Vordering w prawie holenderskim: wyjaśnienie roszczeń

Vordering w prawie holenderskim to roszczenie: wykonalne prawo jednej strony, wierzyciela (schuldeiser), do żądania świadczenia od drugiej strony, dłużnika (schuldenaar). Świadczenie może polegać na zapłacie sumy pieniężnej, dostarczeniu towarów, wykonaniu czynności lub powstrzymaniu się od jej wykonania. Roszczenie istnieje tylko wtedy, gdy istnieje zobowiązanie, a zgodnie z prawem holenderskim zobowiązanie może wynikać wyłącznie ze źródła uznawanego przez prawo, przede wszystkim z umowy, czynu niedozwolonego lub przepisu ustawowego.

Czym jest vordering i czym nie jest

Wierzyciel i dłużnik: co oznacza „vordering” w prawie holenderskim

Roszczenie jest jedną ze stron stosunku prawnego. Księga 6 holenderskiego kodeksu cywilnego (Burgerlijk Wetboek) nazywa ten stosunek verbintenis, zobowiązaniem. Z punktu widzenia dłużnika jest to dług (schuld); z punktu widzenia wierzyciela jest to roszczenie (vordering). Są to te same stosunki opisane z przeciwnych stron, dlatego zarzut unieważniający zobowiązanie unieważnia wraz z nim roszczenie. Ma to praktyczne konsekwencje, których ludzie często nie dostrzegają. Vordering jest również składnikiem majątku. Prawo holenderskie traktuje roszczenie jako prawo własności, co oznacza, że może ono zostać sprzedane i przeniesione, zastawione jako zabezpieczenie, zajęte przez wierzycieli wierzyciela i włączone do masy upadłościowej lub masy spadkowej. Przedsiębiorstwo z portfelem należności posiada coś, co można sfinansować, a przedsiębiorstwo, którego klient staje się niewypłacalny, posiada coś, co z dnia na dzień straciło większość swojej wartości. Wyjaśnia również, czym vordering nie jest. Nie jest fakturą. Faktura jest dowodem roszczenia i wezwaniem do zapłaty; Roszczenie istnieje, ponieważ towary zostały dostarczone lub usługa została wykonana na podstawie umowy, a nie dlatego, że został wydany dokument. Roszczenie nie jest również tym samym, co żądanie: wysłanie listu nie tworzy prawa, a strona, która nie ma podstawy prawnej, nie ma roszczenia, niezależnie od tego, jak mocno jest ono sformułowane. Nasz powiązany artykuł na temat co to jest roszczenie podchodzi do tego samego tematu z perspektywy wierzyciela dochodzącego zapłaty.

Trzy elementy, które musi zawierać każde roszczenie

Elementy ważnego roszczenia w świetle prawa holenderskiego

Roszczenie, które przetrwa kontrolę, składa się z trzech elementów, a najsłabszy z nich decyduje o wyniku sporu. Pierwszym z nich są strony. Musi istnieć możliwy do zidentyfikowania wierzyciel i możliwy do zidentyfikowania dłużnik. Brzmi to banalnie, dopóki roszczenie nie zostanie wniesione przeciwko niewłaściwemu podmiotowi w grupie spółek lub przeciwko dyrektorowi osobiście, jeśli umowa została zawarta ze spółką, lub jeśli strona umowy połączyła się lub została rozwiązana. Ustalenie, kto jest dłużnikiem zobowiązania i potwierdzenie tego w rejestrze handlowym, to pierwszy krok w każdej sprawie i ten najczęściej pomijany. Drugim elementem jest wykonanie (prestatie). Prawo holenderskie wymaga, aby wykonanie było ustalone lub przynajmniej możliwe do ustalenia. Roszczenie o określoną kwotę, o dostarczenie opisanej przesyłki, o wykonanie prac określonych w specyfikacji lub o zaprzestanie określonej czynności jest wykonalne. Roszczenie o odszkodowanie za niedogodności, bez dodatkowych kosztów, nie jest wykonalne, ponieważ sąd nie może wydać wyroku w sprawie, która nie została określona. Trzecim elementem jest podstawa prawna (rechtsgrond). Prawo holenderskie jest w tej kwestii zamknięte: zobowiązania powstają tylko tam, gdzie stanowi o tym prawo. W praktyce oznacza to jedno z ograniczonego zbioru źródeł.

