Wcześniej napisaliśmy blog o okolicznościach, w których można ogłosić upadłość i jak działa ta procedura. Oprócz upadłości (uregulowanej w tytule I), ustawa o upadłości (w języku niderlandzkim Faillissementswet, dalej zwana „Fw”) obejmuje dwie inne procedury. Mianowicie: moratorium (tytuł II) oraz program restrukturyzacji zadłużenia osób fizycznych (tytuł III, znany również jako ustawa o restrukturyzowaniu zadłużenia osób fizycznych lub w języku niderlandzkim Mokre Schuldsanering Natuurlijke Personen „WSNP”). Jaka jest różnica między tymi procedurami? W tym artykule wyjaśnimy to.
Bankructwo
Przede wszystkim Fw reguluje procedurę upadłościową. Postępowanie to pociąga za sobą generalne zajęcie całego majątku dłużnika na rzecz wierzycieli. Dotyczy dochodzenia roszczeń zbiorowych. Chociaż wierzyciele zawsze mają możliwość indywidualnego dochodzenia roszczeń poza upadłością na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (w języku niderlandzkim Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering lub „Rv”), nie zawsze jest to społecznie pożądana opcja.
Jeśli zostanie wprowadzony mechanizm zbiorowego dochodzenia roszczeń, zaoszczędzi to wielu osobnych postępowań w celu uzyskania wykonalnego tytułu i jego egzekwowania. Ponadto aktywa dłużnika są dzielone sprawiedliwie między wierzycieli, w przeciwieństwie do indywidualnego dochodzenia roszczeń, gdzie nie ma pierwszeństwa.
prawo obejmuje szereg postanowień dotyczących tej procedury zbiorowego dochodzenia roszczeń. W przypadku ogłoszenia upadłości dłużnik traci możliwość dysponowania i zarządzania aktywami (majątkiem), które podlegają odzyskaniu zgodnie z artykułem 23 Fw. Ponadto wierzyciele nie mogą już dochodzić roszczeń indywidualnie, a wszystkie zajęcia dokonane przed ogłoszeniem upadłości zostają anulowane (artykuł 33 Fw).
Jedyną możliwością dla wierzycieli w upadłości, aby uzyskać zapłatę swoich roszczeń, jest przedłożenie tych roszczeń do weryfikacji (artykuł 26 Fw). Likwidator ułatwiający postępowanie upadłościowe jest mianowany, który podejmuje decyzję o weryfikacji i zarządza majątkiem oraz go rozlicza na korzyść wierzycieli wspólnych (artykuł 68 Fw).
Zawieszenie płatności
Po drugie, FW oferuje inną procedurę: zawieszenie płatności. Procedura ta nie ma na celu podziału dochodów dłużnika jak upadłość, ale ich utrzymanie. Jeśli nadal możliwe jest wyjście z kryzysu i tym samym uniknięcie bankructwa, to jest to możliwe dla dłużnika tylko wtedy, gdy faktycznie zachowa swój majątek. Dłużnik może zatem ubiegać się o moratorium, jeśli nie znajduje się w sytuacji, w której przestał spłacać swoje długi, ale jeśli przewiduje że będzie w takiej sytuacji w przyszłości (art. 214 Fw).
Jeśli wniosek o moratorium zostanie uwzględniony, dłużnik nie może zostać zmuszony do zapłaty należności objętych moratorium, egzekucje hipoteczne zostają zawieszone, a wszystkie zajęcia (zapobiegawcze i egzekucyjne) zostają anulowane. Idea, która za tym stoi, polega na tym, że poprzez zdjęcie presji jest miejsce na reorganizację.
Jednak w większości przypadków nie jest to skuteczne, ponieważ nadal możliwe jest egzekwowanie roszczeń, do których przypisano pierwszeństwo (na przykład w przypadku prawa zatrzymania lub prawa zastawu lub hipoteki). Wniosek o moratorium może uruchomić sygnały alarmowe dla tych wierzycieli i w związku z tym zachęcić ich do nalegania na zapłatę. Ponadto dłużnik ma tylko ograniczoną możliwość reorganizacji swoich pracowników.
Restrukturyzacja zadłużenia osób fizycznych
Trzecia procedura w Fw, restrukturyzacja zadłużenia osób fizycznych, jest podobna do procedury upadłościowej. Ponieważ firmy są rozwiązywane w wyniku zakończenia postępowania upadłościowego, wierzyciele nie mają już dłużnika i nie mogą uzyskać swoich pieniędzy. Oczywiście nie dotyczy to osoby fizycznej, co oznacza, że niektórzy dłużnicy mogą być ścigani przez wierzycieli do końca życia. Dlatego po pomyślnym zakończeniu dłużnik może rozpocząć z czystym kontem postępowanie restrukturyzacyjne.
Czysta karta oznacza, że niespłacone długi dłużnika zamieniają się w zobowiązania naturalne (art. 358 Fw). Nie są one egzekwowalne przez prawo, więc mogą być postrzegane jako zwykłe zobowiązania moralne. W celu uzyskania tego czystego konta ważne jest, aby dłużnik dołożył jak największego wysiłku w trakcie trwania układu, aby zebrać jak największe dochody. Duża część tego majątku jest następnie likwidowana, podobnie jak w postępowaniu upadłościowym.
Wniosek o restrukturyzację zadłużenia zostanie przyjęty tylko wtedy, gdy dłużnik działał w dobrej wierze w ciągu pięciu lat poprzedzających wniosek. W ocenie tej bierze się pod uwagę wiele okoliczności, w tym to, czy długi lub brak spłaty są naganne, oraz zakres wysiłku włożonego w spłatę tych długów. Dobra wiara jest również ważna w trakcie postępowania i po jego zakończeniu. W przypadku braku dobrej wiary w trakcie postępowania, postępowanie może zostać zakończone (art. 350 ust. 3 Fw). Dobra wiara na zakończenie i po zakończeniu postępowania jest również warunkiem wstępnym przyznania i utrzymania czystego konta.
W tym artykule przedstawiliśmy krótkie wyjaśnienie różnych procedur w Fw. Z jednej strony istnieją procedury likwidacyjne: ogólna procedura upadłościowa i procedura restrukturyzacji zadłużenia, która dotyczy wyłącznie osób fizycznych. W tych postępowaniach aktywa dłużnika są likwidowane zbiorowo na rzecz wierzycieli solidarnych.
Z drugiej strony istnieje procedura zawieszenia płatności, która poprzez „wstrzymanie” zobowiązań płatniczych wobec wierzycieli niezabezpieczonych może umożliwić dłużnikowi uporządkowanie swoich spraw i uniknięcie w ten sposób ewentualnego bankructwa. Czy masz jakieś pytania dotyczące Fw i procedur, które zapewnia? W takim razie skontaktuj się z Law & More. Nasi prawnicy specjalizują się w prawie upadłościowym i chętnie Ci pomogą!
