Drobne roszczenia w Holandii: sąd rejonowy i europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń

Jeśli ktoś w Holandii jest Ci winien kilka tysięcy euro i przestał odpowiadać, masz dwie realne możliwości: pozew do holenderskiego sądu rejonowego, kantonrechter , gdzie możesz reprezentować się sam, lub Europejskie Postępowanie w Sprawie Drobnych Roszczeń, pisemny sposób dochodzenia roszczeń transgranicznych do kwoty 5,000 euro. W tym artykule wyjaśnimy, ile kosztują obie opcje i jak ocenić, czy warto wnieść pozew.

Który sąd rozpatruje drobne roszczenia

Holenderskie roszczenia cywilne są podzielone między kantonrechter (wydział rejonowy sądu okręgowego) a zwykły wydział cywilny. Linię podziału wyznacza art. 93 Rv, a dwie kwestie powodują skierowanie sprawy do sądu rejonowego.

Wartość. Roszczenia pieniężne do 25 000 EUR włącznie trafiają do kantonrechter (art. 93 Rv), kwota ta obejmuje odsetki naliczone do dnia wezwania. Powyżej tej kwoty trafiają do wydziału cywilnego, gdzie wymagana jest obecność adwokata.

Przedmiot. Niektóre kategorie trafiają do kantonrechter bez względu na kwotę, ponieważ są to obszary, w których jedna ze stron jest zazwyczaj słabsza i potrzebuje taniego, bezproblemowego dostępu do sędziego:

• spory związane z najmem (zaległości w czynszu, naprawy, opłaty eksploatacyjne, wypowiedzenie umowy);
• spory pracownicze (niezapłacone wynagrodzenie, zwolnienie, wynagrodzenie za urlop, klauzule ograniczające);
• roszczenia z tytułu sprzedaży konsumenckiej i kredytu konsumenckiego, bez względu na kwotę lub wartość roszczenia — w tych kategoriach nie ma odrębnego pułapu (art. 93 Rv);
• umowy agencyjne handlowe.

Dlaczego to ma znaczenie: roszczenie z tytułu najmu lub stosunku pracy o wartości 60 000 EUR nadal trafia do kantonrechter , więc nie potrzebujesz prawnika, a opłata sądowa nadal obowiązuje. Z kolei niezapłacona faktura na 30 000 EUR w ogóle nie podlega rozstrzygnięciu w sądzie okręgowym, a sytuacja ekonomiczna ulega całkowitej zmianie.

Nie potrzebujesz prawnika – ale to nie jest cała odpowiedź

To najprzydatniejsza informacja, jaką może mieć drobny powód. W postępowaniu w sprawie w sądzie okręgowym strony mogą prowadzić własną sprawę; prawnik nie jest obowiązkowy (art. 79 Rv). Można również skorzystać z usług agenta niebędącego prawnikiem, takiego jak firma windykacyjna lub przedstawiciel związku zawodowego. To eliminuje największy jednorazowy koszt w postępowaniu w sprawie drobnego roszczenia i dlatego istnieje próg.

Uczciwy kontrargument jest taki, że „nie potrzeba prawnika” nie oznacza „nie potrzeba prawnika”. Jeśli druga strona zleci skorzystanie z usług prawnika, argumentujesz przeciwko profesjonaliście, argumentując przeciwko procedurze i dowodom; sędzia nie uzupełni luk w Twojej sprawie, a źle sformułowane roszczenie może zostać odrzucone w punkcie niezwiązanym z meritum sprawy. Kwestie sporne, potrącenie, powództwo wzajemne lub pozwany za granicą – wszystko to znacznie zwiększa problem. Rozsądnym rozwiązaniem jest zasięgnięcie porady raz – czy roszczenie jest zasadne, kogo pozwać i jakich dowodów potrzebujesz – a następnie samodzielne przeprowadzenie postępowania.