Umowa Umowa zawarta zgodnie z prawem wiąże strony, a wynikające z niej zobowiązania są egzekwowane zgodnie z tym, co zostało uzgodnione i co jest uzasadnione rozsądkiem i uczciwością.
Nieprawidłowe działanie (onrechtmatige daad). Artykuł 6:162 Kodeksu cywilnego nakłada na osobę, która dopuszcza się czynu niedozwolonego, za który jest odpowiedzialna, obowiązek naprawienia szkody, którą wskutek tego poniosła druga strona.
Statut. Niektóre obowiązki wynikają bezpośrednio z przepisów: przykładem są obowiązki alimentacyjne w prawie rodzinnym, zobowiązania podatkowe i obowiązki ustawowe wobec pracowników.
Bezpodstawne wzbogacenie i nienależne świadczenie. Strona, która wzbogaciła się kosztem innej osoby bez podstawy prawnej, musi zrekompensować tę stratę w rozsądnej wysokości, a pieniądze zapłacone bez żadnej podstawy prawnej mogą zostać zwrócone jako nienależna płatność.
Dobrowolna interwencja (zaakwaarneming). Osoba, która w sposób uzasadniony dba o interesy innej osoby, nie czując się do tego zobowiązana, może odzyskać poniesione koszty.

Określenie właściwej podstawy nie jest zadaniem akademickim. Określa ciężar dowodu, termin przedawnienia, wysokość odszkodowania, a często także sąd, który będzie rozpatrywał sprawę.

Główne rodzaje roszczeń i dlaczego różnica jest istotna

Rodzaje roszczeń w prawie holenderskim i ich kolejność w postępowaniu upadłościowym

W praktyce holenderskiej roszczenia rozróżnia się najpierw ze względu na to, czego się domaga, a następnie ze względu na zabezpieczenie lub pierwszeństwo. Oba te rozróżnienia mają bezpośrednie konsekwencje finansowe. Pod względem treści, trzy główne kategorie to roszczenie o zapłatę sumy pieniężnej, roszczenie o świadczenie w naturze (nakoming) oraz roszczenie o odszkodowanie (schadevergoeding). Wierzyciel, który ma do czynienia z niewypłacalną drugą stroną umowy, zazwyczaj ma wybór między nimi, a wybór ten ma charakter strategiczny. Domaganie się wykonania umowy podtrzymuje jej ważność i jest właściwym rozwiązaniem, dzięki któremu druga strona może nadal dostarczyć coś, czego faktycznie oczekuje. Rozwiązanie umowy i żądanie odszkodowania przywraca wierzyciela pod względem finansowym do poziomu, w jakim znajdowałby się on, gdyby umowa została wykonana, i jest właściwym rozwiązaniem w przypadku zerwania relacji. Prawo holenderskie pozwala również wierzycielowi na zawieszenie własnego wykonania, gdy druga strona nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań, oraz na potrącenie wzajemnych długów, co często jest skuteczniejsze niż postępowanie sądowe. Ze względu na rangę, rozróżnienie, które decyduje o tym, ile pieniędzy faktycznie widzi wierzyciel, dotyczy roszczeń zabezpieczonych, preferencyjnych i zwykłych. Poniższa tabela przedstawia kategorie, które należy brać pod uwagę w przypadku, gdy dłużnik okaże się niewypłacalny.

