Podejrzenie prania pieniędzy: co oznacza i co należy zrobić

Podejrzenie prania pieniędzy oznacza, że ​​policja lub prokuratura podejrzewa Cię o nabycie, posiadanie, przekazywanie, używanie lub ukrywanie pieniędzy lub dóbr pochodzących z przestępstwa, podczas gdy wiedziałeś lub powinieneś zasadnie podejrzewać takie pochodzenie. Oskarżenie nie musi udowadniać, z jakiego przestępstwa pochodzą pieniądze; głównym wyjątkiem od zasady milczenia jest to, że w przypadku uzasadnionego podejrzenia sąd może oczekiwać od Ciebie konkretnego i weryfikowalnego wyjaśnienia.

Podejrzenie zazwyczaj ujawnia się poprzez zamrożenie lub zamknięcie konta przez bank po zgłoszeniu nietypowej transakcji, poprzez wezwanie na przesłuchanie przez policję lub poprzez przeszukanie i zajęcie. W każdym przypadku dwa prawa są najważniejsze i należy z nich skorzystać natychmiast: prawo do konsultacji z prawnikiem przed pierwszym przesłuchaniem (art. 28c Sv) oraz prawo do milczenia (art. 29 Sv). Pochopne wyjaśnienia, które później okazują się niekompletne, wyrządzają w sprawie prania pieniędzy więcej szkody niż milczenie, ponieważ wiarygodność wyjaśnień jest właśnie tym, od czego zależy sprawa.

Co dla Ciebie oznacza podejrzenie prania pieniędzy?

Oznacza to, że jesteś formalnie podejrzanym w śledztwie karnym, z prawami wynikającymi z tego statusu. Może to również oznaczać natychmiastowe konsekwencje praktyczne, takie jak zablokowanie konta bankowego lub zajęcie mienia.

Możesz zostać przesłuchany przez policję lub w ramach FIOD, przeszukany w domu lub firmie, a także zajęty na podstawie artykułów 94 i 94a Sv. Podejrzanymi mogą zostać również osoby, które przyjmują gotówkę bez zadawania pytań, pożyczają swoje konto bankowe innej osobie lub kupują drogie towary za pieniądze o niejasnym pochodzeniu.

Czym właściwie jest pranie pieniędzy?

Pranie pieniędzy to zajmowanie się przedmiotem pochodzącym z przestępstwa, ze świadomością lub uzasadnionym podejrzeniem jego pochodzenia. Przedmiotami mogą być pieniądze, ale także samochód, dom, biżuteria czy kryptowaluta.

Zgodnie z artykułem 420bis Sr, pranie pieniędzy obejmuje dwie grupy czynów. Pierwsza grupa to ukrywanie lub zatajanie prawdziwego charakteru, pochodzenia, lokalizacji, sposobu dysponowania lub przemieszczania przedmiotu, a także tożsamości jego właściciela lub posiadacza. Druga grupa to nabywanie, posiadanie, przekazywanie, przekształcanie lub używanie przedmiotu ze świadomością, że pochodzi on bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa.

W Holandii każde przestępstwo ( misdrijf ) generujące dochód może stanowić przestępstwo bazowe, takie jak handel narkotykami, oszustwo, oszustwo podatkowe czy kradzież. Przedmiot przestępstwa nie musi pochodzić wyłącznie z przestępstwa. Wystarczy, że został częściowo sfinansowany z pieniędzy pochodzących z przestępstwa.

Czy oskarżenie musi udowodnić popełnienie przestępstwa?

Nie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego ( Hoge Raad ) wystarczające jest, jeżeli na podstawie faktów i okoliczności można wnioskować, że przedmiot pochodzi z jakiegoś przestępstwa.

W praktyce prokuratura opiera swoją argumentację na tzw. typologiach prania pieniędzy: obiektywnych cechach, które są powszechnie uznawane za wskaźniki prania pieniędzy. Przykładami są duże ilości gotówki o niskich nominałach, transakcje bez uzasadnienia ekonomicznego oraz wydatki, które nie odpowiadają znanym dochodom.