Zanim zaczniesz: pismo z żądaniem zapłaty

List czternastodniowy

Jeśli dłużnikiem jest konsument, nie można naliczyć kosztów windykacji pozasądowej, chyba że najpierw wyśle ​​się pisemne wezwanie do zapłaty z co najmniej czternastodniowym terminem na zapłatę bez ponoszenia dodatkowych kosztów i dokładnym określeniem wysokości tych kosztów (art. 6:96 Kodeksu postępowania cywilnego). Termin ten biegnie od dnia następującego po doręczeniu pisma dłużnikowi. Jeśli postąpi się nieprawidłowo – zbyt krótko lub nie poda się żadnej kwoty – koszty zostaną odrzucone, nawet jeśli wygra się wszystkie inne sprawy. W przypadku dłużnika prowadzącego działalność gospodarczą wezwanie do zapłaty nie jest wymagane, choć wezwanie do zapłaty jest nadal konieczne, aby dłużnik zalegał ze spłatą.

Koszty windykacji i odsetki

Pozasądowe koszty windykacji są ograniczone ustawową skalą od kwoty głównej, ustaloną przez ustawę o kosztach windykacji, z minimalną kwotą 40 EUR w przypadku roszczeń konsumenckich (art. 6 ust. 96 kodeksu postępowania cywilnego). Skala jest degresywna: 15% od pierwszych 2,500 EUR kwoty głównej, z niższymi procentami od każdej kolejnej transzy powyżej tej kwoty, a całość jest ograniczona do 6,775 EUR. W przypadku roszczenia o wartości kilku tysięcy euro kwota ta wynosi kilkaset euro.

Możesz również ubiegać się o odsetki ustawowe od daty opóźnienia (art. 6:119 BW), a obowiązują dwie stawki. Stawka standardowa obowiązuje w transakcjach niehandlowych i jest ustalana rozporządzeniem rady. Wyższa stawka handlowa obowiązuje między przedsiębiorstwami (art. 6:119a BW) oraz w transakcjach z organami publicznymi (art. 6:119b BW); obowiązuje ona od dnia następującego po uzgodnionej dacie płatności lub, jeśli jej nie uzgodniono, trzydziestu dni po wystawieniu faktury i jest powiązana z główną stopą refinansowania Europejskiego Banku Centralnego powiększoną o osiem punktów procentowych, aktualizowaną 1 stycznia i 1 lipca. Obie stopy są ustalane przez rząd i publikowane na stronie rijksoverheid.nl. Odczytaj obowiązującą stopę dla każdego okresu, a nie pojedynczą wartość, ponieważ roszczenie, które trwało kilka lat, narasta według kolejnych stawek.

Dobrze sporządzone wezwanie do zapłaty nie tylko spełnia wymagania: wskazuje właściwy podmiot prawny, podaje podstawę prawną, dołącza dowody i wyznacza termin. Jest to również dokument, który sędzia czyta jako pierwszy i który zazwyczaj wygląda na dokument, który zostanie wypłacony.

Rozpoczęcie postępowania: wezwanie

Holenderskie roszczenie pieniężne zazwyczaj rozpoczyna się od pisma procesowego (dagvaarding) , które nie jest najpierw składane w sądzie: jest ono adresowane do pozwanego, doręczane mu, a dopiero potem składane w sądzie. Musi ono określać strony i sąd, określać roszczenie i żądany środek zaradczy oraz przedstawiać podstawy wraz z zarzutami, o których powód wie, że zostaną podniesione, a także dowody, na które się powołuje (art. 111 Rv). Ten wymóg, substantiëringsplicht , dotyczy osób występujących z roszczeniami samodzielnie: należy przedstawić całą sprawę od samego początku, a nie uchylać się od argumentacji.