Kategoria	Co to jest	Typowy przykład	Stanowisko w sprawie niewypłacalności
Zabezpieczone roszczenie	Roszczenie zabezpieczone prawem zastawu lub hipoteki na określonych aktywach.	Kredyt bankowy zabezpieczony hipoteką na lokalu użytkowym.	Najsilniejszy. Wierzyciel zabezpieczony może w zasadzie dochodzić swoich praw do zabezpieczenia tak, jakby nie było upadłości.
Dług majątkowy	Dług zaciągnięty przez majątek po ogłoszeniu upadłości.	Opłaty, czynsz i wynagrodzenia powiernika za okres po wydaniu nakazu.	Wypłata z majątku przed wszystkimi roszczeniami przed ogłoszeniem upadłości.
Roszczenie preferencyjne	Roszczenie, któremu prawo przyznaje pierwszeństwo.	Zobowiązania podatkowe wobec Belastingdienst i składki wobec UWV.	Zapłacone przed wierzycielami zwykłymi, po długach spadkowych.
Roszczenie zwykłe	Roszczenie bez zabezpieczenia i bez pierwszeństwa ustawowego.	Niezapłacona faktura od dostawcy lub opłata za konsultacje.	Wypłata proporcjonalna do tego, co zostanie, co często jest niczym.
Roszczenie podporządkowane	Twierdzenie, że strony doszły do porozumienia, jest ważniejsze od innych twierdzeń.	Pożyczka akcjonariusza podporządkowana na rzecz banku.	Ostatni w kolejce.

Lekcja dla dostawców jest niewygodna, ale prosta: zwykłe roszczenie to najsłabsza pozycja w kolejce, a moment na jego poprawę to moment zawarcia umowy, a nie moment, gdy klient przestanie płacić. Klauzula zastrzeżenia własności zachowuje własność towarów do momentu zapłaty, prawo zastawu na należnościach lub zapasach przekształca zwykłego wierzyciela w zabezpieczonego, a prawo zatrzymania pozwala wykonawcy lub serwisantowi zatrzymać towary do momentu uregulowania rachunku. ranking wierzycieli na holenderskim rządowym portalu biznesowym ustala kolejność, w jakiej powiernik dokonuje podziału majątku.

Kiedy roszczenie staje się wykonalne: termin wymagalności, niewykonanie zobowiązania i powiadomienie

Od terminu płatności do niewywiązania się z płatności: cykl życia roszczenia w Holandii

Posiadanie roszczenia i możliwość jego dochodzenia to dwie różne rzeczy. Rozróżniają je dwa progi. Pierwszym jest wymagalność roszczenia (opeisbaar). Jeżeli strony uzgodniły termin płatności, roszczenie staje się wymagalne z upływem tego terminu. Jeżeli nie uzgodniły niczego, roszczenie staje się wymagalne natychmiast, a ustawowy termin płatności ma zastosowanie do faktur między firmami. Drugim progiem jest zwłoka (verzuim). Odsetki, odszkodowania za opóźnienie w wykonaniu zobowiązania i pozasądowe koszty windykacji zazwyczaj zaczynają naliczać się dopiero po zwłoce dłużnika. Zwłoka zazwyczaj wymaga pisemnego zawiadomienia o zwłoce (ingebrekestelling) określającego rozsądny termin wykonania. Powstaje ono automatycznie, bez uprzedzenia, gdy upłynął ustalony termin wykonania, gdy zobowiązanie wynika z czynu niedozwolonego, gdy dłużnik oświadcza, że nie wykona zobowiązania lub gdy wykonanie stało się trwale niemożliwe. Zawiadomienie o zwłoce jest najczęstszym uchybieniem proceduralnym w holenderskich sprawach o roszczenia. Wierzyciel, który rozwiązuje umowę lub dochodzi odszkodowania za opóźnienie w wykonaniu zobowiązania, nie doprowadzając dłużnika do niewykonania zobowiązania, może zostać oddalony w całości, nie dlatego, że dług nie istniał, ale dlatego, że nigdy nie podjęto kroków, które umożliwiły egzekucję długu. W przypadku konsumentów istnieje dodatkowy wymóg, zanim zostaną naliczone jakiekolwiek koszty windykacji, w postaci ustawowego wezwania do zapłaty z czternastodniowym terminem, oraz nasz poradnik. windykacja długów w Holandii określa sposób sporządzenia takiego listu.