Czynności takie jak nabycie, posiadanie i przeniesienie własności mają wystarczająco istotne znaczenie faktyczne i nie wymagają dalszego wyjaśnienia w akcie oskarżenia. W przypadku zatajenia lub ukrycia, akt oskarżenia musi dokładniej opisywać zarzucane działanie.

A co jeśli pieniądze pochodzą z twojej własnej zbrodni?

Jeśli nabywasz lub posiadasz jedynie przedmiot pochodzący bezpośrednio z popełnionego przez siebie przestępstwa, mamy do czynienia z prostym praniem pieniędzy ( eenvoudig witwassen ), za które grozi znacznie niższa kara maksymalna. Cięższe przestępstwo wymaga więcej.

W swoim wyroku przeglądowym z 13 grudnia 2016 r. ( ECLI:NL:HR:2016:2842 ) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że w przypadku dochodów z własnego przestępstwa, skazanie za zwykłe pranie pieniędzy wymaga zachowania faktycznie mającego na celu ukrycie lub zamaskowanie przestępczego pochodzenia. Samo posiadanie dochodów podlega pod zwykłe pranie pieniędzy zgodnie z art. 420bis.1 Sr lub, w przypadku przestępstwa zawinionego, art. 420quater.1 Sr. Przepisy te obowiązują od 1 stycznia 2017 r.

Jakie są formy prania pieniędzy?

Prawo holenderskie rozróżnia pranie pieniędzy umyślne, nawykowe i zawinione, a także proste formy prania pieniędzy pochodzące z przestępstwa. Każda forma ma swoje znaczenie w prawie karnym i maksymalną karę.

• Umyślne pranie pieniędzy (art. 420bis sr.). Wiedziałeś, że przedmiot pochodzi z przestępstwa lub świadomie zaakceptowałeś znaczną szansę, że tak jest (umyślne działanie warunkowe, voorwaardelijk opzet). Ta forma przestępstwa jest surowiej karana niż forma zawiniona i może skutkować długoletnią karą więzienia, szczególnie w przypadku współpracy z innymi lub wielokrotnego prania pieniędzy.
• Nawykowe pranie pieniędzy (art. 420ter Sr). Jest to pranie pieniędzy popełniane wielokrotnie, w sposób powtarzający się. Nawykowe pranie pieniędzy wiąże się z surowszą karą maksymalną niż pojedyncze działanie.
• Zawinione pranie pieniędzy (art. 420quater Sr). Nie znałeś źródła przestępstwa, ale miałeś uzasadnione podstawy, by je podejrzewać. Nie każda forma niedbalstwa wystarczy: sąd bada, czy w danych okolicznościach powinieneś był zbadać źródło i tego zaniechać.
• Proste pranie pieniędzy (art. 420bis.1 i 420quater.1 Sr). Samo nabycie lub posiadanie przedmiotu pochodzącego bezpośrednio z przestępstwa, bez jakiegokolwiek aktu ukrycia.

To rozróżnienie ma znaczenie dla obrony. Sprawa oskarżona o umyślne pranie pieniędzy może czasami, po bliższym zbadaniu dowodów, zakończyć się jedynie skazaniem za umyślne lub zwykłe pranie pieniędzy, z dużo niższą karą.

Jak powstaje podejrzenie prania pieniędzy?

Większość podejrzeń zaczyna się od zgłoszenia nietypowej transakcji dokonanej przez bank lub inną instytucję, albo od ustaleń innego śledztwa. Następnie organy ścigania szukają obiektywnych przesłanek wskazujących na to, że pieniądze nie mogą pochodzić z legalnego źródła.