Doręczenie musi zostać dokonane przez holenderskiego komornika sądowego ( gerechtsdeurwaarder ). Opłata nie podlega negocjacjom: stawki są ustalane dekretem (Besluit tarieven ambtshandelingen gerechtsdeurwaarders), z odrębną stawką za każdą czynność urzędową, zatem doręczenie wezwania, tytułu wykonawczego i dokumentu procesowego podlega osobnym stawkom. Stawki są aktualizowane co roku od 1 stycznia i publikowane w Staatscourant; czynność dokonana przed tą datą podlega starej stawce. Doręczenie za granicą kosztuje więcej, czasami znacznie więcej. Zapytaj komornika o aktualną stawkę przed złożeniem zlecenia. Niektóre roszczenia w sprawach podokręgowych, zwłaszcza w sprawach pracowniczych, rozpoczynają się w drodze pozwu ( verzoekschrift ), wnoszonego bezpośrednio i bez konieczności angażowania komornika.

Obrona, rozprawa i wyrok zaoczny

Pozwany jest wzywany do stawienia się i może odpowiedzieć pisemnie lub ustnie. Jeżeli pozwany nie stawi się, a doręczenie zostało dokonane prawidłowo, sąd wydaje wyrok zaoczny (art. 139 Rv) i zazwyczaj przyznaje roszczenie, chyba że okaże się ono bezprawne lub bezpodstawne. Wyroki zaoczne są powszechne w przypadku roszczeń z tytułu długów i dzięki nim można szybko rozwiązać problem niezapłaconej faktury.

W przypadku wniesienia odpowiedzi na pozew sąd zazwyczaj wyznacza rozprawę ustną. To sedno procedury: sędzia przesłuchuje obie strony bezpośrednio, bada słabe punkty i bardzo często rozważa możliwość ugody. Rozprawy odbywają się w języku niderlandzkim; jeśli nie znasz tego języka, zorganizuj tłumacza z wyprzedzeniem. Rozprawa w sprawie roszczenia bezspornego może zostać rozstrzygnięta w ciągu kilku miesięcy; sprawa sporna trwa zazwyczaj od sześciu miesięcy do roku.

Ile to kosztuje

Opłaty sądowe

Opłata sądowa ( griffierecht ) jest uiszczana przez powoda na początku sprawy. Jej wysokość zależy od trzech czynników: wartości roszczenia, tego, czy powód jest osobą fizyczną, czy organizacją, oraz tego, czy kwalifikuje się ze względu na dochód do najniższej stawki. Stawki i kwoty są określone w ustawie Wet griffierechten burgerlijke zaken, indeksowanej od 1 stycznia każdego roku i publikowanej w formie tabeli podokręgów na stronie rechtspraak.nl. Odczytaj opłatę z tabeli w dniu jej wydania: kwota podana w artykule staje się nieaktualna, gdy tylko indeks ulegnie zmianie.

Dwie cechy skali są ważniejsze niż dokładne kwoty. Dla osoby fizycznej opłata jest stała w szerokim, średnim przedziale wartości roszczeń, więc roszczenie z góry tego przedziału nie kosztuje więcej niż roszczenie z dołu, a rzadko można cokolwiek zyskać na obniżeniu wartości roszczenia w tym przedziale. Dla organizacji opłata stale rośnie wraz z wartością, więc to samo roszczenie jest znacznie droższe dla firmy niż dla konsumenta. Osoby o niskich dochodach płacą najniższą stawkę w każdym przedziale wartości po przedstawieniu dowodów dochodowych, co może całkowicie zmienić arytmetykę roszczenia o małej wartości.

Nakaz zapłaty kosztów

Przegrywający jest zazwyczaj zobowiązany do pokrycia kosztów sądowych zwycięzcy (art. 237 Rv), ale sądy holenderskie nie zasądzają rzeczywistych kosztów sądowych. Stosują stałą skalę opłat, liquidatietarief , zgodnie z którą każda czynność proceduralna jest punktowana, a każdy punkt jest wart określoną kwotę, ustaloną na podstawie wartości przedmiotu sporu. Zasądzone koszty sądowe i koszty komornicze pokrywają w całości; udział w kosztach sądowych jest nominalny.