Udowodnienie twierdzenia

Holenderskie prawo procesowe nakłada ciężar dowodu na stronę powołującą się na skutek prawny: wierzyciel musi udowodnić umowę i dostawę, dłużnik musi udowodnić płatność, przedawnienie lub inną obronę. W praktyce roszczenie rozstrzyga się na podstawie akt, a nie argumentacji. Potrzebna jest umowa i ewentualne warunki ogólne wraz z dowodami, że warunki te zostały faktycznie dostarczone przed zawarciem umowy lub w jej trakcie, potwierdzenie zamówienia, dowód dostawy lub wykonania, faktura z dowodem nadania oraz korespondencja, w której dłużnik zakwestionował lub nie zakwestionował faktury. Milczenie ma moc dowodową. Dłużnik, który otrzymuje faktury przez miesiące bez protestów, a następnie kwestionuje jakość wykonania, staje przed oczywistym pytaniem, dlaczego nic nie zostało powiedziane w tamtym czasie. Z kolei wierzyciel, który nie odpowie na pisemną reklamację, może uznać, że osłabił swoją pozycję, ponieważ roszczenie z tytułu wadliwego wykonania może ulec przedawnieniu, jeśli dłużnik nie zostanie powiadomiony w rozsądnym terminie po wykryciu wady.

Ograniczenie: jak długo roszczenie jest ważne

W prawie holenderskim termin przedawnienia (verjaring) nie obowiązuje bezterminowo, a przedawnienie (verjaring) niweczy więcej roszczeń niż jakakolwiek obrona merytoryczna. Ogólną zasadą dla roszczeń o wykonanie zobowiązania umownego jest okres pięciu lat, liczony od dnia następującego po dniu, w którym roszczenie stało się wymagalne. Roszczenia odszkodowawcze podlegają odrębnym zasadom: pięć lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się zarówno o szkodzie, jak i o osobie odpowiedzialnej, z bezwzględnym okresem karencji wynoszącym dwadzieścia lat od zdarzenia, przedłużonym w szczególnych przypadkach, takich jak obrażenia ciała. Roszczenie konsumenta kupującego z tytułu umowy sprzedaży podlega krótszemu okresowi, a w przypadku braku zastosowania przepisów szczególnych okres przedawnienia wynosi dwadzieścia lat. Przedawnienie może zostać przerwane. Pisemne żądanie lub pisemne oświadczenie, w którym wierzyciel jednoznacznie zastrzega sobie prawo do wykonania, rozpoczyna nowy okres liczony od dnia następnego, podobnie jak wszczęcie postępowania lub uznanie długu przez dłużnika. Przedawnienia nie przerywa wewnętrzne przypomnienie, nieodebrana rozmowa telefoniczna ani wyciąg z konta wysłany bez żadnej informacji o tym, że płatność jest nadal wymagalna. Przechowywanie datowanych kopii każdego wezwania do zapłaty to najtańsza dostępna ochrona. Nasz artykuł na ten temat przedawnienie w prawie holenderskim szczegółowo analizuje okresy. Wyrok zmienia obraz sytuacji. Po stwierdzeniu roszczenia przez sąd, prawo do jego egzekucji podlega znacznie dłuższemu okresowi dwudziestu lat, który sam w sobie może zostać przerwany, więc wyrok wydany przeciwko dłużnikowi, który obecnie nie posiada żadnych środków, pozostaje użyteczny, jeśli sytuacja dłużnika ulegnie poprawie.

Od żądania do osądu

W prawie holenderskim proces sądowy (vordering) przebiega od niezapłaconego wezwania do zapłaty do zapłaty na rachunku przez dwie fazy, a większość roszczeń nigdy nie wychodzi poza pierwszą. Faza polubowna (minnelijk traject) składa się z upomnienia, formalnego wezwania do zapłaty oraz, w razie potrzeby, zawiadomienia o zaległości i porozumienia płatniczego. Na tym etapie można zlecić wykonanie usługi agencji windykacyjnej, a od czasu wprowadzenia ustawy o jakości usług windykacyjnych takie agencje muszą być wpisane do rejestru firm windykacyjnych prowadzonego przez Justis. Agencja nie może jednak niczego zmusić: ma dokładnie takie same uprawnienia jak wierzyciel, który ją zlecił, czyli prawo do pisania i negocjowania. Faza sądowa (gerechtelijk traject) rozpoczyna się od wezwania do zapłaty (dagvaarding) doręczanego przez komornika (gerechtsdeurwaarder), urzędnika publicznego mianowanego dekretem królewskim. Roszczenia pieniężne do wysokości ustawowej dla sądu rejonowego, niezależnie od kwoty, rozpatrywane są przez kantonrechter, gdzie reprezentacja prawna nie jest obowiązkowa. Większe i bardziej złożone roszczenia trafiają do sądu rejonowego, gdzie wymagana jest reprezentacja prawna. W przypadku niestawiennictwa dłużnika, wyrok zapada zaocznie; w przeciwnym razie następuje wymiana pisemnych oświadczeń, zazwyczaj rozprawa ustna, a następnie wydanie wyroku.