Typowymi czynnikami wyzwalającymi są:

• duże ilości gotówki bez jasnego pochodzenia;
• niewyjaśnione depozyty lub skomplikowane przepływy pieniężne przez kilka kont;
• zakupy luksusowe, które nie pokrywają się z widocznymi, legalnymi dochodami;
• raporty z banków, notariuszy, księgowych, doradców podatkowych, agentów nieruchomości i innych dostawców usług, którzy muszą zgłaszać nietypowe transakcje do Jednostki Wywiadu Finansowego (FIU-Nederland) na mocy ustawy o zapobieganiu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu (Wet ter voorkoming van witwassen en financieren van terroryzme, Wwft);
• transakcje z użyciem kryptowaluty, których nie można powiązać ze źródłem prawnym.

Instytucje zgłaszające mogą nie informować o złożeniu zgłoszenia. Jednostka analityki finansowej analizuje zgłoszenia i może uznać transakcję za podejrzaną, po czym jest ona udostępniana służbom śledczym, takim jak policja i Służba Wywiadu i Śledcza (FIOD).

W momencie zaproszenia na przesłuchanie policja lub FIOD zazwyczaj wiedzą więcej o Twoich finansach, niż Ci się wydaje. To jeden z powodów, dla których nie należy składać wyjaśnień bez przygotowania.

Co należy zrobić, a czego nie należy robić od razu?

Skontaktuj się z prawnikiem specjalizującym się w prawie karnym przed pierwszym przesłuchaniem, skorzystaj z prawa do milczenia do czasu uzyskania porady i zacznij gromadzić dokumenty dotyczące pochodzenia swoich pieniędzy. Nie udzielaj improwizowanych wyjaśnień.

Jeśli podejrzewasz pranie pieniędzy, natychmiast skorzystaj z pomocy doświadczonego adwokata specjalizującego się w sprawach karnych . Masz prawo zachować milczenie i nie musisz nic mówić policji przed rozmową z adwokatem. Adwokaci zajmujący się sprawami karnymi na wczesnym etapie sprawy mogą doradzić Ci, czy i kiedy złożyć zeznania.

Należy pamiętać, że w sprawie o pranie pieniędzy milczenie nie zawsze jest najlepszą strategią. Gdy prokuratura ustali fakty uzasadniające podejrzenie, sąd może oczekiwać od ciebie wyjaśnień. Wybór nie polega zatem na tym, czy milczeć, czy mówić, ale na tym, kiedy i jak złożyć dobrze przygotowane wyjaśnienie.

Ważna rada:

• skorzystaj z prawa do zachowania milczenia i nie składaj żadnych oświadczeń bez konsultacji z prawnikiem;
• nie podawaj niejasnych i nieprawdopodobnych wyjaśnień na temat pochodzenia pieniędzy lub dóbr;
• gromadzić i przechowywać wszelkie dokumenty mogące potwierdzić legalne pochodzenie, takie jak wyciągi bankowe, umowy pożyczkowe, umowy sprzedaży, zeznania podatkowe, dokumenty spadkowe i paski wypłat;
• nie przesuwaj, nie przekazuj ani nie wydawaj pieniędzy lub aktywów, które mogą być zaangażowane w sprawę, i nie kontaktuj się z innymi osobami zaangażowanymi w sprawę;
• pamiętaj, że jeśli istnieje uzasadnione podejrzenie, możesz zostać poproszony o podanie konkretnego, mniej lub bardziej weryfikowalnego wyjaśnienia, które na początku nie będzie wydawało się mało prawdopodobne.

Jeśli Twój bank zablokował lub zamknął Twoje konto, zazwyczaj jest to decyzja samego banku, wynikająca z jego zobowiązań wobec WWFT, a nie to samo, co zajęcie przez policję. Droga kwestionowania jest inna: przeciwko bankowi możesz skorzystać z drogi cywilnej; przeciwko zajęciu przez policję lub prokuraturę możesz złożyć skargę ( klaagschrift ) do sądu na podstawie artykułu 552a Kodeksu postępowania karnego ( Wetboek van Strafvordering , Sv).

Jaki jest związek między cyberprzestępczością a praniem pieniędzy?

Dochody z oszustw internetowych, phishingu i hakowania są często prane za pośrednictwem kryptowalut i tzw. mułów finansowych. Osoby, które udostępniają swoje konto bankowe, czasami za niewielką opłatą, same mogą zostać oskarżone o pranie pieniędzy.