Realistyczna konsekwencja: w przypadku drobnego roszczenia odszkodowanie za koszty rzadko pokrywa faktycznie poniesione wydatki. Struktura skali podokręgowej ma na to wpływ. Wartość punktu rośnie wraz z wartością roszczenia, a liczba punktów, których można dochodzić, jest ograniczona oddzielnie w każdym przedziale, więc w przypadku roszczenia o wartości kilku tysięcy euro, wkład w koszty obsługi prawnej zwycięzcy jest mierzony w setkach euro, a nie tysiącach. Skala nie jest ustawowa: jest sporządzana i okresowo indeksowana przez samo sądownictwo oraz publikowana na stronie rechtspraak.nl, a obowiązuje wersja obowiązująca w dniu wydania orzeczenia. Zleć prawnikowi prowadzenie sprawy o takiej wartości i spodziewaj się zwrotu ułamka kosztów, nawet w przypadku całkowitego zwycięstwa – to najsilniejszy argument za samodzielnym reprezentowaniem lub udzieleniem jedynie porady prawnej na tym etapie.

Wykonanie wyroku

Wyrok to nie pieniądze. Aby go wyegzekwować, zlecasz komornikowi, który doręcza wyrok i może go wyegzekwować, głównie poprzez:

• zajęcie wynagrodzenia lub świadczeń (loonbeslag) — zazwyczaj najskuteczniejsza droga przeciwko zatrudnionemu dłużnikowi;
• zajęcie rachunków bankowych, przechwytując równowagę w danym momencie i nic więcej;
• zajęcie i sprzedaż towarów, powolny i często mało wydajny;
• zajęcie nieruchomości, realistyczne jedynie w przypadku większych roszczeń.

Prawo holenderskie chroni minimalny dochód ( beslagvrije voet ), więc dłużnik o niskich dochodach może skutecznie uchronić się przed wyrokiem. Egzekucja również kosztuje: zasadniczo jest możliwa do odzyskania, ale jeśli wypłacisz zaliczkę, możesz jej nie odzyskać.

Stąd pytanie, które należy zadać przed, a nie po: czy dłużnik ma jakieś pieniądze? Sprawdź, czy firma jest nadal zarejestrowana i prowadzi działalność w Rejestrze Handlowym, czy złożyła sprawozdania finansowe i czy dana osoba jest zatrudniona lub jest już objęta planem restrukturyzacji zadłużenia. Rozsądnie jest nie pozywać dłużnika, który ewidentnie nie jest w stanie spłacić długu.

Odwołać się

Apelacja przysługuje do Sądu Apelacyjnego, ale nie w przypadku roszczeń o najniższej wartości: w przypadku roszczeń nieprzekraczających 1,750 euro apelacja nie przysługuje, a wyrok jest prawomocny (art. 332 Rv). Apelację należy wnieść w ciągu trzech miesięcy, a obecność adwokata jest obowiązkowa, nawet jeśli nie była wymagana w pierwszej instancji. W przypadku roszczeń o wartości kilku tysięcy euro apelacja jest często nieopłacalna.

Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń

Rozporządzenie 861/2007 tworzy równoległą, ogólnounijną drogę, która ma być tania i możliwa do wykorzystania bez pomocy prawnika. Jest ona węższa, niż się spodziewano.

Pułap. Roszczenie nie może przekroczyć kwoty 5,000 EUR w momencie wpłynięcia pozwu do sądu, z wyłączeniem odsetek, kosztów i nakładów.

Tylko transgraniczne. To jest kluczowe ograniczenie: co najmniej jedna ze stron musi mieć miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo sądu, przed którym toczy się postępowanie. Mieszkaniec Rotterdamu pozywający Amsterdam firma nie może z niego korzystać; mieszkaniec Berlina może.

Pisemne i oparte na formularzu. Powód składa Formularz A do właściwego sądu, który może skorzystać z Formularza B w celu uzyskania wyjaśnień. Pozwany odpowiada na Formularzu C w ciągu 30 dni od doręczenia, a sąd wydaje orzeczenie w ciągu 30 dni od otrzymania odpowiedzi lub podejmuje dalsze kroki, takie jak żądanie szczegółów lub zwołanie rozprawy. Rozprawa odbywa się tylko wtedy, gdy sąd uzna, że ​​nie może rozstrzygnąć na podstawie dowodów pisemnych. Obecność adwokata nie jest obowiązkowa (art. 10 Rozporządzenia).