Wykonanie wyroku

Wyrok nadaje wierzycielowi tytuł wykonawczy (executoriale titel). Komornik doręcza dłużnikowi odpis wyroku wraz z wezwaniem do zapłaty i dopiero po tym może wszcząć egzekucję. Komornik może zająć wynagrodzenie lub świadczenia pracodawcy lub instytucji wypłacającej, zająć i opróżnić rachunki bankowe, dokonać zajęcia i licytacji ruchomości oraz zarejestrować zajęcie nieruchomości prowadzące do przymusowej sprzedaży. Zajęciu podlegają również udziały w spółce. W odniesieniu do tych uprawnień prawo określa limity, które wierzyciel powinien uwzględnić w swoich oczekiwaniach. Minimalny dochód chroniony, beslagvrije voet, musi zostać przyznany indywidualnemu dłużnikowi i jest obliczany przez komornika na podstawie oficjalnych danych o dochodach. Nie można zająć dóbr niezbędnych do życia codziennego ani narzędzi potrzebnych dłużnikowi do utrzymania się. Nie ma kary pozbawienia wolności za niemożność spłaty długu. W przypadku jednoczesnej egzekucji kilku wierzycieli, dzielą się oni tym, co zostało pobrane za pośrednictwem centralnego rejestru, więc bycie pierwszym w terminie ma mniejsze znaczenie niż realne oszacowanie kwoty do odzyskania.

Przeniesienie, zastawienie i wykorzystanie roszczenia jako składnika majątku

Ponieważ roszczenie jest prawem majątkowym, może być przenoszone i obciążane, a przedsiębiorstwa robią to stale, często nie opisując tego w ten sposób. Cesja (cesja) przenosi roszczenie na nowego wierzyciela. prawo Zna dwie formy. W przypadku cesji publicznej wierzytelność jest przenoszona aktem notarialnym, a dłużnik otrzymuje o tym zawiadomienie; od tego momentu dłużnik może spłacić dług jedynie poprzez zapłatę nowemu wierzycielowi. W przypadku cesji cichej przeniesienie następuje w formie aktu notarialnego lub prywatnego aktu zarejestrowanego w urzędzie skarbowym, bez konieczności powiadamiania, co jest typową strukturą finansowania należności: klient nadal płaci pierwotnemu dostawcy, dopóki finansujący nie zdecyduje się ujawnić cesji. Prawo zastawu na wierzytelnościach działa w ten sam sposób i jest najczęstszym zabezpieczeniem, jakie holenderski bank przejmuje w ramach działalności handlowej. Również w tym przypadku zastaw może być jawny lub niejawny, a zastaw niejawny jest okresowo odnawiany, aby objąć nowo wystawiane faktury. Warto znać dwa ograniczenia. Po pierwsze, umowa może ograniczać lub wykluczać cesję, a jeśli klauzula jest sformułowana w taki sposób, że wpływa na samo roszczenie, a nie jedynie tworzy obietnicę umowną, cesja z jej naruszeniem jest całkowicie nieważna. Sąd Najwyższy orzekł, że taka klauzula ma jedynie skutek umowny, chyba że jej brzmienie wskazuje na zamiar stron, aby wierzytelność była niezbywalna, zatem precyzyjne sformułowanie decyduje o tym, czy finansujący cokolwiek nabywa. Nabywcy portfeli wierzytelności i firmy korzystające z faktoringu powinny zapoznać się z klauzulą cesji w każdej istotnej umowie, zanim przyjmą, że ich wierzytelności są bankowalne. Po drugie, dłużnik zachowuje swoje środki obrony. Cesjonariusz nabywa wierzytelność w jej obecnym stanie, w tym wszelkie prawa do potrącenia, wszelkie spory dotyczące jakości wykonania oraz wszelkie umowy o odroczenie płatności. Zakup wierzytelności bez wglądu w akta sprawy to zakup pozwu.

