Jeśli wartość firmy aktywnie odpływa, natychmiast zasięgnij porady dotyczącej natychmiastowych środków tymczasowych; to jest jedyny termin, jaki wyznacza Ci sytuacja, a nie odwrotnie.Law and More Doradzamy akcjonariuszom, członkom zarządu i spółkom w zakresie konfliktów interesów w holenderskich spółkach bv i nv, od pierwszego pisemnego sprzeciwu po postępowanie przed Izbą Przedsiębiorców. Oceniamy Państwa sytuację w kontekście umowy akcjonariuszy i ustawowych zasad rozstrzygania sporów, przygotowujemy dokumentację oraz uczestniczymy w negocjacjach, mediacjach i sporach sądowych. Więcej informacji o naszej działalności w tym obszarze można znaleźć na naszej stronie. strona poświęcona praktyce prawa korporacyjnego i w naszym przewodniku po Holenderskie prawo korporacyjneSkontaktuj się z nami, aby omówić swoją sytuację.PYTANIA I ODPOWIEDZI
Poniższe pytania pojawiają się w niemal każdym konflikcie interesów, jaki rozwiązujemy.Jaki jest pierwszy krok, który powinienem podjąć?
Zanim cokolwiek zrobisz, zapoznaj się bezpośrednio z umową akcjonariuszy i statutem spółki . Potraktuj te dokumenty jako wstępnie uzgodniony regulamin spółki. Często zawierają one szczegółowe klauzule – takie jak klauzule kupna-sprzedaży lub mechanizmy rozwiązywania impasu – które dokładnie określają, jak należy rozwiązywać spory. Musisz bezwzględnie zrozumieć te zasady, zanim podejmiesz dalsze kroki.
Kiedy powinienem zwrócić się o poradę prawną?
Krótka odpowiedź brzmi: jak najszybciej. Najlepszy moment na kontakt z prawnikiem to moment, gdy zdasz sobie sprawę, że nieformalna rozmowa nie rozwiąże problemu.
Skorzystanie z pomocy doradcy prawnego nie oznacza wypowiedzenia wojny ani skierowania sprawy prosto do sądu. Wręcz przeciwnie. Doświadczony prawnik może przedstawić Twoje prawa, przedstawić realistyczną ocenę Twojej sytuacji i pomóc w opracowaniu strategii. Strategia ta może obejmować wszystko, od ustrukturyzowanych negocjacji po, w razie potrzeby, przygotowanie się do formalnego postępowania sądowego.
Wczesne zasięgnięcie profesjonalnej porady to posunięcie strategiczne, a nie agresywne. Gwarantuje to, że każde Twoje działanie będzie podejmowane z pozycji wiedzy, chroniąc Twoje interesy i zapobiegając wymknięciu się konfliktu spod kontroli z powodu prostego niezrozumienia Twojej sytuacji prawnej.
Jakie są typowe koszty i harmonogramy?
To jest kluczowe pytanie, a odpowiedź będzie się znacznie różnić w zależności od wybranej ścieżki.
- Negocjacje i mediacje: Ta droga jest zdecydowanie najszybsza i najtańsza. Rozwiązanie sporu często udaje się osiągnąć w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, a koszty zazwyczaj ograniczają się do honorarium za poradę prawną.
- Formalne postępowanie sądowe: Spory sądowe to znacznie większe zobowiązanie, zarówno czasowe, jak i finansowe. Stosunkowo prosta sprawa przed Izbą Przedsiębiorstw może zająć sześć do dwunastu miesięcyBardziej złożone postępowania dochodzeniowe mogą z łatwością trwać dłużej niż rok. W takich przypadkach koszty prawne mogą być znaczne, często sięgając… dziesiątki tysięcy euro albo więcej.
Wybranie właściwego podejścia oznacza uczciwe rozważenie pożądanych rezultatów w kontekście potencjalnej inwestycji czasu i pieniędzy.