Pieniądze pochodzące z przestępstw, uzyskane w wyniku przestępstw cyfrowych, są często konwertowane na kryptowaluty, takie jak bitcoin. Następnie trafiają do legalnego obrotu gospodarczego za pośrednictwem portfeli, giełd i transakcji międzynarodowych. Prokuratura i sądy zwracają szczególną uwagę na transakcje z wykorzystaniem cyfrowych środków płatniczych, zwłaszcza jeśli pochodzą one z anonimowych źródeł.

W sprawach dotyczących kryptowalut, od podejrzanego często oczekuje się wiarygodnego wyjaśnienia legalnego pochodzenia monet, na przykład poprzez wskazanie, kiedy i za jakie pieniądze zostały zakupione. Brak takiego wyjaśnienia znacznie zwiększa ryzyko skazania. Obrona w takich sprawach wymaga znajomości zarówno prawa karnego, jak i sposobów śledzenia i analizy przepływów pieniądza cyfrowego.

Osobno należy wspomnieć o mułach finansowych ( geldezels ). Szczególnie młodzi ludzie są nakłaniani do „pożyczania” swojej karty bankowej lub konta na poczet płatności. Sądy regularnie traktują to jako co najmniej zawinione pranie pieniędzy, ponieważ właściciel konta powinien był zrozumieć, że coś jest nie tak.

Jaka jest rola FIOD i Administracji Podatkowej i Celnej?

FIOD, służba śledcza Administracji Podatkowej i Celnej ( Belastingdienst ), bada pranie pieniędzy, w szczególności w przypadkach powiązanych z oszustwami i przestępstwami podatkowymi. Ściśle współpracuje z Prokuraturą Generalną.

FIOD często wszczyna dochodzenia w oparciu o transakcje, które FIU uznała za podejrzane, po zgłoszeniach od instytucji objętych programem WWFT. Jeśli FIOD lub policja podejrzewa, że ​​pieniądze lub dobra pochodzą z przestępstwa, prokurator może nakazać ich konfiskatę i wszcząć dochodzenie karne.

Może to mieć poważne konsekwencje dla firm i osób fizycznych, na przykład w przypadku zajęcia kont firmowych lub samochodów służbowych. W przypadku dochodzenia FIOD należy natychmiast zasięgnąć porady prawnej, aby chronić swoje prawa i móc właściwie odpowiedzieć na pytania dotyczące pochodzenia aktywów.

W takich przypadkach prawo podatkowe i karne często idą w parze. Informacje przekazane organom podatkowym mogą trafić do akt sprawy karnej i odwrotnie. Przed udzieleniem odpowiedzi skonsultuj swoje stanowisko z prawnikiem.

Jaką rolę odgrywają Twoje oświadczenia i dowody?

Oskarżenie musi najpierw przedstawić fakty i okoliczności uzasadniające podejrzenie prania pieniędzy. Dopiero wtedy można oczekiwać wyjaśnienia legalnego pochodzenia przedmiotu.

Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego, wyjaśnienie to musi być konkretne, mniej lub bardziej weryfikowalne i od samego początku nieprawdopodobne. Jeśli takie wyjaśnienie zostanie przedstawione, prokuratura musi je zbadać. Jeśli dochodzenie nie wykluczy legalnego pochodzenia, skazanie nie jest możliwe.

Jeśli nie przedstawisz żadnego wyjaśnienia lub będzie ono niejasne, sąd może to wziąć pod uwagę przy ocenie dowodów. Milczenie samo w sobie nie jest przestępstwem i nie stanowi dowodu winy, ale w sprawie o pranie pieniędzy brak wyjaśnienia może wzmocnić argumenty oskarżenia.

Dlatego termin i treść wyjaśnienia muszą być starannie przygotowane. Wyjaśnienie, które później trzeba zmienić z powodu sprzeczności z dokumentem, poważnie podważa Twoją wiarygodność.