Roszczenia transgraniczne: jakie prawo i jaki sąd

W przypadku gdy wierzyciel i dłużnik mają siedzibę w różnych krajach, przed rozstrzygnięciem merytorycznym pojawiają się dwa pytania: jakie prawo jest właściwe dla danego roszczenia i który sąd jest właściwy do jego rozpatrzenia. W przypadku roszczeń umownych w Unii Europejskiej prawo właściwe określa rozporządzenie Rzym I. Strony mają co do zasady swobodę wyboru, a w przypadku braku takiej swobody rozporządzenie wskazuje prawo państwa, w którym strona dokonująca świadczenia charakterystycznego ma miejsce zwykłego pobytu – w przypadku sprzedaży towarów jest to sprzedawca, a w przypadku umowy o świadczenie usług – usługodawca. Roszczenia z tytułu czynów niedozwolonych podlegają rozporządzeniu Rzym II, które zasadniczo wskazuje na prawo państwa, w którym powstała szkoda. Jurysdykcję sądów reguluje rozporządzenie Bruksela I bis, które pozwala pozwanemu mającemu miejsce zamieszkania w państwie członkowskim być pozwanym przed sądy tego państwa, a w przypadku roszczeń umownych – przed sądy miejsca dostawy towarów lub świadczenia usług. Klauzula jurysdykcyjna zawarta w umowie zazwyczaj ma pierwszeństwo przed obydwoma. Po wydaniu orzeczenia jest ono uznawane i egzekwowane w całej Unii bez konieczności nadawania mu klauzuli wykonalności, co sprawia, że holenderskie orzeczenie jest bezpośrednio skuteczne wobec dłużnika mającego siedzibę w innym miejscu w Europie. W przypadku bezspornych transgranicznych roszczeń pieniężnych istnieje uproszczona droga dochodzenia roszczeń w ramach europejskiego postępowania w sprawie nakazu zapłaty, a w przypadku mniejszych roszczeń europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń odbywa się głównie na piśmie. Oba postępowania są tańsze niż zwykłe i żadne z nich nie wymaga udziału prawnika, choć warto skonsultować się z prawnikiem przed wysłaniem pierwszego pisma, aby wybrać odpowiednią drogę.

Błędy, które niszczą dobre roszczenia

Większość roszczeń, które nie zostały uwzględnione, była zasadna w momencie ich powstania. Później jednak przepadały, zazwyczaj w jeden z następujących sposobów. Wierzyciele pozwalają, aby termin przedawnienia biegł w trakcie negocjacji, zakładając, że rozmowa zabezpiecza roszczenie. Tak nie jest; jedynie pisemne zastrzeżenie praw, potwierdzenie lub postępowanie sądowe to umożliwiają. Wierzyciele rozwiązują umowę lub domagają się odszkodowania bez prawidłowego zawiadomienia o zwłoce, a następnie odkrywają w sądzie, że dłużnik nigdy formalnie nie zalegał z płatnością. Wierzyciele powołują się na ogólne warunki umowy, które nigdy nie zostały przekazane. Zgodnie z prawem holenderskim zestaw standardowych warunków umowy może zostać unieważniony, jeśli użytkownik nie dał drugiej stronie rozsądnej możliwości zapoznania się z nimi przed lub w momencie zawarcia umowy, a wraz z nimi klauzule dotyczące odsetek, kosztów i ograniczenia odpowiedzialności. Wierzyciele pozywają podmiot, który już nie istnieje, lub niewłaściwą spółkę w grupie i muszą zaczynać od nowa. Dłużnicy z kolei niszczą swoją pozycję głównie poprzez milczenie. Zignorowanie faktury, wezwania, wezwania lub zawiadomienia komornika nie spowalnia postępowania, a wręcz je przyspiesza, ponieważ nieuzasadnione roszczenie zostaje uwzględnione w przypadku zwłoki. Dłużnik kwestionujący roszczenie powinien to zrobić na piśmie, niezwłocznie, podając uzasadnienie i odpowiedzieć na wezwanie w wyznaczonym w nim terminie. Pisemny sprzeciw złożony we właściwym momencie często jest wart więcej niż obrona przedstawiona kilka miesięcy później.