Wyłączenia. Rozporządzenie nie ma zastosowania do prawa rodzinnego, spadkowego, upadłościowego, ubezpieczeń społecznych, arbitrażu ani prawa pracy – co eliminuje wiele sporów, jakie faktycznie toczą się w Holandii w przypadku podmiotów międzynarodowych.

Egzekucja. Orzeczenie jest uznawane i egzekwowane w innych państwach członkowskich bez konieczności stwierdzania jego wykonalności, za pomocą zaświadczenia na formularzu D wydanego przez sąd, który wydał orzeczenie – co stanowi jego prawdziwą zaletę.

W Holandii postępowanie rozpatruje Kantonrechter , a apelację od wyroku należy wnieść w ciągu trzydziestu dni od daty wydania orzeczenia. W przypadku postępowania elektronicznego pismo procesowe i inne dokumenty składa się drogą elektroniczną, chyba że sąd postanowi inaczej (art. 30c Rv). Portal e-Sprawiedliwość UE udostępnia formularze i narzędzie do ich wypełniania. To, gdzie następnie trafia wypełniony Formularz A, to osobna kwestia, a odpowiedź nie jest taka sama jak w przypadku roszczenia krajowego w sądzie rejonowym: jest on składany w sądzie, który będzie go rozpatrywał. Przed wysłaniem należy zwrócić się do sekretariatu właściwego sądu rejonowego z prośbą o informację, w jaki sposób i w jakim języku ma zostać dostarczony formularz.

Ograniczenia praktyczne. Ze względu na formę pisemną, dobrze nadaje się do udokumentowanego długu, a słabo do sporu spornego w kwestiach faktycznych. Dokumenty muszą być zazwyczaj sporządzone w języku sądu, więc sąd holenderski będzie wymagał języka niderlandzkiego, a tłumaczenie może zbliżyć się do wartości roszczenia drobnego.

Porównanie dwóch tras

Europejski nakaz zapłaty

W przypadku roszczenia transgranicznego i braku możliwości skutecznej obrony, lepszym rozwiązaniem jest Rozporządzenie 1896/2006, które nie przewiduje pułapu finansowego. Powód składa Formularz A; jeśli wniosek jest prawidłowy, sąd wydaje europejski nakaz zapłaty (Formularz E) bez szczegółowego rozpatrywania istoty sprawy. Pozwany ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu (Formularz F). Jeśli żaden sprzeciw nie wpłynie, nakaz zostaje uznany za wykonalny (Formularz G) w całej UE bez stwierdzenia wykonalności. W przypadku wniesienia sprzeciwu sprawa toczy się przed sądami Państwa Członkowskiego pochodzenia zgodnie ze standardową procedurą cywilną . Kompromis: szybki i tani sposób na pozew przeciwko milczącemu dłużnikowi, bezwartościowy w przypadku zwrotu jednostronicowego formularza sprzeciwu.

Czy istnieje holenderski nakaz zapłaty?

Nie w tej samej formie. W Holandii nie ma krajowego odpowiednika niemieckiego Mahnverfahren ani europejskiego nakazu zapłaty – nie ma administracyjnej drogi przekształcenia bezspornego roszczenia w tytuł egzekucyjny bez konieczności wszczynania postępowania. Holenderskim odpowiednikiem jest wyrok zaoczny: wystawia się zwykłe wezwanie, dłużnik nie stawia się, a następnie zapada wyrok (art. 139 Rv). Działa on, ale od samego początku wiąże się z opłatą sądową i komorniczą, dlatego europejski nakaz zapłaty może być tańszy w innych krajach.