Jakich kar możesz się spodziewać?

Maksymalne kary wahają się od trzech miesięcy pozbawienia wolności za zwykłe, umyślne pranie pieniędzy do ośmiu lat za notoryczne pranie pieniędzy. Ostateczny wyrok zależy od kwoty, roli sprawcy i okoliczności.

• Umyślne pranie pieniędzy (art. 420bis Sr): kara do sześciu lat pozbawienia wolności lub grzywna piątej kategorii.
• Notoryczne pranie pieniędzy (art. 420ter Sr): kara do ośmiu lat pozbawienia wolności lub grzywna piątej kategorii.
• Zawinione pranie pieniędzy (art. 420quater Sr): kara do dwóch lat pozbawienia wolności lub grzywna piątej kategorii.
• Proste pranie pieniędzy (art. 420bis.1 Sr): kara do sześciu miesięcy pozbawienia wolności lub grzywna.
• Proste, zawinione pranie pieniędzy (art. 420quater.1 Sr): kara do trzech miesięcy pozbawienia wolności lub grzywna.

Konsekwencje skazania wykraczają poza sam wyrok. Będziesz mieć kartotekę kryminalną, co może wpłynąć na zaświadczenie o niekaralności ( Verklaring Omtrent het Gedrag , VOG). Dodatkowo może zostać wydany nakaz konfiskaty , zobowiązujący Cię do zapłaty państwu uzyskanej korzyści. Sąd może również orzec przepadek pieniędzy, pojazdów, nieruchomości i innego zajętego mienia.

Dla niektórych osób sprawa prania pieniędzy pociąga za sobą również konsekwencje administracyjne, takie jak odmowa wydania zezwolenia po badaniu Bibob lub, w przypadku profesjonalistów, środki dyscyplinarne. Konsekwencje te zasługują na uwagę od samego początku.

Co możemy dla Ciebie zrobić, jeśli podejrzewasz, że jesteś ofiarą prania pieniędzy?

Nasi adwokaci specjalizujący się w prawie karnym udzielają pomocy podejrzanym w sprawach prania pieniędzy i dochodzeń FIOD, począwszy od pierwszego przesłuchania aż po postępowanie konfiskacyjne.

• Przed pierwszym przesłuchaniem przez policję lub FIOD doradzamy, czy i kiedy złożyć oświadczenie.
• Pomożemy Ci zebrać wyciągi bankowe, umowy i zeznania podatkowe oraz przygotować konkretne, weryfikowalne wyjaśnienie pochodzenia pieniędzy.
• Składamy skargę (klaagschrift) przeciwko zajęciu na podstawie art. 552a Sv.
• Sprawdzamy, czy dowody wskazują na umyślne, zawinione, czy też jedynie zwykłe pranie pieniędzy.
• Kwestionujemy sposób obliczenia korzyści w postępowaniu konfiskacyjnym.
• Odwołanie składamy w terminie 14 dni od daty wydania wyroku.

Podsumowanie

• Pranie pieniędzy obejmuje ukrywanie, nabywanie, posiadanie, przekazywanie lub używanie przedmiotów pochodzących z przestępstwa, wiedząc lub zasadnie podejrzewając ich pochodzenie (artykuły 420bis do 420quater Sr).
• Oskarżenie nie musi udowadniać konkretnego przestępstwa bazowego; wystarczą pośrednie wskazówki.
• Jeśli podejrzenie jest uzasadnione, możesz zostać poproszony o podanie konkretnego, mniej lub bardziej weryfikowalnego wyjaśnienia, dlatego przygotuj je wspólnie z prawnikiem.
• Maksymalne kary wahają się od trzech miesięcy (zwykłe, umyślne pranie pieniędzy) do ośmiu lat (uporczywe pranie pieniędzy) oraz konfiskaty i przepadku mienia.
• Przed pierwszym przesłuchaniem skontaktuj się z prawnikiem, zachowaj wszystkie dokumenty i nie przemieszczaj swojego majątku.

PYTANIA I ODPOWIEDZI