Często zadawane pytania dotyczące roszczeń w prawie holenderskim

W niemal każdej rozmowie o zamówieniu pojawiają się dwa pytania. Poniższe odpowiedzi są krótkie; sytuacja w konkretnym przypadku zależy od umowy i faktów.

Jak długo trwa vordering?

Podobnie jak większość praw, vordering nie trwa wiecznie. Podlega on przedawnieniu, znanemu w prawie holenderskim jako verjaring , czyli okresowi przedawnienia. W przypadku większości roszczeń biznesowych i konsumenckich okres ten wynosi pięć lat , licząc od pierwotnej daty wymagalności płatności.

Kluczowe jest podjęcie działań przed upływem tego terminu. Po upływie pięciu lat Twoje prawo do dochodzenia długu może całkowicie wygasnąć. Jeśli jednak wniesiesz sprawę do sądu i uzyskasz orzeczenie potwierdzające roszczenie, czas oczekiwania zostanie zresetowany i znacznie wydłużony – orzeczenie sądowe jest zazwyczaj wykonalne przez 20 lat.

Czy mogę sprzedać swoje zamówienie?

Tak, oczywiście, że możesz. Jest to bardzo powszechna praktyka w Holandii, zwana cesją , co jest terminem prawnym oznaczającym przeniesienie lub przeniesienie roszczenia na inną osobę. Często firmy sprzedają swoje niespłacone roszczenia wyspecjalizowanej agencji windykacyjnej.

Aby przelew był prawnie skuteczny, istnieje jeden kluczowy krok: dłużnik musi zostać oficjalnie powiadomiony. Po formalnym poinformowaniu o cesji , jego zobowiązanie prawne ulega zmianie. Od tego momentu jest on zobowiązany do spłaty długu nowemu wierzycielowi, a nie pierwotnemu.

Jaka jest więc różnica między vorderingiem a factuurem (fakturą)? Pomyśl o tym w ten sposób: vordering to podstawowe prawo do otrzymania zapłaty. Factuur to kawałek papieru – dokument – który potwierdza i szczegółowo opisuje to prawo. Faktura to formalne wezwanie do zapłaty, które wynika bezpośrednio z leżącego u jego podstaw vorderingu.

Chociaż prawie każda faktura stanowi vorordering , nie wszystkie roszczenia zaczynają się od niego. Na przykład roszczenie o odszkodowanie finansowe po wypadku samochodowym to vorordering , który w ogóle nie obejmuje faktury.

Law & More Doradza wierzycielom i dłużnikom w zakresie roszczeń na gruncie prawa holenderskiego: ocenia, czy roszczenie istnieje i wobec kogo, sporządza zawiadomienia o niewypłacalności i warunki ogólne, które są aktualne, zabezpiecza roszczenia poprzez zastrzeżenie własności, zastaw lub zajęcie przedsądowe oraz prowadzi postępowania przed sądami rejonowymi i okręgowymi. Jeśli jesteś winien pieniądze lub otrzymałeś wezwanie do zapłaty, które uważasz za bezpodstawne, nasi prawnicy są do Twojej dyspozycji, aby zapoznać się z aktami sprawy.

Vordering w prawie holenderskim: czym jest roszczenie i jak je wyegzekwować

Czym jest vordering i czym nie jest

Trzy elementy, które musi zawierać każde roszczenie

Główne rodzaje roszczeń i dlaczego różnica jest istotna