Zarys transgranicznego uznawania i egzekwowania

Holenderskie orzeczenie w sprawie cywilnej lub handlowej podlega swobodnemu obiegowi w UE: zgodnie z rozporządzeniem Bruksela I bis jest uznawane bez specjalnego postępowania i wykonalne bez stwierdzenia wykonalności, po przedstawieniu zaświadczenia z sądu holenderskiego, choć nadal można je egzekwować za pośrednictwem organów lokalnych zgodnie z przepisami lokalnymi. Orzeczenie z innego państwa członkowskiego jest wykonalne w tym kraju na tej samej podstawie. Inaczej jest z orzeczeniem spoza UE: bez traktatu nie jest ono automatycznie wykonalne, a wierzyciel musi co do zasady wszcząć nowe postępowanie w Holandii, w którym orzeczenie będzie miało moc dowodową, jeśli spełnia uznane kryteria słuszności i jurysdykcji.

Okresy przedawnienia

Nie pozwól, aby roszczenie wygasło w trakcie negocjacji. Zazwyczaj okres ten wynosi dwadzieścia lat, ale w praktyce terminy przedawnienia są znacznie krótsze – zazwyczaj pięć lat w przypadku roszczenia umownego o zapłatę, licząc od dnia następującego po dniu wymagalności, oraz pięć lat w przypadku roszczenia o odszkodowanie, licząc od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się zarówno o szkodzie, jak i o osobie odpowiedzialnej. Sprzedaż konsumencka jest jeszcze krótsza: roszczenie o zapłatę ceny zakupu przedawnia się po dwóch latach (art. 7:28 k.c.), które sądy liczą od daty wystawienia faktury.

Bieg przedawnienia może zostać przerwany albo poprzez czynność prawną, albo poprzez pisemne wezwanie lub pisemne zawiadomienie, w którym wierzyciel jednoznacznie zastrzega sobie prawo do wykonania świadczenia (art. 3:317 BW). Następnie biegnie nowy termin, a między kolejnymi przerwami nie może upłynąć więcej niż dwa lata – zasada ta ma największe znaczenie w przypadku krótkiego okresu sprzedaży konsumenckiej, gdzie negocjacje mogą doprowadzić do wygaśnięcia roszczenia.

To drugi powód, dla którego każde żądanie należy sporządzić na piśmie. Przerwanie biegu terminu płatności ma sens tylko wtedy, gdy można je udowodnić, dlatego zachowaj list lub e-mail, sformułowanie zastrzegające prawo do wykonania zobowiązania oraz dowód na to, kiedy dotarł on do dłużnika.

Dowody i czy warto wnieść roszczenie

Holenderska procedura nakłada ciężar dowodu na stronę twierdzącą, co w przypadku drobnego roszczenia oznacza Ciebie. Zanim cokolwiek wydasz, zbierz:

• umowa, potwierdzenie zamówienia, oferta lub warunki oraz dowody ich uzgodnienia;
• faktury i dowody ich wysłania i otrzymania;
• ślad korespondencji, w tym wszelkie przyznania się do długu — wiadomość e-mail z informacją „zapłacimy w przyszłym miesiącu” jest często najsilniejszym dokumentem w aktach;
• dowód dostawy lub wykonania;
• wezwania do zapłaty, w tym czternastodniowy list dla dłużnika będącego konsumentem;
• prawidłowa nazwa prawna dłużnika i jego dane rejestrowe, dzięki czemu można pozwać właściwy podmiot.

Następnie wykonaj uczciwe obliczenia. Dodaj opłatę sądową, opłatę komorniczą, koszty tłumaczenia, koszty obsługi prawnej i koszty egzekucji. Odejmij realny zwrot kosztów – w przypadku drobnego roszczenia, ułamek kosztów obsługi prawnej. Pomnóż przez swoją uczciwą prognozę wygranej i ponownie przez wysokość zapłaty. Roszczenie w wysokości 1,500 euro przeciwko wypłacalnemu, cichemu dłużnikowi zazwyczaj jest warte dochodzenia; to samo roszczenie przeciwko uśpionej spółce bez aktywów nie jest warte dochodzenia.